Τα Μνημόνια ήταν όλα παράνομα και παραμένουν παράνομα, γιατί δεν έχουν τελειώσει, όπως σας λένε οι επαγγελματίες ψεύτες της Βουλής. Δεν έχουν τελειώσει, γιατί κατ’ ουσίαν η λεγόμενη «εποπτεία» αποτελεί συνέχεια των Μνημονίων. Ο καθηγητής Κασιμάτης, από την πρώτη στιγμή, δήλωσε και τεκμηρίωσε νομικά ότι τα Μνημόνια είναι παράνομα και αντισυνταγματικά.
Ξεκάθαρα, το Σύνταγμα προβλέπει ότι η εκχώρηση Εθνικής Κυριαρχίας, που έγινε με τα Μνημόνια, απαιτεί δύο προϋποθέσεις:
α) ότι αυτή μπορεί να γίνει μόνο για σκοπούς ευρωπαϊκής ενοποίησης, κάτι που δεν προέκυπτε.
Πιο σημαντική, όμως, από την α΄ αιτιολογική είναι η εξής:
β) σύμφωνα με το Σύνταγμα, προβλέπεται εκχώρηση Εθνικής Κυριαρχίας με ψηφοφορία στη Βουλή και υπερψήφιση των τριών πέμπτων των βουλευτών, δηλαδή 180 βουλευτών. Αυτή η ψηφοφορία, όμως, δεν έγινε ποτέ και ο, από όλους αποδεκτός, καθηγητής Κασιμάτης τέθηκε στο περιθώριο, σχεδόν σαν… γραφικός (!), ενώ μέχρι τότε θεωρούνταν εξέχουσα πνευματική μορφή του δημοκρατικού χώρου, στον οποίο πάντοτε ανήκε.
Πέραν των νομικών σκέψεων για τη συνταγματικότητα ή μη των Μνημονίων, τίθεται ένα κρίσιμο ερώτημα: Είναι δυνατόν, σε μια ελεύθερη χώρα, να προβλέπεται από το ίδιο το Σύνταγμά της εκχώρηση της Εθνικής της Κυριαρχίας; Πρόκειται για χώρα ελεύθερη ή για προτεκτοράτο; Σημειώνεται ότι η «πρόβλεψη» αυτή έγινε μετά τη Μεταπολίτευση και ας θυμηθούμε τη δήλωση της προέδρου της Βουλής, κ. Μπενάκη, προς τον Κάρολο Παπούλια, ότι επί των ημερών του θα παραχωρηθεί Εθνική Κυριαρχία. Όλα τυχαία…;
Μέσα σε αυτό το κλίμα, φυσικό ήταν να δικαιωθεί το εθνικιστικό Κίνημα, το οποίο είχε πολεμήσει την Ευρωπαϊκή Ένωση, το ευρώ και τη Συμφωνία του Μάαστριχτ, και το οποίο, επί δεκαετίες ολόκληρες, πολεμούσε το καθεστώς της ξενοκρατίας και τόνιζε ότι ο Αγώνας των αληθινών Πατριωτών είναι, προπαντός, Αγώνας για Εθνική Ανεξαρτησία και, κατά δεύτερον λόγο, πολιτικός. Δεν είναι ένας πολιτικός αγώνας για ψήφους και βουλευτές. Είναι κάτι πολύ παραπάνω: είναι αγώνας απελευθερωτικός, πνευματικός, αγώνας ενάντια στους «μοντέρνους καιρούς», τους οποίους θεωρούσαμε την πανούκλα της άρρωστης εποχής μας.
Όλα αυτά, σε μια Ελλάδα που πεθαίνει δημογραφικά — το πλέον σημαντικό, γιατί όλα είναι Φυλή — πεθαίνει πνευματικά, γιατί η Εθνική Συνείδηση είναι είδος εν ανεπαρκεία σε αυτή τη χώρα· σε μια Ελλάδα που εξουσιάζεται από τους Ιούδες του ψευτορωμαίικου, οι οποίοι έχουν ως αποστολή τους να εξοντώσουν όποιον αντιστέκεται στα αντεθνικά τους σχέδια. Αποικία χρέους με τα Μνημόνια, «καλό παιδί» των Τζώννηδων και με συνεχείς υποχωρήσεις έναντι μιας επεκτατικής Τουρκίας.