Την 17η Μαΐου του 1948 η ΕΣΣΔ αναγνωρίζει το κράτος του Ισραήλ, το οποίο έχει ανακηρυχθεί τρεις ημέρες νωρίτερα. Η χειρονομία αυτή, που θεωρήθηκε μεγάλη νίκη για το σιωνιστικό κίνημα, σήμανε την ολοκλήρωση μιας πολύχρονης προσπάθειας. Οι πρώτες επαφές είχαν πραγματοποιηθεί στο Λονδίνο, στις αρχές του 1941. Ενώ η ΕΣΣΔ είναι ακόμη σύμμαχος της εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας, ο πρόεδρος της Παγκόσμιας Σιωνιστικής Οργάνωσης Chaim Weizmann συναντά τον Σοβιετικό πρέσβη Ivan Maisky.
Πρώτα από όλα συζητούν για το μέλλον της Παλαιστίνης. Ο Weizmann προωθεί ενεργά την ιδέα της ίδρυσης ενός εβραϊκού κράτους. Ο David Ben Gurion, ηγέτης της Γισούβ (δηλαδή της εβραϊκής κοινότητας στην Παλαιστίνη) και μελλοντικός πρωθυπουργός του Ισραήλ, θα συνεχίσει τις επαφές μερικές εβδομάδες αργότερα. Παρά την ιστορική αντίθεση του κομμουνιστικού κινήματος στο σιωνιστικό εγχείρημα, το νέο κράτος δεν θα έβλαπτε τα σοβιετικά συμφέροντα. Μέχρι το 1946 όμως, η Μόσχα δεν δίνει την υποστήριξή της. Η στροφή θα γίνει τον Μάιο του 1947.
Το Ηνωμένο Βασίλειο, το οποίο είχε αναλάβει από την Κοινωνία των Εθνών το 1922 την διοίκηση της Παλαιστίνης, αποφασίζει να φέρει το ζήτημα στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών. Έχοντας την ευθύνη να αποφασίσει για το μέλλον των εδαφών της Παλαιστίνης, ο ΟΗΕ κάνει τα πρώτα του βήματα. Ο Andrei Gromyko, ο νεαρός Σοβιετικός υφυπουργός Εξωτερικών, ανακοινώνει ότι η ΕΣΣΔ θα μπορούσε να υποστηρίξει τον χωρισμό της Παλαιστίνης σε δύο κράτη, το ένα εβραϊκό, το άλλο αραβικό, εάν η λύση τού ενός κράτους με δύο εθνότητες αποδεικνυόταν αδύνατο να εφαρμοστεί.
Από τότε μέχρι το 1949, το Ισραήλ απολαμβάνει την πολιτική, στρατιωτική και δημογραφική υποστήριξη της ΕΣΣΔ του Ιωσήφ Στάλιν. Στην διπλωματική σκηνή η ΕΣΣΔ παίζει κεντρικό ρόλο στην υιοθέτηση του σχεδίου χωρισμού της Παλαιστίνης από τον ΟΗΕ, στις 29 Νοεμβρίου 1947. Εκτός από την δική της ψήφο, συνεισφέρει και τις ψήφους των δορυφόρων της, με την εξαίρεση – για λόγους που δεν εξηγήθηκαν ποτέ – της Γιουγκοσλαβίας. Προσφέρει, όμως, στο Ισραήλ και τα δύο πράγματα που έχει περισσότερο ανάγκη: ανθρώπους και όπλα.
Η δημογραφική μάχη είναι ζωτικής σημασίας για την επιτυχία του σχεδίου των σιωνιστών ηγετών. Το 1946 οι Εβραίοι στην Παλαιστίνη είναι εξακόσιες χιλιάδες άνθρωποι, δηλαδή το ένα τρίτο του συνολικού πληθυσμού. Πρέπει, πάση θυσία, να αλλάξουν προς όφελός τους τον συσχετισμό δυνάμεων. Η ΕΣΣΔ θα συμβάλει αποφασιστικά. Καταρχάς προσφέρει υποψήφιους μετανάστες προς την Παλαιστίνη. Στη διάρκεια του 1946 επιτρέπει σε περισσότερους από εκατό πενήντα Πολωνοεβραίους να φύγουν προς τις ζώνες αμερικανικής και βρετανικής κατοχής στη Γερμανία, όπου εγκαθίστανται στα στρατόπεδα των εκτοπισμένων.
Όμως, αυτοί οι διασωθέντες των γερμανικών στρατοπέδων ή αυτοί οι άνθρωποι που, με το τέλος του πολέμου, βρίσκονται χωρίς σπίτι και οικογένεια, δεν έχουν άλλη επιλογή από την Παλαιστίνη. Η Μόσχα θα οξύνει σκόπιμα το πρόβλημα, το οποίο φέρνει το Ηνωμένο Βασίλειο σε δύσκολη θέση. Το Λονδίνο δέχεται ισχυρές πιέσεις, όχι μόνο από το σιωνιστικό κίνημα, αλλά και από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι Αμερικανοί δεν θέλουν να φιλοξενήσουν τους πρόσφυγες στο έδαφός τους και φοβούνται τον αντίκτυπο που θα έχουν στην κοινή γνώμη οι εικόνες των καραβιών με τους παράνομους μετανάστες που κατευθύνονται προς την Παλαιστίνη και απωθούνται βίαια από τις βρετανικές δυνάμεις.
Πριν από το 1948, η ΕΣΣΔ υποστηρίζει άμεσα ή έμμεσα τις επιχειρήσεις παράνομης μετανάστευσης που οργανώνει η Εβραϊκή Αντιπροσωπεία από τις χώρες της ανατολικής Ευρώπης, ιδιαίτερα τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία. Τα δύο τρίτα των Εβραίων που φθάνουν στην Παλαιστίνη μεταξύ 1946 και 1948 προέρχονται από τις δύο αυτές χώρες. Μετά τις 14 Μαΐου του 1948 και την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Ισραήλ, το ζήτημα της μετανάστευσης γίνεται ακόμη πιο ζωτικής σημασίας. Πρέπει πλέον να εισρεύσουν και νεοσύλλεκτοι για τον ισραηλινό στρατό. Με άλλα λόγια, η τροφοδότηση των μεταναστευτικών ροών ισοδυναμεί με συμμετοχή στην ισραηλινή πολεμική προσπάθεια. Έτσι, μεταξύ 1948 και 1951, φτάνουν στο Ισραήλ πάνω από τριακόσιες χιλιάδες Εβραίοι από την ανατολική Ευρώπη, δηλαδή το ήμισυ του συνολικού αριθμού των μεταναστών εκείνης της περιόδου.
Η Μόσχα υποστηρίζει το νεοσύστατο εβραϊκό κράτος και στο άλλο μέτωπο της δημογραφικής μάχης: την ομογενοποίηση του πληθυσμού του, η οποία οδηγεί στη μετανάστευση και κυρίως, στον εκτοπισμό περισσότερων από εφτακοσίων χιλιάδων Αράβων Παλαιστινίων. Η ΕΣΣΔ απαλλάσσει το Ισραήλ από κάθε ευθύνη και κατακεραυνώνει το Λονδίνο. Το 1948 η Μόσχα καταψηφίζει την απόφαση 194 της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ για τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες, η οποία προέβλεπε το ενδεχόμενο επιστροφής τους.
Στο στρατιωτικό πεδίο, η ΕΣΣΔ προσφέρει βοήθεια στη σιωνιστική υπόθεση πριν καν από την ίδρυση του Ισραήλ. Από τον Μάιο του 1947 η αγορά όπλων γίνεται προτεραιότητα για τον Ben Gurion. Μετά από σοβιετικές πιέσεις, η Τσεχοσλοβακία γίνεται ο κύριος προμηθευτής οπλισμού του Ισραήλ. Μεταξύ 1948 και 1951, η Πράγα πουλά στο Ισραήλ ελαφρύ και βαρύ οπλισμό, όπως τεθωρακισμένα και πολεμικά αεροσκάφη, ενώ αναλαμβάνει και την εκπαίδευση του στρατιωτικού προσωπικού στη χρήση τους.
Το 1968 ο Ben Gurion θα προβεί στην εκτίμηση ότι τα όπλα αυτά «έσωσαν την χώρα. Αποτέλεσαν την πιο σημαντική βοήθεια που είχαμε (…) Χωρίς αυτά, πολύ αμφιβάλλω εάν θα είχαμε επιβιώσει τον πρώτο μήνα». Επομένως, κατά την διάρκεια της πρώτης αυτής φάσης, η οποία καλύπτει την δεκαετία 1941–1951, το Ισραήλ απολαμβάνει σε όλους τους τομείς μια υποστήριξη από την ΕΣΣΔ που ξεπερνά τις προσδοκίες του.