Από τον Νοέμβριο του 1973 πάμε στην περίφημη Μεταπολίτευση, η οποία στην πραγματικότητα ήταν μία στρατιωτική επέμβαση ενάντια στο στρατιωτικό καθεστώς με τις ευλογίες Κίσσινγκερ και μη ξεχνάμε ότι τον Καραμανλή όρκισε πρωθυπουργό ο στρατηγός Γκιζίκης, ο πρόεδρος της χώρας, τον οποίο είχε διορίσει ο Ταξίαρχος Ιωαννίδης. Η πολιτική «αλλαγή» κατ’ αρχάς δεν είχε συνέπειες για τους Αξιωματικούς για τους Αξιωματικούς της 21ης Απριλίου. Εφρουρούντο διακριτικά για την «προστασία» τους (έτσι τους έλεγαν…) και τίποτε άλλο. Στην πραγματικότητα ο Καραμανλής περίμενε να ξεκαθαρίσει την κατάσταση στον στρατό, την οποίαν δεν ήλεγχε και την αποστολή αυτή είχε αναθέσει στον Ευάγγελο Αβέρωφ. Ακολούθησε ο περιορισμός Παπαδόπουλου, Παττακού κλπ. στην νήσο Κέα και μετά στον Κορυδαλλό. Ο Ιωαννίδης ήταν ήσυχος και πίστευε (έτσι τον είχαν διαβεβαιώσει-εξαπατήσει) ότι δεν θα υπάρξουν φυλακές. Σε αξιωματικούς συνεργάτες του έλεγε να μην ανησυχούν. Ακολούθησε ο Κορυδαλλός, η φυλακή και ένα πραξικόπημα δήθεν, το οποίο σχεδιάζετο και με το οποίο διώχτηκαν από τις Ένοπλες Δυνάμεις μέσα σε μία νύχτα περισσότεροι από χίλιοι αξιωματικοί.
Μετά από σχεδόν τρεις δεκαετίες ο Γεώργιος Παπαδόπουλος αργοπεθαίνει στο Λαϊκό Νοσοκομείο. Η οικογένεια του διατυπώνει το αίτημα για ένα δωμάτιο για να πεθάνει με αξιοπρέπεια. Η «δημοκρατία» (που δεν … εκδικείται) του το αρνείται και του παραχωρούν μία κουρτίνα σε μία άκρη της εντατικής. Ήμουν ένας από αυτούς, οι οποίοι επισκέπτοντο τον Γεώργιο Παπαδόπουλο στο Λαϊκό Νοσοκομείο. ΟΛΟΙ οι μεγαλόσχημοι του καθεστώτος, τους οποίους είχε ο Παπαδόπουλος ευεργετήσει ΑΠΟΝΤΕΣ!
Πανταχού παρούσα μέσα στους αιώνες η αχαριστία. Στο προσκέφαλο του Γεωργίου Παπαδοπούλου ένας λεβέντης από την Μάνη, ο Γιάννης ο Λυμπέρης, που ήταν ένας απλός έφεδρος ανθυπολοχαγός, που είχε μείνει στην φυλακή άδικα είκοσι ολόκληρα χρόνια. Ένας άνθρωπος με ήθος, ο οποίος έκλεισε κυριολεκτικά τα μάτια του Ηγέτη της 21ης Απριλίου. Κανένας δεν μπορεί να καταλάβει το κλίμα του φανατισμού και της υστερίας, το οποίο κυριαρχούσε τον πρώτο καιρό, τα πρώτα χρόνια μετά την Μεταπολίτευση. Οι αξιωματικοί δεν τολμούσανε να κυκλοφορήσουν στο κέντρο της Αθήνας με στολή. Η αριστερά κυριαρχούσε παντού και είχε γίνει μόδα και μαζί με τους «αντιστασιακούς» (οι περισσότεροι ήταν ψεύτικοι!) των ετών 1967-1974 μόδα με καθυστέρηση δεκαετιών γινόντουσαν και οι σφαγείς της ανταρσίας των ετών 1943-1949, τότε που ο Ζαχαριάδης οδήγησε χιλιάδες Έλληνες στην σφαγή μόνο και μόνο για να κάνει το «διεθνιστικό του καθήκον»… Και δεν αναφέρομαι μόνο στα Ελληνόπουλα του Εθνικού Στρατού, που πέθαναν πολεμώντας τον λεγόμενο «Δημοκρατικό Στρατό”¬, που ήταν ο στρατός του ΚΚΕ, ομιλώ και για τους δικούς του τους αντάρτες, που με πλήρη συνείδηση τους οδήγησε στον θάνατο ή την εξορία, γνωρίζοντας ότι θα ηττηθούν μόνο και μόνο για να μπορέσει απερίσπαστος ο Στάλιν να κυριαρχήσει σε Ρουμανία και λοιπές Ανατολικές χώρες. Και μέσα σε αυτήν την αλληλοσφαγή η Αληθινή ΕΛΛΑΔΑ έλειπε και είχε μείνει η τύχη της χώρας στα χέρια ξενόδουλων πολιτικάντηδων πρόθυμων να γλείψουν σε κάθε ευκαιρία την Αγγλία στην αρχή και μετά τις ΗΠΑ. Μόνη ελπίδα για Εθνική Συμφιλίωση, μία συμφιλίωση που θα ήταν δύσκολη μετά το αίμα που είχε χυθεί τον Δεκέμβρη του ’44 ο Νικόλαος Πλαστήρας.