Το βράδυ της 6ης Μαΐου στα κανάλια του προτεκτοράτου είχε απλωθεί σιωπή και φόβος. Σος και Δέος για το Σύστημα οι 440 χιλιάδες ψήφοι της Χρυσής Αυγής. Χολή, μίσος, αναθέματα και προσπαθούσαν να δικαιολογήσουν το ποσοστό μας, λέγοντας κάθε είδους ανοησία. Μεταξύ άλλων είπαν ότι πήραμε τις ψήφους του κόμματος του Γ. Καρατζαφέρη. Αυτό δεν έβγαινε με την γλώσσα των αριθμών, αφού ο Καρατζαφέρης είχε χάσει περίπου ένα 3% και λιγότερο (είχε πάει από το 5,7 στο 2,9) και εμείς είχαμε πάρει 7%.
Είναι βέβαιο ότι πολλοί ψηφοφόροι του είχαν ψηφίσει Χρυσή Αυγή, αλλά ακόμη περισσότεροι είχαν έλθει στο Κίνημα μας από κάθε πολιτική παράταξη, ακόμη και από την αριστερά. Αξέχαστο θα μείνει το βράδυ εκείνο στους Χρυσαυγίτες. Ο δρόμος μπροστά από τα γραφεία μας είχε γεμίσει με χιλιάδες κόσμου που πανηγύριζαν. Λίγο μετά τις οκτώ αποφάσισα να κάνω μία δήλωση στους δημοσιογράφους, οι οποίοι είχαν μαζευτεί κάτω από τα γραφεία μας. Είχαμε κλείσει για τον σκοπό αυτό μια μικρή αίθουσα σε παρακείμενο ξενοδοχείο. Όταν εισήλθα στην αίθουσα έγινε το γνωστό περιστατικό με το “εγέρθητω…”, το οποίο χρησιμοποίησαν αρνητικά εναντίον μας κατά κόρον τα ΜΜΕ. Δεν είχα βάλει κανέναν να πει στους δημοσιογράφους να σηκωθούν όρθιοι… Έγινε, ό,τι έγινε, λοιπόν, αλλά πρέπει να γραφεί ότι η δημοσιογράφος, η οποία αντέδρασε και δημιούργησε το επεισόδιο δεν μου ήταν άγνωστη και είχε επαφές με συγκεκριμένο βουλευτή της Χρυσής Αυγής… Έκανα στην συνέχεια την δήλωση και θα έπρεπε να την κάνω μόνος μου, ήταν δική μου η στιγμή, όμως εγώ επέλεξα να την μοιραστώ, άλλο ένα ακόμη λάθος μου.
Έστειλα εκείνο το βράδυ ένα μήνυμα με μία φράση λακωνική, ως Λάκων που είμαι, την φράση “veni, vidi, vici” του Ιουλίου Καίσαρα, έχοντας δίπλα μου όχι έναν, αλλά πολλούς Βρούτους, οι οποίοι δυστυχώς γι’ αυτούς δεν κατόρθωσαν να με αποτελειώσουν…