Η ΦΥΛΕΤΙΚΗ ΨΥΧΗ
Ψυχή σημαίνει φυλή ορωμένη εκ των έσω και το αντίστροφον, εδήλωνε μετά πάθους ο Αλφρέδος Ρόζεμπεργκ. Αλλά δεν ήτο σαφώς ο ίδιος εκείνος ο οποίος εξεδήλωσε πρώτος τοιαύτην θεώρησιν, όσον εις εκ των ανωτέρων διανοιών των αποφασισθέντων να ανασύρουν από τα βάθη των αιώνων εις τον Κ’ αιώνα, την αρχαία σκέψιν και πεποίθησιν της φυλής.
Η φυλετική ψυχή όμως, ο τεράστιος αυτός κόσμος της ενστικτώδους εκδηλώσεως προς συγκεκριμένην στάσιν ζωής, δημιουργία, συμπεριφορά ή και αδυναμία, δεν αποτελεί ένα ασυνείδητον σώμα αρχετύπων και μόνον. Ο Γιούνγκ την ερμηνεύει ως ένα σώμα ενιαίον ως βιολογικόν. Κι αυτό διότι δεν επαναλαμβάνεται απλώς, ως είθισται να παρατηρώμεν δια την ιστορίαν η οποία είναι κύκλειος, αλλά εξελίσσεται! Διαρκώς μεγαλώνει καθώς εις αυτήν προστίθενται αι εμπειρεία των νεωτέρων γενεών, αι ιστορικαί των αντιδράσεις και τα νέα εθνικά-φυλετικά βιώματα. Ο χώρος του ασυνειδήτου είναι ο χώρος τον οποίον δεν ελέγχει η συνείδησις. Το τι περιλαμβάνει η τελευταία ως νοητικόν-εγκεφαλικόν και ουχί μόνον γνώρισμα δεν χρήζει αναλύσεως. Αξίζει όμως να σημειωθεί ότι το ασυνείδητον περιλαμβάνει έναν τεράστιον κόσμον αρχετύπων, απόλυτα καθιερωμένων εις τα μύχια της ανθρωπίνου ψυχής, τα οποία είναι πέραν της λογικής. Άλλοτε, ανασυρόμενα εκ των δημιουργικών τάσεων της διανοίας συμβαδίζουν με αυτήν, άλλοτε όμως την μάχονται. Το τελευταίον δύναται να συμβή πολλάκις, ιδίως όταν ο ορθός λόγος της συνειδήσεως χρησιμοποιείται δια την καθυπόταξιν της βουλήσεως και την προσαρμογήν εις τας συνθήκας της ασφαλείας. Εκεί το ασυνείδητον, όπως και άλλού, αντιδρά διότι πλείστα εκ των αρχετύπων του απορρέουν από μία ηρωικήν αίσθησιν ως προβολαί της ηρωικής ακριβώς ηθικής.
Η ηρωική ηθική, αντιστρατευόμενη εις μίαν εργαλειακήν χρήσιν του ορθολογισμού, ο οποίος εξελίσσεται περισσότερον εις την εποχή μας εις “δεσποτικήν αιτιοκρατία”, είναι φυσικό να μην ελέγχεται απ’ την λογικήν, ενίοτε όμως και από την ψυχήν. Ας μη φαντάζει αυτό οξύμωρον, διότι εις τας ψυχικάς – με την νεωτέρα τάσιν – εκδηλώσεις καταμετρούνται και τα ορμέμφυτα, τα ένστικτα. Μπορούν αυτά να περιλαμβάνουν την δίψα, την πείνα, την γεννετήσιον ορμήν, την κτητικότητα, την αυτοπροβολήν, το παίγνιον και άλλα πολλά. Η ηρωική ηθική όμως αντιστρατεύεται και εις αυτά, δι’ αυτό και ο λόγος να εντάξωμεν αυτήν ουχί εις την παρεξηγημένην έννοιαν της ψυχής, αλλά εις τον ΘΥΜΟΝ. Ο προ-ομηρικός, αρχαϊκός αυτός θυμός συντροφεύει τον βίον ενός ανθρώπου από την γέννησιν έως τον θάνατό του, ενώ δια τους αρχαίους πάντοτε η εμφάνισις της ψυχής ακολουθεί την απώλειαν της ζωής του. Η ψυχή μεταφέρεται υπό του ψυχοπομπού Ερμού εις τον Άδην, όπως και από την Φούλγκια των Ρωμαίων. Η άλογος όμως εκδήλωσις μιας ηρωικής ηθικής, της ηθικής της βουλήσεως, η οποία ως ανωτέρω ανεφέρθη ενίοτε μάχεται τόσο την λογικήν της ασφαλείας και της ανέσεως, όσο και την ψυχήν των ενστίκτων της επιβιώσεως, είναι ο θυμός, ο οποίος ειδικά εις τους πρώιμους κλασσικούς χρόνους είχεν ανθρωποποιηθεί και εκαλείτο δαίμων. (Εκ του δαίω= διανέμω, η εσώτερος ασυνείδητος διανομή).
Ο Θέογνις θρηνεί διότι ο δαίμων προσκολλάται εις τον άνθρωπον και προκαθορίζει την ζωήν του. Ο Πλάτων εξελίσσει αυτόν εις πνεύμα-οδηγό. Η αμόλυντος αρχαία σκέψις εκ της συγχρόνου πνευματικής διανοητικής διαστροφής, αναγνωρίζει εις τον ασυνείδητον θυμόν την δυνατότητα δράσεως εις έναν μεγάλον χώρον κινήσεων. Αντιθέτως σήμερα το ασυνείδητον είναι στερημένον και ευνουχισμένον. Η λέξις ευδαίμων προηγείται πολύ χρονικώς εκ των λέξεων δυσ-δαίμων ή κακο-δαίμων. Δι’ αυτό και η απελευθέρωσις του δαίμονος αυτού συνεδέθη με την παράλογον μεν διάθεσιν προς υψιπετήν καλλιτεχνική δημιουργίαν, με την εξίσου παράλογον δε αυταπάρνησιν και έκλαμψιν ηρωισμού. Ο Έβολα χαρακτηρίζει την απελευθέρωσιν αυτήν – του Ντόπιο – ως ανωτέρα έκφρασιν της Αρίας εξελίξεως, παρακάμπτοντας την νοοτροπία περί εξελίξεως δια του πνευματικού μόνον τομέως και του διαλογισμού ή εσωτερισμού, πιστός εις την Αριανική ενδελέχεια του πολεμιστού-προτύπου. Κορύφωσις της πολεμικής απελευθερώσεως του δαίμονος συμβαίνει κατά την εβολιανή μετάβασιν απ’ τόν μικρόν ιερόν πόλεμον της μάχης εις τον μεγάλον ιερόν πόλεμον του πνεύματος, εις μίαν πίστην περί πολέμου μίμησιν του λόγου του Ηρακλείτου.
Αυτά εν ολίγοις ως προς την ατομικήν εκδήλωσιν του θυμού. Ποιά όμως στοιχεία συνθέτουν την Φυλετικήν ψυχήν ή πιο σωστά τον Φυλετικόν θυμόν; Κατ’ αρχήν το ασυνείδητον, το συλλογικόν ασυνείδητον, το οποίον αναμφισβήτητα εξαπλώνεται με κοινότυπα στοιχεία εις άπαντας τους ανθρώπους του πλανήτου. Εις τας φυλάς όμως προστίθενται νέα ή ειδικά στοιχεία τα οποία δεν απαντώνται εις άλλας, καθώς το προσωπικόν δράμα των δημιουργών ενός γένους, αι εποποιίαι των, η ειδική αφομοίωσις των τελετουργικών δρωμένων και άλλα τινά αφορούν εις την ξέχωρον ανταπόκρισιν και εκφορά των αρχετύπων.
Οι προσωπικοί δαίμονες, αστραφτεραί μαρμαρυγαί του Μεγάλου Φυλετικού θυμού, συνθέτουν την ευρυτέραν πηγήν του συλλογικού ασυνειδήτου. Εκεί προβάλλονται εικόναι, αι οποίαι έχουν φωτογραφήσει με τρόπο μυστικιστικό τας σπουδαίας στιγμάς της Φυλής. Κινούνται εκ των πλέον απλών, αφορουσών εις την γέννησιν, την τελετουργικήν ενηληκίωσιν, την επαφήν με τας ποικίλους πτυχάς της φύσεως, τας ιεράς μυήσεις και θυσίας και τα κοινότυπα σύμβολα της ανθρωπίνου εμπειρίας: Όσα αφορούν δηλαδή εις τον έρωτα, την απεικόνισιν των πρωτογενών επιστημών, εις τας φυσικάς εκφράσεις των τεχνών, τους φυλετικούς χορούς, τας αναλόγους εορτάς με τα δρώμενα και την αφήγησιν των Μύθων με τας απείρους προεκτάσεις των. Τοιαύται προβολαί όμως καταλήγουν εις την παρουσίασιν και άλλων εικόνων αφορουσών εδώ εις τα υπερβατικά σύμβολα, τα οποία κωδικοποιημένα κατά το μάλλον εκφέρουν απώτερα μυστικά της αναζητήσεως. Ίσως επί παραδείγματι συγκεκριμένα πτηνά δια την υπερβατικότητα ή δένδρα δια την εξέλιξιν της ψυχής, εικόνες ταξειδίων δια την προσωπικήν αναζήτησιν, ζώα δια τα ένστικτα, ηλιακά στιγμιότυπα δια τον κύκλον του βίου, σαρκοφάγοι και ιερά νάματα δια τον θάνατον και την αναγέννησιν ως και απειράριθμα άλλα.
Ενίοτε τα όνειρα αποτελούν σημαντικότατο χώρο ανακυκλώσεως των αναφερθεισών “προβολών”. Επίσης όμως τα παραμύθια εις την εστίαν της βάβως, αι χαμέναι εις το ευφάνταστον χθες διηγήσεις του πάππου, αι συνεχιζόμεναι εις τα αραιοκατοικημένα χωριά εθιμοτυπικαί συνήθειαι, οι θρύλοι της υπαίθρου, αι παγανίαι των βοσκών, αι δοξασίαι των ναυτικών. Άπαντα συνθέτουν με τρόπον άλογον μίαν ιεράν φυλετικήν μνήμην σπανίως τεκμαρτήν εκ της γνωστής ιστορίας και ουδόλως εκ της τεχνοκρατικής νοοτροπίας. Επιπλέον, και ιδού το μυστικό των Μουσών, αι εικόναι των Αρχετύπων διαρκώς ανηπαρήχθησαν εκ των διαφόρων τομέων της Τέχνης και της Μουσικής, της ευρυτέρας Αισθητικής. Η ζωγραφική των μύθων, η αγγειοπλαστική με τα ίδια θέματα, αλλά και η ποίησις με την πεζογραφία αι οποίαι αντλούν τα θέματα των ουχί μόνον εκ της ιστορίας, αλλά και εκ του μυστικού κόσμου των θρύλων: Ο ιπτάμενος Ολλανδός, το αόρατο καράβι, το γιοφύρι της Άρτης, αι στοιχειωμέναι πηγαί, ο άρρωστος βασιλεύς, αι μάχαι των αντιζήλων δια την ηγεσίαν, η Ιέρεια, η μάγισσα, αι ξωθιαί, η μητέρα Γη, ο γερο-σοφός, το ηλιακόν πρότυπον του αρχαίου ιππέως και του μεσαιωνικού Αη-Γιώργη, ο Μινώταυρος, ο Κυανοπώγων, ο κοσμικός άνθρωπος, ο δράκος, ο γίγας, οι πέτρινοι βωμοί, οι κρύσταλλοι, τα τοτεμικά πρότυπα, οι μυστηριακοί βράχοι… Τα πάντα οδηγούν εις την αέναον μεταμόρφωσιν των δια την επιβίωσιν των ιστοριών, των ποιημάτων, των διηγημάτων, των θεατρικών έργων έως και των ανωτέρων κινηματογραφικών της σήμερον. Απ’ τον Αισχύλον εις τον Βάγκνερ κι από τον Στησίχορον εις τον Καλομοίρην.
Ουδείς εκ των ατόφιων και ανοθεύτων χαρακτήρων ή των εκ της άλλης πλευράς μεμυημένων (δύο δρόμοι οδηγούντες εις το ίδιον αποτέλεσμα) παραμένει ασυγκίνητος εκ της θρυλικής αφηγήσεως ως και εκ της οράσεως των φυλετικών συμβόλων του γένους μας. Διότι αυτά παραπέμπουν εις το Φυλετικόν Ασυνείδητον πέραν του θεωρητικού Συνειδητού. Γράφει η αείμνηστος Σίτσα Καραϊσκάκη: “Ο ποιητικός θρύλος κάνει υποφερτό το φως της υπερ-δύναμης. Έτσι η ιστορία των Χριστουγέννων είναι ένας θαυμάσιος μύθος, ενώ ο Γολγοθάς μια πάρα πολύ πικρή θρησκεία”. Κι αν αναλογισθούμε ότι τα αρχέτυπα του Χειμερινού Ηλιοστασίου κρύπτονται πίσω απ’ τα Ηλιακά Χριστούγεννα μ’ έναν τρόπο μυστικιστικό έως ασυνείδητο, εν αντιθέσει προς μίαν ιστορίαν απ’ τον Καϊάφα προς τον Γολγοθά, αντιλαμβανόμεθα ευκόλως την ισχύν των αρχετύπων τα οποία δεν λησμονούν να μας θυμίζουν την Φυλετικήν καταγωγήν και την συναισθηματικήν μετάφρασιν των γονιδίων.
ΦΥΛΕΤΙΚΗ ΨΥΧΗ ΚΑΙ ΙΕΡΗ ΓΗ
Εις το γραπτόν έργον του, αλλά και εις την πράξιν, ο Περικλής Γιαννόπουλος, εναπέθεσε το ευαγγέλιον της πίστεως εις την ΕΛΛΗΝΙΚΗΝ ΓΡΑΜΜΗΝ. Επιστοποίησεν μετά ποικίλων αισθητικών αποδείξεων την διάφανον λεπτότητα της ελληνικής γης, της ατερμόνου καμπύλης της και του εκτυφλωτικού φωτός της, ομού ως παραμέτρων μίας αρμονικής φύσεως εκπληκτικώς ομοιαζούσης προς τον λαόν ο οποίος την εκατοικούσε. Δηλαδή η ψυχή του ελληνικού γένους με τας απαραμίλλους μη συνειδητάς ψυχάς της, είχε ευλόγως κατά την γνώμην του εκδηλωθεί μέσω της καλλιτεχνικής και θρησκευτικής απεικονίσεως εις τους καλλιμαρμάρους Ναούς και την ηλιακήν αρχιτεκτονικήν των πόλεων, ακριβώς διότι η σκοπίμως επιλεχθείσα ελλαδική γαία το επέτρεπε και το επέβαλλε: Ήτο και είναι – όσο το πιστεύουμε βεβαίως – μία φύσις λατρευτική, μία γη ιερή. “ΟΛΑ ΦΩΣ! ΦΩΣ! ΦΩΣ! ΧΡΩΜΑ! ΧΡΩΜΑ! ΧΡΩΜΑ! Και τη νύκτα ακόμη τα πάντα κυανίζουν…”
Καθώς ανεφέρθη, κατά την παράθεσιν ποικίλων συμβόλων της Φυλετικής Ψυχής, τα σύμβολα αυτά απλώς ξεπηδούν απ’ την αρχετυπική κοσμοθάλασσα του Ασυνειδήτου και βαπτίζουν ενίοτε πασιφανώς, ενίοτε με αλληγορία την λατρεία της ελληνικής γης. Η επίσημος θρησκεία συχνά αδυνατεί να διεισδύση εις τον άλογον τούτον κόσμον και να παρέμβη. Η επελαύνουσα προγονολατρεία άλλοτε την παρακάμπτει, άλλοτε την χρωματίζει. Με αυτό πάντοτε το Απολλώνειον ιλαρόν της φως αποδίδει ανερμήνευτον τελετουργικήν θυσίαν εις τας κωδικοποιημένους εκφοράς της πίστεως εις την ιεράν γαία και αυτομάτως τα πάντα μεταμορφώνονται: Οι θαλάσσιοι μύθοι εις παραμύθια των παραλίων χωρίων και οι ορεινοί εις τας βουνίσιας ιστορίας των βουκόλων. Ασχέτως ερμηνειών όμως το αισθητικό αποκύημα των αρχετυπικών μεταμορφώσεων συνάδει με την λαξευμένη γοργόνα εις τα καλμάνια των καϊκιών και τον έφιππο καβαλλάρη με το ροδαλό πρόσωπο του Φοίβου στ’ απομακρυσμένα ξωκκλήσια. Διότι η γη, η φύσις είναι οσία, ιερή και όταν πιστεύεις την θωριά της πλάθεις ξωθιές ή αρχαγγέλους να την τιμούν πνεύματα ή αγίους να την προστατεύουν. Απομακρυνόμενοι όμως απ’ την συναίρεσιν της ελληνικής μυθολογικής λαογραφίας εις τας παρυφάς του έργου του Ν. Πολίτου, αμέσως προσεγγίζομεν την ταύτισιν των ηρώων με την ελλαδική γη.
Τα πνεύματα του Θησέως, του Εχέτλου, του Βούτη και του Μαραθώνος προασπίζουν την ομώνυμον περιοχήν εναντίον των Περσών. Δια να υπερασπίσουν την γη των Πλαταιών οι Αθηναίοι δεν εθυσίασαν προς τιμήν των θεών αλλά προς τιμήν των επτά τοπικών ηρώων. Οι τάφοι των πολεμιστών ευγενών τεκμηριώνουν την κτητικήν φύσην της φυλετικής ψυχής, της ψυχής της ηρωικής αριστοκρατίας που οικειοποιείται το έδαφος το οποίον εμβολίασε με το αίμα των καλυτέρων μαχητών της. Μόνον έτσι ερμηνεύεται η ανάγκη να ανακαλύψουν τα οστά του Ορέστου οι Λακεδαιμόνιοι προτού καταλάβουν την Αρκαδία. Διότι αυτά ήσαν τα τεκμήρια της κτήσεως της γης και ουχί αι γραπταί συμφωνίαι είτε αι διεθνείς κυρώσεις της σήμερον. Τοιουτοτρόπως δια να κηρύξουν την οσία λατρεία του Θησέως οι Αθηναίοι ώφειλον πρωτύτερον να μεταφέρουν τα οστά του από την Σκύρο!
Παραλλήλως και εις τους μεσαιωνικούς χρόνους τα φαντάσματα των σκληρών Ακριτών περιφέρονται εις τα ρουμάνια και τα αιματοβαμμένα φαράγγια των Ανατολικών, Βυζαντινών κτήσεων τρομάζοντας τους Άραβας εισβολείς. Τα απορρέοντα εκ των αγώνων τους έπη εταξίδευσαν εκ της εσχατιάς της αυτοκρατορίας περιγράφοντας την ταύτισην των με την προασπισθείσαν γη. Αλλά και εις περιπτώσεις μη ηρωικάς, παρά τραγικών κοινωνικών και διαπροσωπικών σχέσεων, τ’ άσματα της υπαίθρου κατέγραφαν το στοίχειωμα των γιοφυριών, των ποταμών και των πέτρινων αλωνιών εξ’ αναγεννημένων Νηρηίδων και Αμαδρυάδων.
Αρχηγέται της Φυλετικής Ψυχής, απ’ τον Πύρρο της Δύσεως έως τους εφορμούντας προς την Μικρασίαν εις την Ανατολήν στρατιώτας μας το ’22, οι πρόγονοι δεν έπρατταν ουδέν άλλον παρά την απόπειρα αποδείξεως με τρόπον υλικόν της μεταφυσικής των σχέσεως με τη μάνα-ιερή γη. Και το πρωτόγονον αρχέτυπον της συνδέσεως ενός ατόμου με κάποιον βράχο, δένδρο ή ακροθαλασσιά, εις τους εξαιρέτους αυτούς αρχηγέτας μετεξελίχθη εις απόλυτον σύνδεσιν με την μοίραν του τόπου, της πληγείσης συνήθως εκ των εχθρών περιοχής. Ομοίως ο στρατηγός Νικηφόρος Φωκάς ταυτίζει το πεπρωμένο του με την ανάκτησιν της Κρήτης εκ των Αράβων, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης με την απελευθέρωσιν του Μωρέως, αι Σουλιώτισσαι με τα γκρεμνοράχια της φανατισμένης συριάς των. Ως μία ακλόνητος μη ορατή δύναμις να τους παρακινή, οι ηρωικοί άνθρωποι, οι αποφασισμένοι και οι ισχυροί, πονούν όταν το ξένο πέλμα χαράζει το χώμα με το οποίο εταυτίσθησαν και ματώνουν ή πεθαίνουν όταν το απωλούν.
Καθώς καταγράφει ο Φρέιζερ εις άπαντας τους Αρίους λαούς απ’ το Ινδουϊστάν έως τας Εβρίδας, οι Μάγοι και οι Γίγαντες παραμένουν άτρωτοι και αθάνατοι όσο το μυστικό μέρος όπου φυλάσσεται η ψυχή τους παραμένει ελεύθερο και απροσπέλαστο! Ο Ράμα εξοντώνει τον αλλόφυλο βασιλιά της Κεϋλάνης μόνον όταν κατακτά από έναν ερημίτη την ταυτισμένη με την έρημο ψυχή του. Ομοίως στους Γερμανούς, στους Ρώσσους, και στους λοιπούς Ευρωπαίους τα κακοποιά στοιχεία των Μύθων εξοντώνονται όταν η φυλαγμένη εις τόπους ή αντικείμενα ψυχή των καταστρέφεται απ’ τους ηλιακούς ήρωες. Η μοίρα του Μελεάγρου ήτο ταυτισμένη με τον δαυλό της εστίας της μητρός του, ενώ του Νίσου, Βασιλέως των Μεγάρων, με την χρυσή τρίχα της κεφαλής του, η οποία ερμηνεύεται ως το στέμμα και το βασίλειό του.
Συμφώνως τη παραδόσει ο πρίγκηψ της Βουλγαρίας Συμεών έχασε τη ζωή του διότι η ψυχή του ήτο ταυτισμένη με κάποιον κίονα της Πόλεως, ώστε ο αυτοκράτωρ Ρωμανός ο Λεκαπηνός πληροφορηθείς το μυστικό εκ τινός αστρονόμου, μετενόησε τον αναφερθέντα μείονα προξενώντας καρδιακή νόσο εις τον επίδοξον ανατροπέαν του θρόνου του!
Πόσο επαίσχυντος φαντάζει εις τους ματωμένους οφθαλμούς μας πλέον η ιστορική σύγκρισις ακόμη και των εχθρών μας προς τους συγχρόνους ηγέτας τους γένους! Πόσον αταύτιστος είναι η ψυχή των με οιοδήποτε τμήμα γης, θαλάσσης και αέρος της Πατρίδος μας! Πόσο ασύνδετος είναι η απωλεσθείσα εις τον βωμό του Μολώχ ψυχή των έστω και μ’ έναν βράχο της Ελλάδος, έστω και με την στερνή εξευτελισμένη μας βραχονησίδα! Πόσοι εξευτελισμοί ακόμη θα πρέπει να ραγίσουν την φυλετική καρδιά έως ότου οι σημερινοί φέψαλοι και οι νεανικοί τώρα σπινθήρες φουντώνουν την μεγάλη πυρά της άνωθεν των δυσόσμων πτωμάτων που ως νεκροζώντανα σκέλεθρα βασανίζουν ακόμη την φυλετική μας αξιοπρέπεια!
Ν.Π.
