Το τελευταίο χρονικό διάστημα, και ιδίως μετά τις αμερικανικές εκλογές στα τέλη του 2024 και τις πολεμικές εξελίξεις στην Μέση Ανατολή, παρατηρείται ένα ξεκάθαρο μοτίβο στην εξωτερική πολιτική που ακολουθεί η Νέα Δημοκρατία και κατ’ επέκταση η ελλαδική κυβέρνηση στις διακρατικές της σχέσεις. Το άλλοτε ενωμένο δυτικό μπλοκ που συναποτελούσαν οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών από κοινού με τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και τους σιωνιστές πάτρωνές τους, φαίνεται να έχει προσωρινά διαρραγεί.
Την πρόκληση αυτής της κόντρας μεταξύ των φιλελεύθερων ελίτ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των εξίσου φιλελεύθερων υπερατλαντικών «κορακιών», την είδε η κοινή γνώμη να εκτυλίσσεται με αφορμή (και) τον πόλεμο στην Ουκρανία. Εκεί όπου η Ε.Ε. τάχθηκε και τάσσεται ακόμα υπέρ της συνεχιζόμενης παροχής βοήθειας στο καθεστώς Ζελένσκι, και που στο πρόσωπο του Μπάιντεν είχε βρει έναν ένθερμο συμπαραστάτη σε αυτή την προσπάθεια, ήρθε η έλευση του Τραμπ στον προεδρικό θώκο να αποδυναμώσει αυτό το μέτωπο, και να απορροφήσει συγκέντρωση και πολύτιμους αμερικανικούς πόρους από την ενδοσλαβική πολεμική σύρραξη σε άλλα φλέγοντα (για την παγκοσμιοποίηση) πεδία.
Εντός αυτού του διεθνούς γεωπολιτικού πλαισίου, η Ν.Δ. εκαλείτο να «επιλέξει» τρόπον τινά ποιον «προστάτη» θα ακολουθήσει και ποιανού τα θελήματα θα σπεύσει να ικανοποιήσει καλύτερα. Μια κυβέρνηση υποτελών η οποία ουδεμία σχέση έχει με την εθνική ανεξαρτησία και την εξυπηρέτηση των ελληνικών συμφερόντων, επόμενο είναι να πλευρίσει την μεγάλη δύναμη την οποία θεωρεί ισχυρότερη ως προς την παγίωση των ίδιων των προδοτικών πολιτικών τους υπάρξεων στην εξουσία του ενταύθα προτεκτοράτου. Για να τεθεί και πιο «λαϊκά» το ζήτημα, όταν μια χώρα δεν είναι άλλο από μια αδύναμη «εταίρα» της διεθνούς «πιάτσας», θα επιλέξει τον υλικά και πολιτικά πιο ισχυρό «νταβατζή». Αυτή η ωμή εκτίμηση της κυνικής αντίληψης του «δικαίου της ισχύος», καταρρίπτει ακόμα ένα φιλελεύθερο φληνάφημα: αυτό του αφηγήματος περί της δήθεν σπουδαιότητας του «διεθνούς δικαίου», με το οποίο εν τοις πράγμασι ούτε καν οι ίδιοι οι δημοκράτες πολιτικάντηδες δεν επιθυμούν να ευθυγραμμιστούν.
Επομένως, η ερμηνεία των πρόσφατων πομπωδών υποσχέσεων και εξελίξεων δεν πρέπει να παραξενεύει κανέναν: τα «μεγαλεπήβολα» σχέδια στον τομέα της ενέργειας (βλέπε «κάθετο διάδρομο», αναγγελίες εξορύξεων στο Ιόνιο κ.α.), η εσχάτως δειλή αγνόηση της «πράσινης» απάτης της «κλιματικής αλλαγής» και όλης αυτής της συναφούς παράνοιας, συνδέεται στενά με το απροκάλυπτο ξεπούλημα των ελληνικών υδρογονανθράκων στους αμερικανοσιωνιστές και την απομάκρυνση από μερικές από τις επιταγές των ευρωγραφειοκρατών. Σε αυτά προστίθεται και η άκρως εβραιόδουλη πολιτική στάση των «γαλάζιων» οσφυοκαμπτών που εξουσιάζουν την Πατρίδα μας, οι οποίοι έχουν «βαφτίσει» εχθρούς της Ελλάδας σχεδόν όλους τους αντιπάλους του Ισραήλ, όπως επί παραδείγματι το Ιράν.
Αντιδρώσα σε αυτές τις κινήσεις, η διεφθαρμένη κλίκα των Βρυξελλών αποφάσισε να κινηθεί ενάντια σε μια άλλοτε πλήρως πιστή της μαριονέτα, για να την «νουθετήσει» και να τιμωρήσει προσωρινά την «αταξία» της πρόσφατης μερικής λοξοδρόμησης της ελλαδικής εξωτερικής πολιτικής: Δεν είναι τυχαία λοιπόν η απάντηση στις «επικρίσεις που δέχεται ο θεσμός της Ευρωπαϊκής Εισαγγελέας» που έδωσε η ρουμάνα Λάουρα Κοβέσι, μιλώντας στο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών: «Αν κάποιος διαπράξει απάτη στην Ελλάδα, επιστρέφει τα χρήματα και μένει ελεύθερος. Πώς είναι δυνατόν αυτό;», διερωτήθηκε, εκφράζοντας παράλληλα προβληματισμό για το θεσμικό πλαίσιο στη χώρα μας, το οποίο όμως έπασχε ανέκαθεν, και δεν ξεκίνησε να είναι προβληματικό «τυχαία» τον τελευταίο χρόνο ασφαλώς.
Η Λάουρα Κοβέσι χαρακτήρισε την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία (EPPO) «μεγάλη επιτυχία», υπογραμμίζοντας ότι δεν περιορίστηκε στη θέσπιση κανόνων, αλλά προχώρησε και στην ουσιαστική εφαρμογή τους. «Για πρώτη φορά στην ιστορία έχουμε έναν ευρωπαϊκό θεσμό που έχει άμεσο αποτέλεσμα στη ζωή των πολιτών», ανέφερε, προσθέτοντας ότι βασικός στόχος από την αρχή ήταν η οικοδόμηση εμπιστοσύνης. «Δεχόμαστε πολλές καταγγελίες από πολίτες. Αυτό θέλαμε εξαρχής, να μας εμπιστευτούν», είπε. Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε η αναφορά της σε διαφορές νομικής πρακτικής μεταξύ κρατών–μελών. «Στην Ελλάδα, αν κάνεις κάποια παρανομία, αν κλέψεις χρήματα, τα πληρώνεις και είσαι ελεύθερος. Για μας αυτό ήταν ένα σοκ», ανέφερε, τονίζοντας ότι η EPPO επιδιώκει ενιαία εφαρμογή του νόμου. «Αυτός είναι ο ευρωπαϊκός τρόπος λειτουργίας και όταν είσαι μέρος του EPPO πρέπει να προσαρμόζεσαι αναλόγως», σημείωσε επίσης.
Δεν έμεινε όμως μόνο εκεί η κόντρα μεταξύ Ν.Δ. και Ε.Ε., αλλά επεκτάθηκε και στο φλέγον ζήτημα του εισβολικού–μεταναστευτικού! Η ευρωπαία εισαγγελέας κατέθεσε έκθεση σύμφωνα με την οποία το Υπουργείο Μετανάστευσης ερευνάται επίσημα για τέσσερα προγράμματα που διαχειρίζεται. Η έρευνα κάνει λόγο για κακοδιαχείριση, πιθανές ατασθαλίες και σπατάλη δημόσιου χρήματος σε ένα υπουργείο που εδώ και χρόνια λειτουργεί σαν μαύρο «κουτί». Και ενώ η κυβέρνηση πανηγυρίζει για τάχα «επιτυχίες» στη μετανάστευση, τα περίφημα «ασυνόδευτα προσφυγόπουλα» φέρεται να στοιχίζουν 3.000 (τρεις χιλιάδες!) ευρώ τον μήνα το καθένα. Ναι, 3.000€ τον μήνα, για κάθε ένα!
Όταν βλέπει κανείς τέτοια νούμερα, δεν μπορεί παρά να αναρωτηθεί: πού πήγαν τόσα λεφτά; Ποιοι επωφελήθηκαν από αυτό το τεράστιο business της «φιλοξενίας»; Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, που υποτίθεται ότι «έλυσε» το μεταναστευτικό, τώρα βρίσκεται στο στόχαστρο της ευρωπαϊκής δικαιοσύνης.
Δεν είναι καθόλου απίθανο πάντως στο μέλλον να σημειωθούν εντυπωσιακές κυβιστήσεις και να ξαναμονιάσουν τα δύο διακριτά αυτά «στρατόπεδα», και συνεπώς να πάψει η οποιαδήποτε σκανδαλολογία εκ μέρους της Ε.Ε., η οποία τα προηγούμενα χρόνια συγκάλυπτε πλήρως τις ασυδοσίες που τώρα «ανακαλύπτει» – αλλά και πολλές περισσότερες ακόμη που δεν έχουν έρθει μέχρι τώρα στην επιφάνεια. Το προδοτικό καθεστώς Μητσοτάκη επέλεξε για «προστάτη» εξάλλου, ένα εξουσιαστικό σύμπλεγμα το οποίο λοιδωρούσε επί των ημερών του Μπάιντεν, στον οποίον επίσης είχε προσκολληθεί δουλικά. Η ουσιώδης διαφορά όμως είναι ότι ο «ανοϊκός Joe» είχε συμπήξει μια ευρεία συμμαχία μεταξύ των Δημοκρατικών της Αμερικής και των ρωσόφοβων Βρυξελλών, επί τη βάσει της υπεράσπισης του φιλελεύθερου προτεκτοράτου της Ουκρανίας, και η Ν.Δ. μπορούσε να «μοιράζει» την υποταγή της περίπου στην μέση.
Όποια όμως και εάν είναι η έκβαση της ενδοσυστημικής αντιπαλότητας μεταξύ των Ευρωπαίων φεντεραλιστών και των υπερατλαντικών δυναστών, το εθνικό συμφέρον ζημιώνεται αμείωτα και η εθνική ανεξαρτησία παραμένει το κύριο και πρωτεύον πολιτικό πρόταγμα κάθε πραγματικά αντισυστημικού πολιτικού οργανισμού. Η σωτηρία δεν θα έρθει από καμία μεγάλη «αυτοκρατορική» δύναμη που ενσαρκώνει την παγκοσμιοποίηση, και η οποία επιβάλλει το δικό της σκοτεινό όραμα σε έναν κόσμο αντεστραμμένων αξιών, σε έναν κόσμο που ο αντιρατσισμός, ο φιλελευθερισμός και οι φθονερές δυνάμεις της ύλης οδηγούν την Ελλάδα αλλά και τον Λευκό άνθρωπο εν γένει, στον αφανισμό.