Ο Όσβαλντ Σπένγκλερ, ένας από τους μεγαλύτερους και πιο αδικημένους διανοητές του προηγούμενου αιώνα, ισχυρίστηκε ότι οι πολιτισμοί κινούνται σε κύκλους ακμής και παρακμής στον χωροχρόνο. Στο τέλος κάθε κύκλου, ένας πολιτισμός κλείνει τον κύκλο του, ολοκληρώνοντας την περίοδο παρακμής του, και ένας άλλος αρχίζει τη δική του ζωή με την περίοδο της ακμής του.
Όλα δείχνουν πως βρισκόμαστε στο τέλος ενός τέτοιου κύκλου, ενός κύκλου που διήρκεσε δύο χιλιάδες χρόνια και τώρα θα επιστεγαστεί από τον επιθανάτιο ρόγχο του δυτικού πολιτισμού. Όταν μιλάμε για τον θάνατο ενός πολιτισμού, αναφερόμαστε στην απονέκρωση του αξιακού συστήματος που τον δημιούργησε, όπερ σημαίνει ότι όλες οι συνεπαγωγές αυτού του αξιακού συστήματος μοιραία θα μαραζώσουν, αποκομμένες από τη ρίζα τους.
Ο Αρχαίος κόσμος πέφτει οριστικά και επίσημα το 529 μ.Χ., με την κίνηση του αυτοκράτορα Ιουστινιανού να κλείσει την Ακαδημία Πλάτωνος και να βάλει την ταφόπλακα σε έναν, επί πολλούς αιώνες, παρηκμασμένο τρόπο σκέψης, αυτόν των σωκρατικών και προσωκρατικών φιλοσόφων, ο οποίος είχε ήδη δώσει τη θέση του στη νέα κυρίαρχη ιδεολογία. Η ληξιαρχική πράξη θανάτου του Αρχαίου κόσμου μπορεί να χρονολογηθεί πολύ νωρίτερα, όμως δεν είναι αυτό το ζητούμενό μας.
Σήμερα ζούμε στο τέλος της βασιλείας των ιδεολογικών τέκνων της «κορυφής των παρακμιακών κινημάτων», τα οποία, κατά τη διάρκεια της «νιότης» τους, χώρισαν τον κόσμο στα δύο και, εν συνεχεία, ενώθηκαν εις σάρκαν μίαν, από όπου και προήλθαν, με σκοπό την παγκόσμια σιωνιστική διακυβέρνηση, την παγκόσμια κυριαρχία του σκότους.
Ο κομμουνισμός και ο φιλελευθερισμός, τα δύο αυτά ιδεολογικά τέκνα, όπως προαναφέραμε, με τη νίκη τους στον μεγάλο Ιδεολογικό Πόλεμο εδραίωσαν την κυριαρχία τους. Τώρα πλέον εμφανίζουν το πραγματικό τους πρόσωπο, δείχνοντας αυτό που όλοι οι πραγματικά ανεξάρτητοι μελετητές τους γνώριζαν: ότι είναι πραγματικά τέκνα του πατέρα τους και όμοια σε όλα. Ο δεσποτικός, τυραννικός κομμουνισμός έδωσε τα ηνία σε έναν εξίσου τυραννικό και αντιφυσικό διεθνιστικό αριστερισμό, ο οποίος θέλει και τείνει να ενωθεί με τον δεξιό του αδελφό, τον κοσμοπολίτικο φιλελευθερισμό, ως δόκανα γύρω από τους λαούς.
Απώτερος σκοπός αμφοτέρων είναι η παγκοσμιοποίηση, η τελική τους ένωση σε μία ιδεολογία που θα πρεσβεύει τον οριστικό θάνατο των Εθνών, τον θάνατο των ιδεολογιών και του ιδεαλισμού, τον θάνατο του Ανθρώπου.