Κάθε λαός είναι υπερήφανος για την πνευματική του κτήση. Αλλά η ελληνική φυλή στέκεται ψηλότερα από κάθε άλλη, διότι έχει τούτο το προσόν, να είναι η μητέρα παντός πολιτισμού.
U.Wilamowitz
«φημί γαρ το μεν ελληνικόν γένος αυτό αυτώ οικείον είναι και συγγενής, τω δε βαρβαρικώ οθνειόν τε και αλλότριον… Έλληνας μεν ίρα βαρβάροις και βαρβάρους Έλλησι πολεμείν μαχομένους τε φήσομεν και πολεμίους φύσει είναι και πόλεμον την έχθρα ταύτην κλητέον Έλληνας δε Έλλησιν, όταν τι τοιούτον δρώσιν φύσει μεν φίλους είναι νοσείν δ΄ εν τω τοιαύτην έχθραν κλητέον»
(Πολιτεία Ε 470c-470d)
Απόδοση στα Νέα Ελληνικά:
«Λέω δηλαδή ότι το γένος των Ελλήνων έχει προς τον εαυτό του οικειότητα και συγγένεια, το δε βαρβαρικό γένος όμως είναι αλλόφυλο και ξένο. Ώστε όταν μάχονται οι Έλληνες με τους βαρβάρους και οι βάρβαροι με τους Έλληνες, θα χαρακτηρίσουμε την σύγκρουση αυτή ως πόλεμο, θα ειπούμε ότι είναι φύσει πολέμιοι και αυτό το είδος της έχθρας θα το ονομάσουμε πόλεμο, όταν όμως οι Έλληνες φθάνουν σε κάποια τέτοια σύγκρουση με Έλληνες, με τους οποίους είναι φύσει φίλοι, η σύγκρουση αυτή δείχνει ότι η Ελλάδα είναι άρρωστη και πεσμένη σε στασιασμό και το είδος αυτό της έχθρας θα το ονομάσουμε στάση.»