Αρχές του 1974 και ο Μακάριος εξοπλίζει με Καλάσνικωφ, που αγόρασε από την Τσεχοσλοβακία το “εφεδρικό”, ένα σώμα πραιτοριανών με σκοπό να κτυπήσει όχι μόνον τους Εθνικιστές της ΕΟΚΑ Β’, αλλά και τον Ελληνικό στρατό, ο οποίος διέθετε τυφέκια Μ-1. Και τι να σου κάνουν τα Μ-1 μπροστά στα Καλάσνικωφ. Ο χρόνος κυλά και οι Τούρκοι σιωπούν και η σιωπή τους είναι ύπουλη. Κάνουν τους αδιάφορους και περιμένουν να εκμεταλλευτούν την αναταραχή.
Ο Ταξίαρχος Ντερτιλής ευρίσκεται σε δυσμένεια σε μία θέση νεκρή. Τον υπολογίζει ως εχθρό του και επικίνδυνο αντίπαλο ο Ιωαννίδης, αλλά τρέφει γι’ αυτόν αισθήματα φιλικά και βαθύ σεβασμό για την πολεμική του δράση σε τρεις πολέμους (Συμμοριτοπόλεμος, Κορέα, Κύπρος). Έρχεται με άδεια στην Αθήνα και προσπαθεί να συναντηθεί με τον Ιωαννίδη, αλλά συναντά παντού εμπόδια και τοίχο αδιαπέραστο. Συναντάται με τον έμπιστο άνθρωπο του Ιωαννίδη τον υφυπουργό τύπου Καρακώστα Δημήτριο και του λέει “πες στον Μίμη (τον Ταξίαρχο Ιωαννίδη) να με στείλει στην Κύπρο, θα έχουμε γεγονότα”.
Σίγουρα ο Δημήτριος Καρακώστας μεταβίβασε την επιθυμία αυτήν του Ντερτιλή. Το επιβεβαίωνε ο ίδιος στην κατοικία του στην Νέα Κηφισιά πολλά χρόνια αργότερα. Ο Ταξίαρχος Ιωαννίδης δεν ανησυχεί. Είναι σίγουρος ότι όλα θα πάνε όπως τα σχεδιάζει. Είναι καρφωμένη στο μυαλό του η αντίληψη ότι ο Αμερικάνος είναι ο αγαθός Τζων, ο καλός σύμμαχος, που θα κρατήσει τον λόγο του και αλίμονο έχει αυτήν την αντίληψη όταν την ίδια εποχή στο Βιετνάμ οι Τζώνηδες εγκαταλείπουν τους Νοτιοβιετναμέζους στους κομμουνιστές, που πηδάνε από τα ελικόπτερα και τσακίζονται για να μην πέσουν στα χέρια των Βιετκόνγκ. Και είναι μόνο ο Ιωαννίδης, ο οποίος σκέπτεται με αυτόν τον τρόπο; Όχι, βέβαια! Ένα ολόκληρο κράτος, με πρώτες και καλύτερες τις Ένοπλες Δυνάμεις θανάσιμα μπολιασμένες από το δόγμα του φιλοαμερικανισμού του ψυχρού πολέμου, πιστεύουν στην πολιτική της Ουάσιγκτον σαν Θεό. Έτσι όταν ο Ιωαννίδης βρεθεί στην απέναντι όχθη με τους Αμερικάνους θα διαπιστώσει ότι είναι απελπιστικά μόνος, πληρώνοντας το λάθος μιας ολόκληρης ζωής. Και δεν είναι μόνον οι Αμερικάνοι εναντίον του, δεν είναι μόνον οι πολιτικοί και οι μεγαλόσχημοι στρατηγοί, Ναύαρχοι, Πτέραρχοι είναι ακόμη και κάποια από τα αγαπημένα του παιδιά και μάλιστα τα πιο έμπιστα.
Είχαν μάθει άλλωστε εδώ και πολλά χρόνια τα κράτη της Δύσεως να θυσιάζουν τα εθνικά τους συμφέροντα προς χάριν αυτής της ανύπαρκτης ιδέας μίας “Δύσης”(ΝΑΤΟ – ΗΠΑ) χωρίς ψυχή. Έτσι ακόμη μία θυσία δεν έκανε την διαφορά.