«Δεν ήθελαν την εθνική συμφιλίωση ούτε οι Άγγλοι, ούτε οι Αμερικάνοι και γι’ αυτό κτύπησαν πισώπλατα τον Πλαστήρα δύο φορές. Η πρώτη ήταν το 1946 και η δεύτερη το 1952.»
Οι Νεοέλληνες είτε δεν έχουν διαβάσει καθόλου ιστορία, είτε έχουν διαβάσει την λάθος ιστορία. Έλειψε το θάρρος να δούμε την αλήθεια κατάματα. Από την «Μήνιν» του Αχιλλέα, που έφερε πολλές συμφορές στους Αχαιούς μέχρι την προδοσία στο Μαντζικέρτ και στην Μικρά Ασία πολλά είναι τα κοινά στοιχεία. Για το κέρδος των εμπόρων της Κορίνθου και των Αθηνών έγινε η μεγάλη αλληλοσφαγή, ο Πελοποννησιακός πόλεμος, που γονάτισε την κλασική Ελλάδα. Οι μάχες των επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου έσβησαν τις τελευταίες ελπίδες των Ελλήνων, ενώ ο εμφύλιος στην διάρκεια των ετών της επαναστάσεως του 1821 χρηματοδοτήθηκε κατ’ ευθείαν από εγγλέζικες λίρες από τις τράπεζες του City.
Όταν τον Σεπτέμβριο-Οκτώβριο του 1944 οι Γερμανικές δυνάμεις κατοχής αποχώρησαν από την Ελλάδα, οι μεν κομμουνιστές του ΕΛΑΣ εμφανιζόντουσαν σαν… ελευθερωτές (!) με παρελάσεις μάλιστα, ενώ δεν έδωσαν ούτε μία σοβαρή μάχη με τους κατακτητές που αποχωρούσαν προς Γιουγκοσλαβία ανενόχλητοι, οι Άγγλοι από την άλλη πλευρά δεν ήθελαν ούτε τους κομμουνιστές στην εξουσία ούτε μία Ελλάδα δυνατή. Έτσι έστησαν έναν ακόμη εμφύλιο με τα Δεκεμβριανά. Οι κομμουνιστές ακόμη και μέχρι σήμερα αναζητούν ποιος πρόδωσε ποιον, πως έχασαν την μάχη των Αθηνών, έχοντας την πλήρη υπεροπλία. Καταλήξαμε σε μία αμφίβολη ειρήνη με την Συμφωνία της Βάρκιζας. Την ίδια ακριβώς περίοδο είχαμε την επιστροφή του Νικολάου Πλαστήρα, που άσχετα με το αμφιλεγόμενο παρελθόν του στα 1922 με την Μικρασιατική καταστροφή είχε δύο αναμφισβήτητα χαρακτηριστικά. Ήταν Τίμιος με το Τ κεφαλαίο και ήθελε ειλικρινά την Εθνική Συμφιλίωση. Οι Άγγλοι γνωρίζουν ότι ο Πλαστήρας διαθέτει λαϊκό έρεισμα όχι μόνο στους Βενιζελικούς, που οι περισσότεροι είναι αντικομμουνιστές, αλλά ακόμη και στον κόσμο του ΕΑΜ, όπου οι κομμουνιστές είναι μειοψηφία. Το ΚΚΕ είχε κατορθώσει να εγκλωβίσει στο ΕΑΜ πλατιές λαϊκές μάζες, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είχαν γίνει όλοι αυτοί κομμουνιστές. Επιπλέον ο Πλαστήρας είναι ιδιαίτερα αγαπητός στον προσφυγικό κόσμο και έχει ισχυρά ερείσματα στον Στρατό. Θα μπορούσε, λοιπόν, εύκολα να γίνει ένας ανεξέλεγκτος από τους Άγγλους δικτάτωρ, που σίγουρα θα εμπόδιζε την επιστροφή του εκλεκτού τους Γεωργίου του Β’.
2 Ιανουαρίου του 1945 ο Πλαστήρας ορκίζεται πρωθυπουργός και με το αίμα ακόμη νωπό να αχνίζει υπόσχεται Εθνική Συμφιλίωση και μέτρα ειρηνεύσεως. Η εξουσία του Πλαστήρα κρατά μόλις τρεις μήνες. Οι Άγγλοι τον αναγκάζουνε σε παραίτηση, βγάζοντας από τα αρχεία τους μία παλαιά υπόθεση. Τον Ιούνιο του 1941 ο Νικόλαος Πλαστήρας από το Βισύ της Γαλλίας, όπου ζει εξόριστος απευθύνει μία επιστολή προς τον πρεσβευτή της Ελλάδος στην Γαλλία στην οποία καταγγέλλει τον βασιλέα Γεώργιο Β’ για την εμπλοκή της Ελλάδος στον πόλεμο με την Γερμανία και αποκαλύπτει ότι είχε δεχτεί και αυτός προτάσεις για ανακωχή. Η επιστολή του Πλαστήρα δημοσιεύεται στον Τύπο, η Αγγλική Πρεσβεία πιέζει για παραίτηση, ο Δαμασκηνός, Αρχιεπίσκοπος και Αντιβασιλέας τότε, παίρνει το μέρος των Άγγλων και ο Στρατηγός Πλαστήρας στις 7 Απριλίου του 1945 παραιτείται από πρωθυπουργός και μαζί τελειώνει και η πολιτική της Εθνικής Συμφιλιώσεως. Οι Άγγλοι θέλουν την συνέχεια της αλληλοσφαγής και το επιτυγχάνουν. Η δεύτερη προσπάθεια του Πλαστήρα για Εθνική Συμφιλίωση έγινε όταν ήταν πάλι εκλεγμένος και όχι διορισμένος πρωθυπουργός στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Το πρώτο κτύπημα ήταν η εκτέλεση του Μπελογιάννη, την οποίαν ο Πλαστήρας δεν ήθελε και το δεύτερο η παγίδευσή του (μέσω μίας καφετζούς (!), που τον εξαπάτησε) με έναν αλλοπρόσαλλο εκλογικό νόμο με τον οποίον ενώ πήρε περισσότερες ψήφους… έχασε (!) τις εκλογές. Η συνέχεια αιματηρή. Όλη η Ευρώπη στα 1945 είχε ειρήνη, η Ελλάδα μέχρι το 1950 πολεμούσε και οι απώλειες από τον ανταρτοπόλεμο ήταν μεγαλύτερες από αυτές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και όσο για τις υλικές καταστροφές ανυπολόγιστες