«Θα είναι ημέρα ή νύχτα δεν το ξέρω μα θα έλθω.
Θα είμαι νεκρός ή ζωντανός δεν ξέρω, μα σίγουρα θα έλθω,
να με περιμένεις μη ξεχνιέσαι…»
ΕΡΓΟΛΑΒΙΑ για τους Νεοδημοκράτες το εμπόριο πατριωτισμού. Έτσι χωρίς περίσκεψη, χωρίς αιδώ απαγόρευσαν την συγκέντρωση Τιμής για τα Ίμια. Τι να πει κανείς και τι να πρωτοθυμηθεί; Τον «μαστρωπό λαό» του Ρώμου Φιλύρα ή τον στίχο εκείνο του Καρυωτάκη που λέει ότι «κατάπτυστον ψυχήν» έχουν οι μάζες και παρειάς ευαίσθητους εις τους κολάφους…
Δεν λέγαμε άδικα και μάλιστα σε περίοδο προεκλογική σχετικά με την… «σταθερότητα» των ψηφοφόρων-πελατών ότι το «Ωσαννά» από το «Σταύρωσον Αυτόν» απείχαν μόνον τέσσερεις ημέρες.
Εμείς κρατήσαμε επτά ολόκληρα χρόνια μέσα στην βουλή και ήμασταν ο εφιάλτης τους. Υπάρχουν οι πολλοί, υπάρχουν όμως και οι λίγοι, οι ξεχωριστοί και γράφουμε όλα αυτά γνωρίζοντας ότι εάν κάποτε έστω και ένας ονειρευτής διαβάσει τα λόγια αυτά αξίζει τον κόπο. Νοερά μιλάμε, γράφοντας αυτές τις γραμμές με πολλούς (;) ή λίγους… Ο χρόνος θα δείξει. ΚΑΝΕΝΑΣ, όμως, άντρας ή γυναίκα με εθνικό φιλότιμο ΔΕΝ ΞΕΧΝΑ τα παλληκάρια που χάθηκαν για την Μεγάλη Ιδέα, τους μεγάλους Εθνικιστές Ποιητές, τους Εθνομάρτυρες, τον Μάνο και τον Γιώργο, τον Μίκη Μάντακα, τα ανήλικα παιδιά της «Χ» που πολεμούσαν στα στενά των Αθηνών. Αυτό και μόνο αυτό φοβάται το σύστημα, τη δύναμη της Ιδέας και το πέρασμα της μέσα από αμέτρητες γενιές ανά τους αιώνες.