Ο Στυλιανός Λένας γεννήθηκε στο χωριό Χανδριά στην επαρχία της Λεμεσού, στους πρόποδες της Μαδαρής. Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο Χανδριών και εργαζόταν ως σιδηρουργός στην Λευκωσία. Έδωσε τον όρκο του ΕΜΑΚ (Εθνικό Μέτωπον Απελευθέρωσης Κύπρου) μεταξύ των πέντε πρώτων αγωνιστών, το 1954. Ήταν στέλεχος της ΟΧΕΝ (Ορθόδοξη Χριστιανική Ένωση Νεών) και διακρινόταν για την βαθιά θρησκευτική του πίστη, την τόλμη και την επινοητικότητά του.
Την πρώτη Απριλίου του 1955, ως ένας από τους πέντε πρώτους ομαδάρχες Λευκωσίας, συμμετείχε μαζί με τους συντρόφους του στο χτύπημα του στρατώνα «Wolseley Barracks» στην Λευκωσία. Μετά τις 19 Ιουνίου του 1955, όταν ο Γεώργιος Γρίβας έδωσε εντολή για επανάληψη της δράσης, συμμετείχε σε απόπειρα εναντίον του Άγγλου κυβερνήτη Armitage, στην οποία έλαβε μέρος και ο ήρωας Μάρκος Δράκος.
Τον Αύγουστο του 1955 κατέφυγε στην Λύση, όπου ανέλαβε κατόπιν εντολής του Διγενή την εκπαίδευση των εφεδρικών ομάδων δολιοφθορέων του τομέα Αμμοχώστου. Εν συνεχεία κατέφυγε στην περιοχή του Πενταδακτύλου, συνενώθηκε με τον Γρηγόρη Αυξεντίου και έλαβε μέρος σε πολλές επιχειρήσεις εναντίον των Άγγλων. Με την ανάθεση του τομέα Πιτσιλιά στον Αυξεντίου τον Νοέμβριο του 1955, τον ακολούθησε και ο Λένας, αναλαμβάνοντας ως ένας από τους υποτομεάρχες του την περιοχή της νότιας Πιτσιλιάς.
Τον Αύγουστο του 1956, με βάση στρατηγικό σχέδιο του Αρχηγού, ο τομέας Αυξεντίου χωρίστηκε σε τέσσερις υποτομείς. Ο Λένας τέθηκε επικεφαλής της ομάδας του τμήματος από τον Άγιο Θεόδωρο μέχρι και τον Άγιο Μάμα, όπου και ξεχώρισε για τις θαρραλέες και επιτυχείς επιθέσεις του εναντίον του εχθρού και την κατασκευή χειροβομβίδων και εκρηκτικών συσκευών. Η κατασκευή και η τελειοποίηση των χειροβομβίδων τύπου «ΜΚ2» ήταν δικό του έργο. Το μεγαλύτερο μέρος των εκρηκτικών υλών της ΕΟΚΑ είχαν δημιουργηθεί από τον ίδιο τον Στυλιανό Λένα, στον οποίον θα αποδοθεί και το ψευδώνυμο «Γίγαντας», ενώ οι Άγγλοι αποικιοκράτες τον αποκαλούσαν «Κρουπ της ΕΟΚΑ».
Τόσο συχνές ήταν οι ενέδρες και οι επιθέσεις του, ώστε τα αγγλικά στρατεύματα κινούνταν στην περιοχή του παίρνοντας πάντοτε Έλληνες ομήρους ως ανθρώπινες ασπίδες. Ο Διγενής τον συμβούλευσε μάλιστα να περιορίσει την δράση του. Μετά τις προδοσίες στην Πιτσιλιά, τον Ιανουάριο του 1957, ο Λένας οδήγησε την επταμελή ομάδα των ανταρτών του σε ασφαλές καταφύγιο στην ορεινή περιοχή της Γεράσας. Κατόπιν επέστρεψε στον τομέα του με έναν από τους αντάρτες του και διευθέτησε την μεταφορά ολόκληρου του οπλισμού σε νέες κρύπτες, για να επιδοθεί κατόπιν και πάλι σε επιθέσεις εναντίον των Άγγλων δυναστών.
Στις 17 Φεβρουαρίου του 1957 ενέπεσε σε ενέδρα Άγγλων στρατιωτών έξω από το κρησφύγετο του και πληγώθηκε στην μάχη που ακολούθησε. Συνελήφθη βαριά τραυματισμένος και μεταφέρθηκε στο αγγλικό νοσοκομείο Ακρωτηρίου, όπου πέθανε σε σαράντα ημέρες. Ετάφη στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας από τους Βρετανούς κατακτητές υπό τον φόβο λαϊκών εκδηλώσεων. Οι Ήρωες ΔΕΝ πέθαναν για την ομοσπονδία!