Μην το αποκαλείτε τουλάχιστον «προληπτικό χτύπημα»: ο βομβαρδισμός του Ιράν ήταν μια προμελετημένη και σκόπιμη επίθεση, που δεν υποκινούνταν από κάποια άμεση απειλή. Το Ιράν δεν ήθελε πόλεμο και δεν σκεφτόταν να χρησιμοποιήσει όπλα μαζικής καταστροφής εναντίον του Ισραήλ, όχι επειδή είναι μια χώρα αθώων ειρηνιστών, αλλά επειδή γνώριζε ότι μια επίθεση στο Ισραήλ θα σήμαινε την καταστροφή του και το τέλος του καθεστώτος. Κάτι που συνέβη ούτως ή άλλως, ακόμη και ελλείψει επιθετικής δράσης από την Τεχεράνη. Φυσικά, το καθεστώς των αγιατολάχ είναι καταπιεστικό και περιορίζει τις ελευθερίες. Ένα τμήμα του πληθυσμού το υποστηρίζει, ενώ ένα άλλο το απεχθάνεται. Δεν γνωρίζουμε πραγματικά ποιο από τα δύο είναι η πλειοψηφία και πόσο εκτεταμένη είναι η γκρίζα ζώνη ενδιάμεσα. Δεν γνωρίζουμε πόσο ρεαλιστική είναι η απεικόνισή του στη Δύση και κατά πόσο η διαμαρτυρία είναι αυτόχθων και γνήσια ή χειραγωγημένη, υποκινούμενη από το εξωτερικό. Αλλά μας τρομοκρατεί μια παγκόσμια τάξη που επιβάλλεται με τη δύναμη των όπλων και την αλαζονεία των ηγετών. Μια αυτοκρατορία που αποφασίζει μονομερώς ποιος αξίζει να βρίσκεται στη γη και ποιος όχι, και μια χώρα που έχει καταφέρει να χτυπά γειτονικές χώρες ατιμώρητα εδώ και χρόνια. Ένας αυταρχικός αυτοκράτορας υποστηριζόμενος από έναν εγκληματία πολέμου, έναν μαζικό δολοφόνο, που αποφασίζουν κατά την αποκλειστική και αμετάκλητη διακριτική τους ευχέρεια, ποιοι είναι οι εγκληματίες που θα θανατωθούν και ποιοι είναι φίλοι και σύμμαχοι. Ο Τραμπ και ο Νετανιάχου θέτουν σε κίνδυνο τον πλανήτη και τη διεθνή ισορροπία και νομιμοποιούν περαιτέρω καταχρήσεις και επιθετικότητα σε όλο τον κόσμο με τις πολεμοχαρείς ενέργειές τους. Ας ελπίσουμε ότι η επίθεση δεν θα εξαπλωθεί και δεν θα προκαλέσει περαιτέρω εσωτερικές και διεθνείς συγκρούσεις. Και η Ιταλία; Τι μπορεί να κάνει; Την έχουν κρατήσει στο σκοτάδι για τα πάντα, σαν μια ανήλικη που συνεχίζει να παίζει με τις κούκλες των εκλογικών νόμων…
Marcello Veneziani
Ιταλός δημοσιογράφος και συγγραφέας