Τα τελευταία χρόνια την ελληνική κοινωνία την έχει απασχολήσει έντονα ένα ιδιαιτέρως φλέγον ζήτημα, αυτό της στεγαστικής κρίσης. Η κρίση της κατοικίας σχετίζεται και με την κατάργηση του Οργανισμού Εργατικής Εστίας το 2013, ως συνέπεια ενός ακόμη μεγάλου εγκλήματος των τοκογλύφων ενάντια στον Έλληνα εργαζόμενο. Τα Μνημόνια και οι διαταγές των Ευρωπαίων δανειστών, στα οποία αντιστάθηκε σθεναρά η Χρυσή Αυγή (και συνεχίζει να το πράττει), συνέβαλαν και αυτά στην σημερινή ζοφερή κατάσταση εις ό,τι αφορά την στέγη του Έλληνα πολίτη.
Ο Οργανισμός Εργατικής Κατοικίας (Ο.Ε.Κ.) ιδρύθηκε επί κυβερνήσεως του στρατηγού Αλεξάνδρου Παπάγου και λειτούργησε για περισσότερο από μισό αιώνα, έχοντας στεγάσει περισσότερες από επτακόσιες χιλιάδες οικογένειες καθ’ όλη την διάρκεια της ύπαρξής του, χωρίς μάλιστα να επιβαρύνει στο ελάχιστο τον κρατικό προϋπολογισμό, καθώς τα έσοδά του προέρχονταν από τις εισφορές των εργαζομένων (1%) και των εργοδοτών (0,75%). Το κλείσιμο του οργανισμού κατόπιν εντολών των «εταίρων» μας (επί της «πατριωτικής» κυβέρνησης Σαμαροβενιζέλων), σηματοδότησε εκείνη την εποχή την διακοπή επιδότησης ενοικίου σε εκατό είκοσι χιλιάδες οικογένειες, και της επιδότησης επιτοκίου σε άλλες ογδόντα τρεις χιλιάδες οικογένειες. Ασφαλώς, μαζί με το αυθαίρετο κλείσιμο του οργανισμού, επήλθε και η υποβάθμιση του συναφούς τομέα του κοινωνικού τουρισμού, ο οποίος εκτός των άλλων έδινε δουλειά σε χιλιάδες ξενοδόχους.
Επίσης ο Ο.Ε.Κ. υπήρξε φορέας που εξυπηρετούσε χιλιάδες οικονομικά ασθενέστερους συμπατριώτες μας, παρέχοντάς τους διευκολύνσεις σε τραπεζικές υπηρεσίες και αγαθά, ιδιαίτερα για την αγορά κατοικίας. Όμως, η είσοδος της χώρας στο ΔΝΤ εξυπηρέτησε τις ανάγκες των τραπεζών και όχι των Ελλήνων, εξ ου και αποφασίστηκε από την «Τρόικα» η αδικαιολόγητη παύση λειτουργίας του εν λόγω οργανισμού, με σκοπό την δήθεν εξυγίανση της ελληνικής οικονομίας. Η αποφασιστική κρατική παρέμβαση και οι γενναίες αντικαπιταλιστικές πολιτικές είναι που θα φέρουν λύσεις στα προβλήματα του κόσμου όσον αφορά το στεγαστικό πρόβλημα, και όχι η ικανοποίηση των αιτημάτων των κοστουμάτων φιλελεύθερων δυναστών μας.