Οι Χρυσαυγίτες, σύμφωνα με τους «καθώς πρέπει πατριώτες», είναι οι «κακοί φασίστες». Πόσο όμως αυτό ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα; Δεν θα αναφερθώ στην λέξη «κακοί», η οποία αποτελεί μία εκτίμηση υποκειμενική και ένα μεγάλο εάν θέλετε ανά τους αιώνες φιλοσοφικό πρόβλημα για το τι είναι το κακό και τι το καλό σε αυτόν τον κόσμο, αλλά θα περιοριστώ στην λέξη «φασίστες». Σύμφωνα με την πολιτική ορολογία η οποία έχει καθιερωθεί, φασίστας είναι όποιος αυθαίρετα πράττει και δρα ασκώντας τυραννική εξουσία σε πρόσωπα και καταστάσεις. Αξίζει στο σημείο αυτό να σας παραθέσω το απόσπασμα ενός βιβλίου, ενός έγκριτου αντιφασίστα συγγραφέα, ο οποίος χαρακτηριστικά αναφέρει: «Στα τέλη του εικοστού αιώνα ο όρος ΦΑΣΙΣΜΟΣ παραμένει ίσως ο πιο ασαφής από τους σημαντικούς πολιτικούς όρους… O όρος έχει χρησιμοποιηθεί περισσότερο από τους αντιπάλους του παρά από τους υποστηρικτές του, και οι πρώτοι υπήρξαν υπεύθυνοι για τη γενίκευση του επιθέτου σε διεθνές επίπεδο ήδη από το 1923. Η λέξη φασίστας είναι μια από τις πιο πολυχρησιμοποιημένες υποτιμητικές πολιτικές εκφράσεις, και συνήθως υποδηλώνει «τον βίαιο», «τον κτηνώδη», «τον καταπιεστικό» ή «τον δικτατορικό». Αν όμως φασισμός δεν σημαίνει τίποτε περισσότερο απ’ αυτό, τότε τα κομμουνιστικά καθεστώτα, για παράδειγμα, θα έπρεπε πιθανόν να ενταχθούν στην κατηγορία των πιο φασιστικών καθεστώτων, αποστερώντας έτσι τη λέξη από κάθε χρήσιμο προσδιορισμό». (Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ», ΣΤΑΝΛΕΪ ΠΕΪΝ, ΣΕΛΙΔΑ 21). Είναι ξεκάθαρο λοιπόν ότι γίνεται μία εθελημένη ή αθέλητη χρησιμοποίηση κατά κόρον του όρου φασισμός και φασίστας, η οποία όμως δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Επίσης, πρέπει να τονισθεί ότι και διάφοροι αστοί ή και «πατριώτες» πολιτικοί ή δημόσια πρόσωπα γενικά, χρησιμοποιούν κατά αυτόν τον τρόπο τον όρο, ακολουθώντας πιστά κατά τούτο την προπαγάνδα της αριστεράς, μία προπαγάνδα η οποία έχει τις ρίζες της στις αρχές ακόμη του 20ου αιώνα.
ΕΘΝΟΣ-ΦΥΛΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΚΡΑΤΟΣ
Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, ως γνωστόν, δεν άσκησε καμία εξουσία, δεν φίμωσε κανέναν και κατά τούτο ο χαρακτηρισμός της ως κινήματος φασιστικού υπ’ αυτήν την έννοια είναι εντελώς ατυχής. Εξετάζοντας, πάντως, την Ιδεολογική ουσία του θέματος, η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ δεν έχει σχέση με τον φασισμό, ο οποίος υπήρξε μία επιτυχής κατά μεγάλο μέρος έκφανση του Ιταλικού κρατισμού και όχι εθνικισμού. Από τον μεσοπόλεμο ήδη έχει μεταφραστεί από τον Παμπούκη το σχετικό πόνημα περί του φασισμού και των ιδεολογικών του βάσεων, στο οποίο και τονίζεται ότι στο επίκεντρο του φασισμού δεν είναι το έθνος-φυλή, αλλά το κράτος! Αυτό ίσως για την Ιταλία των αρχών του 20ου αιώνα να αποτελούσε και μία ιστορική αναγκαιότητα, αφού οι Ιταλοί δεν αποτελούσαν έθνος υπό την πλήρη έννοια του όρου. Ακόμη και σήμερα οι κάτοικοι του νοτίου Τιρόλου δεν είναι δυνατόν, χρησιμοποιώντας την τοπική τους γλώσσα, που είναι η γερμανική, να συνεννοηθούν επί παραδείγματι με τους Σικελούς, οι οποίοι ομιλούν μια εντελώς διαφορετική διάλεκτο, παρά μόνο όταν χρησιμοποιήσουν την κοινή ιταλική γλώσσα, την γλώσσα δηλαδή της Ρώμης. Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ έχει διαφορετικό Ιδεολογικό και πολιτικό προσανατολισμό. Για εμάς στον σκληρό πυρήνα της Πίστης μας ευρίσκεται το Έθνος-Φυλή και όχι το κράτος. Δεν είμαστε, λοιπόν, φασίστες, όχι επειδή θέλουμε να παραστήσουμε τους μεγάλους δημοκράτες ή τους προοδευτικούς, αλλά πολύ απλά γιατί δεν είμαστε! Αυτά προς αποκατάσταση της αλήθειας, όσο είναι δυνατόν αυτό να γίνει, μέσα στην πλήρη σύγχυση ιδεών και αρχών, η οποία έχει επιβληθεί, μέσα στο καθεστώς της αμάθειας, το οποίο έχει σκόπιμα επιβληθεί.
ΤΕΛΙΚΑ ΠΟΣΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ «ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ»;
Ας ξεκινήσουμε με μία παραδοχή. Ας αποδεχθούμε ότι εμείς δεν είμαστε δημοκράτες και ας εξετάσουμε κατά πόσον είναι δημοκράτες όλοι οι υπόλοιποι του λεγομένου «συνταγματικού τόξου» (μαρξιστών και μπολσεβίκων συμπεριλαμβανομένων), οι οποίοι μας κατηγορούν γι’ αυτό! Γιατί εάν οι «δημοκράτες» συμπεριφέρονται αντιδημοκρατικά στους αντιδημοκράτες, τότε σε τι διαφέρουν από τους αντιδημοκράτες; Βεβαίως, εδώ και 25 ολόκληρους αιώνες γνωρίζουμε ότι «αρχή σοφίας ονομάτων επίσκεψις». Ας μας δώσουν επιτέλους, λοιπόν, ένα περιεχόμενο στον όρο δημοκρατία, γιατί δημοκρατία και μάλιστα λαϊκή έχει και η Κίνα, δημοκρατία (;) χωρίς κόμματα, χωρίς πολιτικές ελευθερίες, με ανήλικα παιδιά να εργάζονται σκληρά και με το εμπόριο οργάνων των θανατοποινιτών σε πλήρη άνθιση! Εμείς, λοιπόν, είμαστε οι «κακοί» της Ιστορίας. Ουδεμία αντίρρηση. Ας δούμε, όμως, και το κατά πόσον όλοι αυτοί οι «δημοκράτες» είναι οι «καλοί».
ΕΠΙΜΕΝΟΥΝ ΝΑ ΔΗΛΩΝΟΥΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ, ΣΥΜΠΕΡΙΦΕΡΟΜΕΝΟΙ ΑΝΤΙΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ
Όμως, οι μεγάλοι «δημοκράτες» επιμένουν. Επιμένουν να δηλώνουν δημοκράτες, συμπεριφερόμενοι αντιδημοκρατικά έστω στους αντιδημοκράτες και έτσι διαβάσαμε σε άρθρο της ηλεκτρονικής εκδόσεως της καθεστωτικής εφημερίδας Βήμα ότι θα έπρεπε να σκεφθούν από πιο πριν να αποκλείσουν από το δημόσιο βίο την Χρυσή Αυγή, να την θέσουν εκτός νόμου. Συγκεκριμένα εγράφη: «ΒΗΜΑ, Συνοδινός Χάρης, Το αβγό του φιδιού εκκολάφθηκε, η δημοκρατία δηλητηριάζεται , 27/08/2013: «…Το άρθρο 29 παράγραφος 1 του Συντάγματος, του ανώτατου ρυθμιστικού κανόνα, επισημαίνει πως κάθε σχηματισμός «οφείλει να εξυπηρετεί την ελεύθερη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος», πράγμα αμφίβολο για τους νοσταλγούς της χούντας. Όταν η Χρυσή Αυγή ήταν πολιτικά ασήμαντη αλλά ιδεολογικά επικίνδυνη, κανείς δε σκέφτηκε την παραπάνω προοπτική, ενώ στη σημερινή συγκυρία το επιχείρημα αντιστρέφεται: πώς μπορείς να αρνηθείς τη νομιμότητα σε ένα κόμμα που το εμπιστεύτηκαν χιλιάδες πολίτες; …»
Θα έπρεπε να γνωρίζει ο αρθρογράφος του Βήματος ότι στις δημοκρατίες το φρόνημα δεν διώκεται και εν τοιαύτη περιπτώσει εάν εμείς είμαστε στο φρόνημα αντιδημοκράτες, τότε το ίδιο ισχύει και για τα πάσης αποχρώσεως μαρξιστικά κόμματα. Αρχής γενομένης από το δογματικό ΚΚΕ και βεβαίως τις περισσότερες από τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως φαίνεται πως με την δική τους παράλογη λογική για όλους αυτούς δεν υπάρχει πρόβλημα «δημοκρατίας». Η υποκρισία, λοιπόν, σε όσους παριστάνουν τους Ηρακλείς της δημοκρατίας περισσεύει και όχι μόνον η υποκρισία, αλλά και ο δόλος και η πονηρία, αφού κυνικά ο αρθρογράφος του Βήματος γράφει ότι θα έπρεπε να μας έχουν θέσει εκτός νόμου … πριν μας εμπιστευτούν εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες, πριν εκλέξουμε βουλευτές! Όμως αυτό δεν είναι τίποτε μπροστά σε αυτό που έγραψε ο καθηγητής Μαραντζίδης. Απολαύστε τον μονόλογο ενός δημοκράτη:
«ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΜΑΡΑΝΤΖΙΔΗΣ – ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: «…Η πολιτική μηδενικής ανοχής πρέπει να έχει παιδαγωγική στόχευση, ιδιαίτερα προς στους νέους και τους εφήβους. Η ψήφος στη Χ.Α. πρέπει να ενοχοποιηθεί ηθικά. Ο πολίτης που ψηφίζει ένα τέτοιο μόρφωμα πρέπει να νιώθει το βάρος της ηθικής κατάπτωσης. Διαφορετικά, θα γίνουμε μάρτυρες μιας νέας σχολικής μόδας, όπου οι πιο κακοί και προβληματικοί μαθητές -όπως παρατηρούν αρκετοί εκπαιδευτικοί- θα αναζητούν στη Χ.Α. τη χαμένη τους υπερηφάνεια.»