Είναι η μόνη περίοδος αυτή που ζούμε εποχή παρακμής του Ελληνισμού, καταπτώσεως του Έθνους μας; Είναι τα χρόνια αυτά τα μοναδικά, κατά τα οποία ο Ελληνισμός υπήρξε παρίας της Ιστορίας; Όχι, βέβαια! Πάντοτε, όμως, θυμόμαστε τους στίχους του εθνικού μας ποιητή Κωστή Παλαμά ότι μη έχοντας άλλο σκαλί για να κατεβούμε στου κακού την σκάλα, θα έρθει η ώρα μίας Εθνικής Αναστάσεως, ενός τέλους της κακομοιριάς. Και πράγματι, αυτό συνέβη πολλές φορές στην Ιστορία μας. Απαραίτητη προϋπόθεση όμως είναι να συνειδητοποιήσουμε πολύ απλά ότι δεν ζούμε, να θυμηθούμε το “εδώ ζούνε οι τωρινοί πεθαμένοι” του Περικλή Γιαννόπουλου.
Να θυμηθούμε ένα επίγραμμα από τον Παλλάδα τον Αλεξανδρέα του 4ου αιώνα μ.Χ. που έγραφε για την παρακμή τότε του Ελληνισμού:
“Άρα μη θανόντες τώ δοκείν ζώμεν μόνον,
Έλληνες άνδρες, συμφορά πεπτωκότες
όνειρον εικάζοντες είναι τόν βίον;
ή ζώμεν ημείς, του βίου τεθνηκότος;”
Το δίλημμα που θέτει ο Παλλάδας μεγάλο και όλοι πρέπει να έχουν σε αυτό μία απάντηση. Μία απάντηση για το μήπως ενώ έχουμε πεθάνει νομίζουμε μόνον ότι ζούμε, έχοντας πέσει σε συμφορά. Μία απάντηση για το εάν θεωρούμε τον βίον απλά ένα όνειρο και μήπως απλά έχουμε μια χαμοζωή ενώ ο ΒΙΟΣ, ο ΒΙΟΣ ο πραγματικός έχει πεθάνει. Και να αναρωτηθούμε εάν αυτό το ερώτημα απευθυνόμενο στο Έθνος των Ελλήνων στα 2026 ανταποκρίνεται πλήρως στην πραγματικότητα. Γιατί η επίγνωση ότι είσαι δούλος ανοίγει δυο δρόμους: Ο ένας να παραμείνεις δούλος και ο άλλος να αγωνιστείς για την Ελευθερία σου!
Θέλοντας να δείξουμε στον Λαό μας, στους συμπατριώτες μας ότι νομίζουμε ότι ζούμε σαν Έθνος και δεν ζούμε, γεμίσαμε τις πλατείες και τους δρόμους σε κάθε γωνιά της Ελλάδας με λάβαρα Εθνικιστικά και Γαλανόλευκες, εμείς οι στιγματισμένοι, οι εξόριστοι μέσα στην ίδια την Πατρίδα μας! Και το σύστημα μας πολέμησε και μας πολεμά σκληρά, αλλά εμείς δεν θα πάψουμε να αγωνιζόμαστε για ένα ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΥΡΙΟ, για μία Νέα Ελλάδα πραγματικά Μεγάλη και όχι δούλη ή το χειρότερο “ουτιδανή”.