Ο μεγαλύτερος φόβος του μεταπολιτευτικού καθεστώτος από την εμφάνιση της Χρυσής Αυγής, δεν είναι τόσο η συντριβή του πατριωτικού «μύθου» της Δεξιάς, όσο ο απεγκλωβισμός, η μαζική, οριστική και αμετάκλητη μετατόπιση των Ελλήνων εργατών, από τα καθεστωτικά όρια της Αριστεράς, στην αγκαλιά του επαναστατικού ελληνικού εθνικού κοινωνισμού! Το λαϊκό εθνικιστικό Κίνημα από την πρώτη στιγμή της πολιτικής του δραστηριοποίησης, διεκήρυξε σε όλους τους τόνους την απόλυτη στήριξη και την προστασία του Έλληνα εργάτη. Ήταν το σύνθημα «Δουλειά στον Έλληνα εργάτη» το οποίο δονούσε τους δρόμους των Αθηνών από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 και μέχρι και σήμερα, που κάνει την ηγεσία της Αριστεράς να χάνει τον ύπνο της.
Και ενώ οι εθνικιστές ταχθήκαμε εξαρχής εναντίον της εισβολής των ξένων στους χώρους εργασίας, οι δυστυχείς μπολσεβίκοι έσπευδαν να ταχθούν στο πλευρό των λαθραίων μεταναστών, εξυπηρετώντας στην ουσία τα συμφέροντα των καπιταλιστών. Και αν παλαιότερα, η προπαγάνδα των μαρξιστών ήθελε τους μετανάστες συμμέτοχους στην «οικονομική εκτίναξη» της Ελλάδας και αρωγούς στη στήριξη των ταμείων, ήρθε η υπογραφή των μνημονίων και η οικονομική κατάρρευση του 2010, να διαλύσει σαν παλάτι στην άμμο τον μαρξιστικό αυτόν μύθο.
Η Αριστερά επιδιώκει το ρόλο του νταβατζή του εργατικού κινήματος, ώστε κατόπιν να το εξαθλιώσει, σπρώχνοντάς το με χαιρεκακία στα νύχια του διεθνούς καπιταλισμού. Το ΚΚΕ, έχει πολλάκις αποδείξει ότι αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του καθεστώτος και του αξίζει ο πολιτικός του ενταφιασμός, από τα χέρια των Ελλήνων εργατών, τους οποίους επί χρόνια εξαπατούσε. Ο Περισσός εκπροσωπεί εκείνους τους εργατοπατέρες και εκείνους τους κηφήνες του δημοσίου, οι οποίοι ευεργετήθηκαν όσο κανείς στην μεταπολίτευση. Ήταν αυτοί οι οποίοι έχτισαν το χρεοκοπημένο ηθικά, πολιτικά και οικονομικά καθεστώς, μέσα από τις τάξεις του ΠΑΣΟΚ, αλλά ακόμα και της Ν.Δ.!
Το καθεστώς του ανθελληνισμού, οι δημοσιογράφοι της διαπλοκής και οι ηγεσίες των κομμάτων της Αριστεράς (αλλά πρωτίστως και της Δεξιάς) έχουν τεράστιο μερίδιο ευθύνης για την σημερινή εξαθλίωση του ελληνικού εργατικού δυναμικού. Παρά ταύτα, κλείνουν τα μάτια στις αιτίες του προβλήματος, αποπροσανατολίζοντας τον λαό. Το καθεστώς στο οποίο διαβιούμε, αυτό το καθεστώς της προδοσίας και της καθολικής χρεοκοπίας, δεν το δημιούργησε άλλος, παρά εκείνη η ιερή για την Αριστερά «γενιά του Πολυτεχνείου». Μόνον που η μαρξιστική νομενκλατούρα συμβιβάστηκε και συνεργάστηκε με τον τάχα ταξικό «της» εχθρό, ενώ την ίδια ώρα, ο κόσμος της εργασίας οδηγείτο στην οικονομική και βιολογική εξόντωση.
Δεν θα κατανοήσει ποτέ ο κρατικοδίαιτος αριστεριστής ψευδοδιανοούμενος την αγωνία του Έλληνα εργάτη, ο οποίος έχασε την δουλειά του και υποβάλλεται στο μαρτύριο να βλέπει την οικογένειά του να πεινάει. Οι «σοσιαλιστές σύντροφοι» (σοσιαλδημοκράτες στην πραγματικότητα), είναι το ίδιο το καθεστώς! Όλοι αυτοί οι φιλελεύθεροι του κατοχικού τόξου από την άκρα δεξιά έως και την άκρα αριστερά, δεν επιθυμούν το γκρέμισμα του καθεστώτος, επιδιώκουν διακαώς – και είναι προς το συμφέρον τους – όχι μόνον τη συντήρηση, μα την διαιώνιση του καθεστώτος των διεφθαρμένων!
Και ενώ οι Έλληνες εργάτες λυγίζουν μπρος στο τρόμο της ανεργίας και του οικονομικού στραγγαλισμού τους από το σύστημα της μεταπολίτευσης, το οποίο άγεται και φέρεται κατά τις επιταγές των διεθνών τοκογλύφων, η κύρια έννοια της Αριστεράς είναι η προστασία των «δικαιωμάτων» των λαθρομεταναστών. Την ίδια ώρα που το τραπέζι του Έλληνα εργάτη ήταν άδειο, οι εργατοπατέρες στέκονταν στο πλευρό εκείνων που ήρθαν παράνομα στη χώρα, διαλύουν τα ταμεία και τον κοινωνικό ιστό, οδηγούν στην ανεργία τους Έλληνες, ενώ ταυτόχρονα συμβάλλουν στην αύξηση των κερδών των καπιταλιστών.
Η πολιτική της Αριστεράς είναι εκ των πραγμάτων καταδικασμένη να αποτύχει, διότι απλούστατα επιδιώκει να επιτύχει κάτι πέρα ως πέρα αντιφυσικό: να καλλιεργήσει δια της βίας ταξική συνείδηση μεταξύ εντελώς ετερόκλητων στοιχείων. Δεν γίνεται ποτέ να συμπέσουν τα συμφέροντα του Έλληνα εργαζόμενου με εκείνα του οποιουδήποτε ξένου. Οι αριστεροί απατεώνες ενώ ευαγγελίζονται την αναγκαιότητα της ταξικής επανάστασης, την ίδια ώρα συναγελάζονται και συνδιαλέγονται με τις παραδοσιακές καπιταλιστικές πολιτικές δυνάμεις, με στόχο την απαγόρευση του αυθεντικού Σοσιαλιστικού λόγου, όπως αυτός εκφράζεται από τις θέσεις και πράξεις του λαϊκού εθνικιστικού Κινήματος της Χρυσής Αυγής.
Ήταν και είναι η Χρυσή Αυγή αυτή που άνοιξε την αγκαλιά της για να σκεπάσει τον δοκιμαζόμενο λαό, με πλείστα έμπρακτα παραδείγματα: υπό τον τίτλο «τα χρήματα του λαού επιστρέφουν στον λαό», διοργανώνονταν διανομές τροφίμων προς τους συμπατριώτες μας που είχαν πραγματική ανάγκη, όχι ασφαλώς επιδιώκοντας φτηνό «εμπόριο φιλανθρωπίας», αλλά ως συμπλήρωμα του επαναστατικού πολιτικού μας προγράμματος που αποβλέπει στην δίκαιη κατανομή του παραγόμενου πλούτου στα χαμηλά και μικρομεσαία στρώματα. Με το πρόγραμμα «Δουλειά στους Έλληνες» επίσης, το Κίνημα συνέβαλε στην εύρεση εργασίας πληθώρας συμπολιτών μας, οι οποίοι στέναζαν κάτω από την πλουτοκρατική μπότα των μνημονιακών κυβερνήσεων. Εν ισχύι βρίσκεται και η δομή αλληλεγγύης της «Τράπεζας Αίματος» σε πανελλήνια κλίμακα.
Αυτός είναι ο Σοσιαλισμός μας! Αυτός είναι ο Εθνικισμός μας!
Καθώς ο αγώνας του Κινήματος προς την επίτευξη του τελικού στόχου προϋποθέτει την ευθεία σύγκρουση με τις ενωμένες δυνάμεις του κεφαλαίου, οφείλουμε να επιτύχουμε την ευρύτερη δυνατή συμμαχία με τα τμήματα του λαού, τα οποία διαθέτουν την δύναμη και το σθένος να αγωνιστούν για ένα ανώτερο ιδανικό, την ελευθερία της Πατρίδας. Και αυτά τα τμήματα είναι οι Έλληνες εργάτες, οι Έλληνες άνεργοι και η Ελληνική νεολαία. Μόνον στα χέρια αυτών μπορούμε να εμπιστευτούμε τα λάβαρά μας, μόνον εκείνοι δύνανται να κατανοήσουν το ηρωικό και συνάμα δίκαιο του αγώνος μας!
Και θα ζυγώσει σύντομα η μέρα που προσδοκά ο ουρανός, η γη και η θάλασσα, η μέρα που αναμένει απελπισμένα ένας ολόκληρος λαός εξαθλιωμένος μα περήφανος, η μέρα κατά την οποία θα στέκουν στην πρώτη γραμμή εκατομμύρια εθνικιστών αγωνιστών, με πίστη πιο δυνατή και από την φωτιά. Και τότε δε θα υπάρχει καμιά δύναμη στο κόσμο για να σταθεί εμπόδιο στην ατσάλινη θέλησή μας για την εθνοκοινωνική επανάσταση!