Το 1945 με την λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ηττήθηκαν κράτη και μια Ιδεολογία. Ηττήθηκε η Ιδέα του Εθνικισμού σε όλες της τις μορφές (Φασισμός, Εθνικοσοσιαλισμός, 4η Αυγούστου, Σιδηρά Φρουρά στην Ρουμανία κ.λπ.). Νικητές αναδείχθηκαν Ιδεολογικά η δυτική δημοκρατία και ο κομμουνισμός. Ηττήθηκαν και κράτη με πρώτη και καλύτερη την Μεγάλη Βρετανία, που έπαψε πλέον να είναι Μεγάλη και η Γαλλία, η οποία μέσα σε λίγα χρόνια είδε να χάνει όλα τα υπερπόντια εδάφη της από Ινδοκίνα μέχρι Βόρειο Αφρική.
Ηττήθηκαν και η Ελλάδα και χαρακτηριστικό είναι το τραγούδι της Σοφίας Βέμπο του 1946-47 «Κάνε κουράγιο Ελλάδα μου», στο οποίο καταγγέλλονται οι σύμμαχοί μας για όσα ψεύτικα μας τάζανε από τα Λονδίνα τους και χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι «μας ρίξανε μπαμπέσικα οι σύμμαχοι στην μοιρασιά».
Νικήθηκε, λοιπόν, μια Ιδεολογία και κατ’ ουσίαν και τα κράτη, τα οποία υπέστησαν τις μεγαλύτερες θυσίες στον πόλεμο, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα. Τι να πει κανείς και για την δύστυχη Πολωνία, που για χάρη της υποτίθεται κήρυξαν τον πόλεμο στην Γερμανία η Αγγλία και η Γαλλία. Δεν τον κήρυξε, όμως, στην Σοβιετική Ένωση του Στάλιν, η οποία και αυτή εισέβαλε στην Πολωνία. Αφού τελείωσε, λοιπόν, ο πόλεμος οι «σύμμαχοι», οι μεγάλοι δημοκράτες, άφησαν την Πολωνία για την οποίαν δήθεν έκαναν έναν παγκόσμιο πόλεμο υπόδουλη και λάφυρο στον Στάλιν.
Ήμασταν, λοιπόν, οι επίγονοι των νικημένων του μεγάλου Πολέμου και το επαναλαμβάνω εμφατικά και το εξηγώ. Νικημένοι Ιδεολογικά γιατί είμαστε εθνικιστές και όχι λιμπεραλιστές ή μπολσεβίκοι. Νικημένοι και Εθνικά ως Έλληνες γιατί όχι δεν μας έδωσαν την Κύπρο, όπως μας είχαν υποσχεθεί οι Άγγλοι, αλλά μόλις δέκα χρόνια μετά κρεμούσανε στην Λευκωσία Ελληνόπουλα, που αγωνιζόντουσαν για την Ένωση της Κύπρου με την μητέρα Πατρίδα. Και στους τελευταίους ιθαγενείς της Αφρικής έδωσαν την ελευθερία τους, στους Έλληνες της Κύπρου ΟΧΙ. Τελικά μάλιστα ο αγώνας της ΕΟΚΑ και τα φυλακισμένα μνήματα ξεπληρώθηκαν με μια «ανεξαρτησία», που οδήγησε στην Τουρκική εισβολή, όπως είχε προβλέψει τότε ο πρέσβης της Ελλάδος στο Λονδίνο μέγας ποιητής Σεφέρης, που παραιτήθηκε. Δεν μας έδωσαν ούτε Κύπρο, ούτε Βόρειο Ήπειρο και όχι μόνο…
Με τις ευλογίες τους, ευλογίες τόσο των Σοβιετικών, όσο και των Αγγλοαμερικανών αρχίζει στην Ελλάδα μια αλληλοσφαγή όπως και να την πούμε είτε συμμοριτοπόλεμο, είτε εμφύλιο, και δεν είναι οι μάχες μόνο στα πεδία των μαχών, αλλά και οι χιλιάδες μικροί πόλεμοι και οι αλληλοσκοτωμοί μέχρι το τελευταίο Ελληνικό χωριό. Αυτή η αλληλοσφαγή άρχισε στα 1943 (που θα μπορούσε να λεχθεί ότι υπήρξε η αρχή του «Ψυχρού Πολέμου»), κορυφώθηκε τον Δεκέμβριο του 1944 και έλαβε την μορφή κανονικού πολέμου στα έτη 1946-1949 και ήταν αυτός ο αδελφοκτόνος πόλεμος περισσότερο αιματηρός από τον Ελληνο-Ιταλικό και Ελληνο-Γερμανικό πόλεμο και όσο για τις υλικές καταστροφές ακόμη μεγαλύτερες. Έτσι για τους Έλληνες ο πόλεμος κράτησε εννέα ολόκληρα χρόνια, αφού συνεχίστηκε και μετά το τέλος του Μεγάλου Ευρωπαϊκού Πολέμου και την πτώση του Βερολίνου. Μετά ταύτα, λοιπόν, υπάρχει κανένας να πιστεύει ότι είμαστε με τους νικητές του πολέμου;
