Ο Θεός δεν παίζει ζάρια είχε πει ο Αϊνστάιν, προκειμένου να απαντήσει στην κβαντική φυσική, την κατάργηση της αιτιοκρατίας και της «λογικής» με την αρχή της απροσδιοριστίας του Εθνικοσοσιαλιστή Χάιζενμπεργκ. Ο Θεός πράγματι παίζει «ζάρια», μόνο που τα «ζάρια» του είναι το πεπρωμένο και δεν έχουν βεβαίως την οποιαδήποτε σχέση με αυτό, το οποίο οι άνθρωποι αποκαλούν τύχη. Είναι δε παράδοξο ότι την στιγμή, κατά την οποίαν δεν μπορεί η «θεά επιστήμη» της «νεωτερικότητας» να ερμηνεύσει απλά φυσικά φαινόμενα, όπως τον άρρητο αριθμό «π» με αναίδεια να επιδιώκει να ερμηνεύσει την Βούληση του Θεού και είναι αυτή ακριβώς η παραδοχή της υπερβατικότητος της θείας διανοίας, η οποία γεννά την Πίστη.
Όσο για τους αλαζόνες της επιστήμης ή και της φιλοσοφίας αποφαίνονται κατηγορηματικά ότι επειδή αυτοί δεν μπορούν να πιστέψουν στον Θεό γιατί η λογική τους, η αιτιοκρατία είναι ανίκανη να προσεγγίσει τα «Μετά τα Φυσικά», τότε απλά προσχωρούν στην βολική γι’ αυτούς θέση ότι Θεός δεν υπάρχει! Αυτά περί των μεγάλων και σπουδαίων ερωτημάτων της ανθρώπινης πνευματικής αναζητήσεως. Εάν δε είναι αδύνατον να ερμηνεύσουν αυτά, κατέστη επίσης αδύνατον γι’ αυτούς να δώσουν μια απάντηση για την δυναμική απάντηση από το πουθενά (γι’ αυτούς…) της Χρυσής Αυγής την δεκαετία του 2010. Πριν αναφερθώ, όμως, σε αυτό ας πάμε λίγο στον χρόνο πίσω, όταν έπεφτε το τοίχος του Βερολίνου και τα Σοβιέτ σε όλη την Ανατολική Ευρώπη κατέρρεαν σαν χάρτινος πύργος. Τότε άρχισε να στήνεται το τέρας της παγκοσμιοποίησης, επάνω στα ερείπια της Σοβιετικής Ενώσεως και φυσικά τα ερείπια της πάλαι ποτέ Αυτοκρατορίας των Ρομανώφ με τον Δικέφαλο Αετό, τον εμπνευσμένο από την Τσαρίνα την Παλαιολογίνα, που βασίλευσε στην μεγάλη αυτή χώρα. Κάτω από την ηγεσία του Γέλτσιν η Ρωσία κατρακυλούσε όλο και πιο βαθιά στον βούρκο, στην παρακμή. Υπήρχαν, όμως, δυο δυνάμεις στην Σοβιετική Ρωσία, τις οποίες δεν κατόρθωσε ο μπολσεβικισμός να αλώσει και ήταν η Εκκλησία και ο Στρατός και σε αυτές ακριβώς τις δυνάμεις στηρίχθηκε ο Πούτιν, διαμορφώνοντας για τον εαυτό του την εικόνα ενός Τσάρου γιατί αυτό ακριβώς ήθελε ο Ρώσικος λαός. Ένας λαός, ο οποίος μετά από περισσότερα από εβδομήντα χρόνια μπολσεβικισμού πλημμύριζε τις Εκκλησίες σαν να μην πέρασε ούτε μια ημέρα από τότε που η τυραννία της αθεΐας είχε επιβληθεί σε ολόκληρη την χώρα.
Το τέλος του κομμουνισμού έφερε το 1990 στο προσκήνιο της παγκόσμιας πολιτικής ως μοναδική υπερδύναμη στον κόσμο τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, αφού η Ρωσία κατέρρεε και η Κίνα ακόμη δεν είχε την φρενήρη ανάπτυξη των τελευταίων δεκαετιών, που τείνουν να την αναδείξουν σε κυρίαρχη δύναμη του κόσμου ολόκληρου. Το ιδεολόγημα της παγκόσμιας καπιταλιστικής αυτοκρατορίας το είπαν παγκοσμιοποίηση και ο χαλύβδινος βραχίονας αυτής η στρατιωτική και οικονομική ισχύς των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Όμως η Κίνα σιγά, σιγά όλο και αναπτυσσότανε και η Ρωσία με ηγέτη τον Πούτιν εύρισκε σιγά, σιγά τα βήματά της. Είναι βέβαιον ότι ο Πούτιν δεν είναι κάποιος ιδεολόγος Εθνικιστής και πως μπορεί να είναι ένα πρώην στέλεχος της KGB. Γνωρίζει, όμως, τα όριά του, γνωρίζει τι πιστεύει ο Στρατός και την δύναμη της Εκκλησίας και μέσα σε αυτά τα πλαίσια τα πολιτικά και ιδεολογικά κυβερνά την Ρωσία, την οποία από παρία της διεθνούς πολιτικής στις αρχές της δεκαετίας του 1990, κατέστησε και πάλι παγκόσμια δύναμη με λόγο στις διεθνείς εξελίξεις.
Η άνοδος της Ρωσίας με τον Πούτιν στις αρχές της δεκαετίας του 2000 ήταν αλματώδης και το κύρος της όλο και υψηλότερο. Τότε αναλαμβάνοντας την εξουσία ο Κώστας Καραμανλής θέλησε την αναβάθμιση των σχέσεων με την Μόσχα και συμφώνησε στην κατασκευή ενός αγωγού, ο οποίος θα ξεκινούσε από την Ρωσία, θα διέσχιζε την Μαύρη θάλασσα και θα κατέληγε στην Παλαιά Ελληνική πόλη Πύργος της Ανατολικής Ρωμυλίας (σήμερα Βουλγάρικη με το όνομα Μπούργκας), και θα κατέληγε στην Αλεξανδρούπολη, απ’ όπου θα διοχετεύετο στις χώρες της Ευρώπης.
Θα γινότανε δηλαδή η Ελλάδα, η χώρα πάροχος της Ευρώπης με το ρώσικο πετρέλαιο. Το σχέδιο αυτό αναβάθμιζε γεωπολιτικά την χώρα μας και της έδινε ιδιαίτερη ισχύ από την παραγγελία 500 τεθωρακισμένων οχημάτων του τελευταίου τύπου BMP, τα οποία ήσαν αμφίβια, διέθεταν πυροβόλο και πολυβόλο και θα είχαν ως βάση τους το βόρειο τμήμα του Έβρου, όπου πολύ εύκολα θα μπορούσανε να προελάσουν στην Ανατολική Θράκη και σε μια με δυο ώρες να καταλάβουν την Ανδριανούπολη. Τα σχέδια αυτά του Καραμανλή συνάντησαν την σφοδρή αντίδραση των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Μάλιστα ο υπουργός τότε Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Μπράιζα, παντρεμένος με Τουρκάλα, δήλωσε ότι η κατασκευή αυτού του Αγωγού θα προκαλούσε Ελληνοτουρκικό πόλεμο. Πέραν των αντιδράσεων αυτών προέκυψε από τα Wikileaks χρόνια αργότερα ότι όλα τα απόρρητα, τα οποία είχε συζητήσει ο Πούτιν με τον Καραμανλή τα γνώριζε η Αμερικανική πρεσβεία τις αμέσως επόμενες ημέρες από στενό συνεργάτη του Καραμανλή. Οι μηχανισμοί του παρακράτους του προτεκτοράτου πανίσχυροι για μια ακόμη φορά, όπως εκείνον τον τραγικό Ιούλιο και Αύγουστο του 1974. Είναι δεδομένο, λοιπόν, ότι εάν υπάρξει ποτέ κράτος εθνικό θα πρέπει άμεσα να ξηλώσει όλον τον κρατικό μηχανισμό γιατί είναι βαθιά διαβρωμένος από την Ξενοκρατία.
—————————————————————————
