Ήμαστε στα 2008 με κυβέρνηση Καραμανλή. Έντονη δυσαρέσκεια από πλευράς ΗΠΑ προς την Ελλάδα τόσο για τις σχέσεις της Ελλάδος με την Ρωσσία και κυρίως τον Αγωγό Μπούργκας-Αλεξανδρουπόλεως, όσο και για το βέτο για την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι.
Και υπήρχε και πρόβλημα οικονομικό, αφού η σπατάλη των προηγούμενων χρόνων, η ένταξη στην Ευρωζώνη, το όργιο των εργολάβων με τα δημόσια έργα, το 2004 και η δημόσια διαφθορά είχαν οδηγήσει την οικονομία της χώρας στο χείλος του γκρεμού. Συνέβη, όμως, τότε και ένα γεγονός, που πίστεψαν ότι δεν θα έχει συνέπειες στην Ευρώπη και κατ’ επέκτασιν στην Ελλάδα. Είχαμε την χρεοκοπία της «Λήμαν Μπράδερς» στις ΗΠΑ, την οποία χρεοκοπία, μία χρεοκοπία που αφορούσε δάνεια στεγαστικά στις … ΗΠΑ(!) και δεν θα μπορούσε να αφορά την Ευρώπη, πολύ εύκολα παγκόσμιοι απατεώνες του άυλου χρήματος, οι “αλχημιστές” των τραπεζών και των χρηματιστηρίων την φόρτωσαν σε ολόκληρο τον κόσμο και κυρίως στην Ευρώπη.
Πολύ γρήγορα η κρίση ήλθε στην Ελλάδα και της κτύπησε δυνατά την θύρα της το 2009. Πολλοί υπουργοί και στελέχη τότε της Νέας Δημοκρατίας είχαν αποστασιοποιηθεί από την ηγεσία τους. Αυτό ήταν πολύ ξεκάθαρο στην περίπτωση του «βασικού μετόχου».
Όταν ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας ο Κώστας Καραμανλής είχε πει το γνωστό ότι δεν μπορούν να εξουσιάζουν την χώρα δύο, τρεις νταβατζήδες, εννοώντας σαφέστατα τους καναλάρχες-εργολάβους, που «μαγείρευαν» την πολιτική ζωή για δεκαετίες.
Προσπάθησε να κάνει νομοθεσία, προκειμένου να υπάρξει έλεγχος στον βόθρο της διαπλοκής. Τον άδειασαν και μεγαλοστελέχη της παρατάξεώς του, αλλά και η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν ερχόντουσαν «από το πουθενά», λοιπόν, οι «νταβατζήδες». Είναι τοποτηρητές της ξενοκρατίας διακοσίων ολόκληρων χρόνων, και γι’ αυτό δεν μπορεί να τους κουνήσει κανείς. Και το καθεστώς αυτό των «νταβατζήδων», όπως πολύ καλά γνωρίζουμε συνεχίζεται…