Ανατρέχοντας στα τελευταία, τουλάχιστον, 13 χρόνια διαπιστώνει κανείς πως είναι ένα μεγάλο ψέμα το ότι η δημοκρατία «δεν εκδικείται». Όχι μόνο «εκδικείται», αλλά εξοντώνει κυριολεκτικά ηθικά, πολιτικά και βιολογικά όσους θεωρεί επικίνδυνους για το διεφθαρμένο καθεστώς, που με θράσος αποκαλούν «δημοκρατία».
Έχει σημασία να τονισθεί ότι ενώ σαπίζαμε σε ένα κάτεργο, οι πρώην Χρυσαυγίτες, που στην πραγματικότητα δεν ήταν ποτέ Χρυσαυγίτες, μαζί με τους «εθνικοπατριώτες», από πρώην νεοδημοκράτες μέχρι αποτυχημένους πολιτευτές του Βελόπουλου και του Καρατζαφέρη, συνέχιζαν κανονικά να συκοφαντούν και να υβρίζουν.
Εάν σε κάτι η Αριστερά πράγματι υπερέχει της λεγόμενης Δεξιάς (όπου ποτέ δεν ανήκε η Χρυσή Αυγή), ή εάν θέλετε γενικά του αντικομμουνιστικού στρατοπέδου, είναι η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ. Αντίθετα, οι «εθνικόφρονες» χαίρονται για την δυστυχία του ανταγωνιστή ομοϊδεάτη τους. Δυστυχώς ο διχασμός ήταν πάντα χαρακτηριστικό της Ελληνικής Φυλής. Ένα «βαρίδι» ήμασταν για κάποιους και στην φυλακή και στην Εντατική.
Ο θάνατός του ιδρυτή της Χρυσής Αυγής στην εντατική, θα ήταν γι’ αυτούς μια ανακούφιση. Με την δολοφονική επιχείρηση του καθεστώτος θα γλίτωναν κι αυτοί για πάντα από τον Μιχαλολιάκο και τα προβλήματα, που τους δημιουργούσε με τις «τρέλες» του. Όμως, εκτός από τους εμπαθείς, που έτρεφαν έναν αβυσσαλέο φθόνο όντας εντός και εκτός Χρυσής Αυγής, υπάρχουν και άνθρωποι οι οποίοι αναμφισβήτητα αγάπησαν το Κίνημα και τον Αρχηγό του.
Αυτή η «σπορά», η συγκέντρωση καθαρών ψυχών, είναι το μεγάλο έργο της Χρυσής Αυγής. Μετά από ένα μακρύ «χειμώνα» ήδη εμφανίζει τα πρώτα της «άνθη», υπό την μορφή της αφυπνιζόμενης Νεολαίας, και όταν έλθουν οι σωστές συνθήκες είναι βέβαιο πως θα «καρπίσει».
Εμείς Ανάψαμε Την Δάδα. Σε Μας Γεννήθηκε Η Οργή.
Μια Νέα Θέλουμε Ελλάδα. Που Θα Σκεπάσει Ολη Τη Γη.
Εμπρός, Πάντα Εμπρός. Μιας Νέας Δόξας ανατέλλει ο καιρός.