Ανησύχησαν οι εξουσιαστές από την Χρυσή Αυγή. Για πρώτη φορά εμφανιζόταν ενώπιόν τους η δυναμική πορεία ενός Εθνικιστικού Κινήματος αυθεντικού, του μοναδικού σε ολόκληρο τον κόσμο, το οποίο τόλμησε να αντιταχθεί στο κυρίαρχο σύστημα, ενός Κινήματος χωρίς ίχνος ιταμής διαθέσεως «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗΣ», με συνεχείς αναφορές εμείς δεν είμαστε το Α ή το Β. Ενός Κινήματος που κατήγγειλε ευθέως το τερατούργημα του μεταπολέμου, το δικέφαλο Κτήνος του καπιταλισμού και του μπολσεβικισμού.
Ό,τι είχαμε πει και είχαμε γράψει κυρίως στην δεκαετία του 1980, τότε που ούτε φανταζόμασταν ότι θα βρεθούμε στο προσκήνιο της πολιτικής ζωής με μισό εκατομμύριο Έλληνες στο πλευρό μας, δεν το είχαν ξεχάσει οι εχθροί μας και το βρήκαμε μπροστά μας και αυτός κυρίως ήταν ο λόγος, για τον οποίον μας καταδίκασαν. Αναφορές για την Φυλετική Συνέχεια των Ελλήνων, για την πνευματική ανωτερότητα του Έθνους μας, ανάδειξη του «αντιδημοκρατικού» χαρακτήρα της Ελληνικής Φιλοσοφίας από τον Πυθαγόρα και τον Ηράκλειο έως τον Πλάτωνα, ήταν βόμβες ενεργές στο κτισμένο επάνω στην άμμο του ψεύδους ιδεολόγημα των «καλών» νικητών του μεταπολέμου. Οι μελέτες μας επίσης για τα μεγάλα πνεύματα του μεσοπολέμου, λησμονημένους σήμερα και «καταραμένους» φασίστες τους ενόχλησαν πολύ. Πως να δικαιολογήσουν ότι ένας Ρίχαρντ Στράους, ένας φον Κάραγιαν, ένας Σελίν, ένας Κνουτ Χάμσουν, ένας Έζρα Πάουντ και τόσοι άλλοι είχαν ταχθεί με την πλευρά του «απόλυτου κακού»;
Ας ξεχωρίσουμε, όμως, τα πράγματα. Πάνω απ’ όλα ΕΜΕΙΣ οι Χρυσαυγίτες ήμασταν Έλληνες Εθνικιστές και επιπλέον πολύ υψηλά στέκει για εμάς η Στρατιωτική Τιμή, η Τιμή της Στολής. Έτσι, λοιπόν, σε κάθε ευκαιρία τονίζαμε ότι το 1940 και το 1941 θα πολεμούσαμε τους Ιταλούς και τους Γερμανούς για δυο λόγους. Ο πρώτος ότι είμαστε Εθνικιστές και ο δεύτερος η Τιμή του Στρατιώτη, που πολεμάει τον εισβολέα ενάντια στην Πατρίδα του.
Αυτό όταν η ηγεσία του ενταύθα του αυθεντικού ΚΚΕ, οι οποίοι παριστάνουν τους… πατριώτες(!), καλούσαν τους στρατιώτες του μετώπου να λιποτακτήσουν, όπως ακριβώς έκαναν και στην διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας, γιατί ο πόλεμος του Μεταξά ήταν «μοναρχοφασιστικός». Μάλιστα υπήρξαν όπως γράφει ο Χάγκεν Φλάισερ ακόμη και θανατικές καταδίκες κομμουνιστών, γιατί αρνήθηκαν να πολεμήσουν. Ας θυμηθούμε επί του προκειμένου το “Πουρκουά” των Γάλλων κομμουνιστών (ακόμη τότε δεν είχε αρχίσει ο πόλεμος της Γερμανίας με την Σοβιετική Ένωση) και το γεγονός ότι ο ηγέτης των Γάλλων κομμουνιστών λιποτάκτησε όταν κηρύχθηκε ο πόλεμος και βρέθηκε στην Μόσχα με πλαστό διαβατήριο. Φυσικά ήσαν ελάχιστοι και πολλοί (που νόμισαν ότι ήταν) αριστεροί πολέμησαν γενναία γιατί τότε ήταν και αυτοί πρώτα απ’ όλα Έλληνες.