Ήταν Παρασκευή 17 Ιανουαρίου του 1975 όταν η μαθητιώσα νεολαία της Κύπρου διαδήλωνε στην βάση του Ακρωτηρίου. Πέντε μήνες μετά την βάρβαρη τουρκική εισβολή και οι Άγγλοι βοηθοί του Αττίλα διευθετούσαν τη μεταφορά χιλιάδων Τουρκοκυπρίων «του νότου» από την βάση της Επισκοπής στην Τουρκία, και από εκεί στις σκλαβωμένες περιοχές της Κύπρου. Τα Ελληνόπουλα της Κύπρου ήταν αποφασισμένα. Μπροστά στην πύλη πρώτος ο Πανίκος Δημητρίου από τον Άγιο Μέμνονα Αμμοχώστου, προσωρινός κάτοικος Λεμεσού και μαθητής στην ΣΤ’ Λανιτείου. Ωραίος ως Έλληνας, πρόταξε την ελληνική του καρδιά στους Άγγλους κατακτητές. Ο 18χρονος μαθητής Πανίκος Δημητρίου πέφτει κάτω από το τεθωρακισμένο των Άγγλων.
Ας φανούμε λοιπόν και εμείς αντάξιοι της θυσίας του Πανίκου Δημητρίου. Ας ακολουθήσουμε και εμείς τα χνάρια του, την πορεία που χάραξε και ας σταθούμε με την ίδια τόλμη απέναντι στους εχθρούς του Γένους μας. Ας προτάξουμε και εμείς τις ελληνικές μας καρδιές. Να εμποδίσουμε το ξεπούλημα του τόπου μας και να συνεχίσουμε τον αγώνα μας για την απελευθέρωση. Να αποδείξουμε στον Πανίκο Δημητρίου πως εμείς δεν ξεχνάμε. Πως εμείς ακολουθούμε πιστά τον δρόμο που ο ίδιος με την θυσία του άνοιξε για μας.