Το 1914 τα στίφη του Μουσταφά Κεμάλ κατέσφαξαν και κατεδίωξαν τους Έλληνες πολλών χωριών της Aρκαδιουπόλεως και της Bιζύης, αλλά και άλλων περιοχών της Ανατολικής Θράκης. Ήταν Κυριακή της Αναστάσεως και στην μνήμη των Θρακιωτών έμεινε ως «το Μαύρο Πάσχα». H 6η Απριλίου 1914 σηματοδότησε την απαρχή των συστηματικών διώξεων σε βάρος του Θρακικού Ελληνισμού από τους Τούρκους.
Η γενοκτονική συμπεριφορά των Τούρκων ήταν αποτέλεσμα ενός σατανικά οργανωμένου και μεθοδικά μελετημένου σχεδίου, όπως προκύπτει από τα ιστορικά αρχεία. Με βίαια μέσα, με εμπορικό αποκλεισμό, με βαριά φορολογία, λεηλασίες περιουσιών, τρομοκρατικές επιθέσεις, υποχρεωτικές στρατεύσεις, ατιμώσεις, ομαδικές σφαγές, εκτοπισμούς και καταναγκαστική εργασία (τάγματα εργασίας), εξανάγκασαν τους ντόπιους να εγκαταλείψουν την Ανατολική Θράκη.
Έτσι την περίοδο 1913–1917, περισσότεροι από 230 χιλιάδες Θρακιώτες εξαναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές εστίες και να καταφύγουν στην ελεύθερη τότε Ελλάδα και σε χώρες του εξωτερικού. Άλλοι 96 χιλιάδες εξωθήθηκαν βιαίως στην Μικρά Ασία, για να σταλούν σε καταναγκαστικά έργα. Χωριά ολόκληρα μετακινήθηκαν σε άλλες περιοχές της Θράκης για να εγκαταστήσουν σε αυτά οι Τούρκοι πρόσφυγες Μουσουλμάνους από την Βοσνία. Από τους εκτοπισθέντες στην Μικρά Ασία, επέστρεψαν στις εστίες τους με την λήξη του Α’ Παγκοσμίου πολέμου μόνο πενήντα χιλιάδες.
Οι 46 χιλιάδες Ανατολικοθρακιώτες πέθαναν στην Μικρά Ασία από τα καταναγκαστικά έργα, τις ασθένειες, τον υποσιτισμό και τις κακουχίες. Αν λάβουμε υπόψη ότι η Ανατολική Θράκη το 1910 αριθμούσε 360 χιλιάδες Έλληνες, εύκολα βγαίνει το συμπέρασμα ότι στην περιοχή της Ανατολικής Θράκης παρέμειναν μέσα στην ερημωμένη ερειπωμένη Ελληνική γη μόνο 30–40 χιλιάδες Έλληνες, οι περισσότεροι γέροι, ανήμποροι και απροστάτευτοι.
Κορύφωση των διωγμών σε βάρος των Ελλήνων υπήρξε το Μαύρο Πάσχα του 1914. Τότε αναγκάστηκε το Οικουμενικό Πατριαρχείο, έπειτα από προηγηθείσες διαμαρτυρίες, να κλείσει τα σχολεία και τις εκκλησίες, να κηρύξει γενικό πένθος, και να υψώσει φωνή έντονης διαμαρτυρίας προς την υψηλή Πύλη και τις πρεσβευτικές αρχές των Μεγάλων Δυνάμεων. Τις απαρχές βέβαια των διωγμών του Θρακικού Ελληνισμού τις βρίσκουμε στον χώρο της Βόρειας Θράκης (Ανατολικής Ρωμυλίας) το 1906. Τότε που οι Βούλγαροι κομιτατζήδες με την μανία τους οργάνωσαν τις σφαγές και τις διώξεις στην Αγχίαλο και σε άλλες πόλεις σε βάρος των Ελλήνων και εξανάγκασαν πολλούς Έλληνες να καταφύγουν στην τουρκοκρατούμενη Ανατολική και Δυτική Θράκη και οι περισσότεροι στην Ελεύθερη Ελλάδα.
Με σχετικό ψήφισμα στο έβδομο Παγκόσμιο Συνέδριο Θρακών το 2006, καθιερώθηκε να τιμάται η 6η Απριλίου ως ημέρα μνήμης για το έγκλημα της γενοκτονίας του Ελληνισμού της Ανατολικής Θράκης και όχι μόνο.