Αναντίρρητα, το πολύνεκρο κρατικό έγκλημα των Τεμπών το 2023 συγκλόνισε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία, και ανέδειξε με τον πλέον οδυνηρό τρόπο την ανεπάρκεια και την πλήρη διάλυση στην οποία έχουν περιέλθει κρίσιμες υποδομές της χώρας. Φυσιολογικά ο λαός στήριξε και στηρίζει τους γονείς των θυμάτων, στον άνισο αγώνα που εκείνοι δίνουν (επί ματαίω όπως φαίνεται, ελέω συγκάλυψης) ενάντια στην διεφθαρμένη εξουσία, η οποία προστατεύει με τον στυγνότερο τρόπο τα εκλεκτά της «τέκνα». Η ανυπαρξία τιμωρίας και η οργή για την προκλητική ασυλία των πολιτικών και των υπηρετών του κεφαλαίου, μορφοποιούν το «ποτήρι» το οποίο έρχεται να ξεχειλίσει με τις απαράδεκτες συνθήκες υπό τις οποίες ξεκίνησε προσφάτως, μετά από τρία έτη, να διεξάγεται η δίκη των Τεμπών, με όλα τα παρελκόμενα ευτράπελα που παρατηρεί κανείς στην καθεστωτική ειδησεογραφία.
Η λαϊκή απέχθεια για την κυβέρνηση και η πανεθνική απαίτηση για απονομή δικαιοσύνης και διαλεύκανσης του σιδηροδρομικού εγκλήματος όμως, δεν μπορεί να στέκονται ως αφορμή ώστε να παίζονται πολιτικά παιχνίδια, τα οποία μπορούν ακόμα και να ευνοήσουν το καθεστώς. Η (πιο προβεβλημένη εκ των δύστυχων γονέων) κ. Καρυστιανού έχει ανακοινώσει προ καιρού την δημιουργία κόμματος, μη έχοντας στο παρελθόν καμία πολιτική ενασχόληση ή άλλες εκπεφρασμένες τοποθετήσεις επί των βασικών εθνικών και κοινωνικών ζητημάτων που αφορούν την Πατρίδα μας. Γρήγορα η ίδια απογοήτευσε τους αριστερούς, τους οποίους απομάκρυνε με την στάση της (και λόγω κάποιων διφορούμενων δηλώσεων για τις εκτρώσεις), προσεγγίζοντας περισσότερο το «λαϊκό» δεξιό στρατόπεδο, με τις παρασκηνιακές φήμες να οργιάζουν περί της υλικής στήριξής της από πασίγνωστο (φιλοκυβερνητικό) εφοπλιστή. Καθόλου τυχαία δεν είναι η προ ημερών είδηση, πως ήδη αρκετά στελέχη προερχόμενα από την κεντροαριστερά, εγκατέλειψαν το «καράβι» και έφυγαν από τον κύκλο της, προτού καν αυτό το υπό διαμόρφωση κόμμα εκκινήσει την ουσιαστική πολιτική διαδρομή του.
Πολλοί παρόμοιοι σχηματισμοί, ως άλλοι «διάττοντες αστέρες» έχουν εμφανιστεί στην σύγχρονη πολιτική ιστορία της χώρας με μοναδικό σκοπό την εκλογική καταξίωση, και έχουν αποτύχει όλα: κομματίδια με πάρα πολύ μικρά ποσοστά (οριακά ανιχνεύσιμα…) που έδρασαν την περίοδο της προδοσίας των Πρεσπών, παλαιότερα σχηματισμοί που «ασχολήθηκαν» μόνο με τα Μνημόνια ή η ατζέντα τους κινούνταν μονόπαντα γύρω από το περιβάλλον (τάχα) ή κάποια «μειονοτικά» δικαιώματα, προσωποκεντρικοί θνησιγενείς οργανισμοί που «έσβησαν» μόλις ο πρόεδρός τους προσχώρησε σε κάποιο μεγαλύτερο κόμμα, έχουν υπάρξει πολλές ακόμη παρεμφερείς περιπτώσεις. Το κίνητρο, η συγκολλητική ουσία όλων αυτών των ματαιόδοξων κινήσεων, δεν είναι άλλο από το βουλευτικό εφταχίλιαρο, καθώς τα λεφτά είναι πολλά και οι επίδοξοι «εθνοσωτήρες» ακόμα περισσότεροι…
Η κάθαρση του πολιτικού συστήματος είναι ένα αυτόχρημα αναγκαίο ζητούμενο των καιρών μας και η αστική φιλελεύθερη Δημοκρατία είναι τόσο δυσώδης, που δεν επιδέχεται «φτιασιδώματος» ή μεταρρύθμισης, αλλά επιβάλλεται να γκρεμιστεί συθέμελα. Όμως, πολιτική «καριέρα» δεν χτίζεις μόνο ευαγγελιζόμενος την τιμωρία των προδοτών ή την αναδιοργάνωση της δικαστικής εξουσίας. Δίχως ιδεολογία και σαφείς, στέρεες πολιτικές θέσεις για το φυλετικό/δημογραφικό ζήτημα, τα εθνικά θέματα, την άμυνα, την οικονομία, την εξωτερική πολιτική κ.α., δεν μπορεί να επιτευχθεί καμία κοινωνική ή κοινοβουλευτική καταξίωση, πέρα από κάποια «πυροτεχνήματα», τα οποία μπορούν απλά μόνο να κάμψουν την δυναμική κάποιων δήθεν «αντιπολιτευόμενων» κομμάτων με πανομοιότυπη φρασεολογία.
Όσο και εάν οι φιλελεύθεροι δημοσιολογούντες επιμένουν να ισχυρίζονται όμως το αντίθετο, ΔΕΝ πέθαναν οι ιδεολογίες, ΔΕΝ έχει έρθει το τέλος της μάχης των Ιδεών, και ΔΕΝ είναι ο «ρεαλιστικός» μονόδρομος η απλή συστημική διαχείριση: η μεταμοντέρνα νεωτερικότητα, ο άθλιος καπιταλισμός και η «μετα–ανθρωπιστική» παγκοσμιοποίηση επιβάλλουν ξεκάθαρες διαχωριστικές γραμμές και ανάληψη κινηματικών πρωτοβουλιών, οι οποίες θα διαμορφώσουν πολύ πιο σαφή και ολοκληρωμένα σχήματα δημόσιας οργάνωσης και πρακτικής, από τα παντελώς αθώα, πλην όμως αόριστα ευχολόγια τύπου «να είμαστε όλοι καλά».

