Η αρχή έγινε το 1822 – 1827 με τα δάνεια “Ανεξαρτησίας”. Τότε που άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά η επανάσταση κατά του Τούρκικου ζυγού. Παρά τις προσπάθειες που έκαναν οι επαναστατημένοι Έλληνες να δανειστούν, για να εξοπλιστούν οι αγωνιστές της ελευθερίας, καμία από τις μεγάλες δυνάμεις δεν έδειξε ενδιαφέρον, προφανώς για να μη δυσαρεστήσουν το σουλτάνο. Λίγο μετά όμως, όταν τα πράγματα άλλαξαν κι η πλάστιγγα έγειρε προς το μέρος των Ελλήνων, η Αγγλική κυβέρνηση διεμήνυσε το Μαυροκορδάτο ότι θα τη δυσαρεστούσε ιδιαίτερα αν δεν προτιμούσε να δανειστεί από το Αγγλικό χρηματοδοτικό σύστημα. Συμφωνήθηκαν δύο δάνεια το ένα το 1824 και το άλλο το 1825.
Από τη στιγμή αυτή η Ελλάδα μπαίνει στο φαύλο κύκλο της απάτης και του αέναου χρέους με πρωτεργάτη της εκμετάλλευσης κυρίως την Αγγλία, που έβλεπε την Ελλάδα ως προτεκτοράτο. Από το αρχικό κεφάλαιο του δανείου, που δόθηκε στην Ελλάδα, παρακρατήθηκε το 41% ως προκαταβολή τόκων. Από το υπόλοιπο 59% , και με τη μεσολάβηση των ίδιων των Άγγλων, παραγγέλθηκε από τη Γερμανία πολεμικό υλικό το οποίο απεδείχθη άχρηστο. Το χειρότερο ήταν ότι τα δάνεια πάρθηκαν με υποθήκη τις “εθνικές γαίες”, τα εδάφη δηλαδή που θα απελευθέρωναν οι Έλληνες από τους Τούρκους.
Ήταν τέτοιοι οι όροι του δανείου και η εκμετάλλευση των Ελλήνων που οι ίδιοι οι Times του Λονδίνου έγραψαν: “η Ελληνική υπόθεση προδόθηκε στην Αγγλία, η Ελλάς θα θριάμβευε άνευ του Αγγλικού χρηματιστηρίου.”
Το 1832 ο Όθων υπογράφει νέο δάνειο 60 εκατομμυρίων φράγκων με σκοπό να αποπληρωθούν και τα προηγούμενα δάνεια, για τα οποία συστάθηκε επιτροπή ελέγχου το 1932 και κατηγορήθηκαν οι Λουριώτης και Ορλάντος, αλλά καμία απόφαση εναντίον τους δεν εκτελέστηκε. Το νέο δάνειο το ανέλαβε αρχικά ο οίκος Άιχταλ του Μονάχου το μεταβίβασε στον οίκο Αρλάντο κι αυτός με τη σειρά του στους Ρότσιλντς, τους μεγαλύτερους τοκογλύφους της εποχής. Ήταν τόσο σίγουρο το δάνειο που έγινε προσφορά από τη Γαλλία και Αγγλία και τελικά η Ελλάδα απεκόμισε 64 εκατ. φράγκα. Όπως αντιλαμβάνεται κανείς ήταν τέτοια η αντιμετώπιση της Ελλάδας από τις λεγόμενες μεγάλες δυνάμεις που ο Άγγλος πρεσβευτής στην Ελλάδα το 1841 έγραφε: “Μία πραγματικά ελεύθερη Ελλάδα είναι παραλογισμός. Η Ελλάδα μπορεί να είναι είτε Ρωσική είτε Αγγλική. Κι αφού δε μπορεί να είναι Ρωσική είναι ανάγκη να γίνει Αγγλική.” Η Ελλάδα δε μπόρεσε τελικά να αποπληρώσει το δάνειο του Όθωνα του 1832 και οδηγείται σε πτώχευση το 1843. Έγινε εκχώρηση εθνικών πόρων, περικοπές μισθών και συγκροτήθηκε διεθνής επιτροπή με σκοπό να ελέγχει τα οικονομικά της Ελλάδας. Νέος οικονομικός έλεγχος το 1857 από επιτροπή που την αποτελούσαν Γάλλοι, Άγγλοι και Ρώσοι. Η επιτροπή αποφάσισε οι φόροι από τον καπνό, τα μονοπώλια, τη σταφίδα και τα τελωνεία θα πήγαιναν απευθείας στην αποπληρωμή του χρέους. Το 1886 έγινε η προσάρτηση της Θεσσαλίας με τον όρο οι Τούρκοι να αποζημιωθούν για τα “κτήματα” και τις “περιουσίες” τους που θα εγκατέλειπαν. Η Ελλάδα χρεώθηκε επίσης και μέρος του σουλτανικού χρέους για τα εδάφη που προσάρτησε. Ιδρύθηκε η Ηπειροθεσσαλική τράπεζα, του Συγγρού, με σκοπό αφενός μεν να αφομοιώσει τα Λαριωτικά αφετέρου να κόψει νόμισμα και να βοηθήσει τις “νέες χώρες” να προσαρτηθούν στην Ελλάδα.
Το 1893 με το “δυστυχώς επτωχεύσαμε” ο Τρικούπης κηρύσσει επίσημα πτώχευση και προσπαθεί να έρθει σε διακανονισμό με τους δανειστές, αλλά δεν τα καταφέρνει. Και πάλι παίχτηκαν σε βάρος της Ελλάδας παιχνίδια στο διεθνές χρηματιστήριο.
1922, καταστροφή της Σμύρνης. Οι σύμμαχοι, αφού τα συμφέροντά τους ταυτίζονται πια μ’ αυτά του Κεμάλ, παρακολουθούν αμέτοχοι το δράμα Ελληνικού λαού. Το 1927 ιδρύεται η Τράπεζα της Ελλάδας με πρώτο πρόεδρο τον Αλέξανδρο Διομήδη. Η Ελλάδα δεν έχει τα απαιτούμενα κεφάλαια και ιδρύεται με κεφάλαια της Αγγλικής τράπεζας κι έτσι γίνεται παράρτημά της.