Αρκούν 81 χρόνια για να δει κανείς καθαρά την Ιστορία; Αρκεί σχεδόν ένας αιώνας για να δει κανείς τι πραγματικά συνέβη στον κόσμο τα τραγικά εκείνα χρόνια μέσα στα οποία αιματοκυλίστηκε κυριολεκτικά η ανθρωπότητα; Φαίνεται πως όχι, αφού η προπαγάνδα καλά κρατεί…
Κάθε 9η Μαΐου εορτάζουν οι δημοκράτες και οι μπολσεβίκοι την «μεγάλη αντιφασιστική νίκη των λαών», θυμίζοντάς μας την ιστορική συμμαχία μεταξύ καπιταλισμού και κομμουνισμού. 81 χρόνια μετά από την ημέρα κατά την οποία υποσχέθηκαν οι νικητές του Β΄ Παγκοσμίου Πόλεμου ειρήνη, δημοκρατία και ελευθερία ας δούμε τα έργα τους, τον βίο και την πολιτεία τους. Ας θυμηθούμε ότι η μισή Ευρώπη για μισό αιώνα ήταν κάτω από την μπότα των Σοβιετικών με τις ευλογίες των δημοκρατιών της Δύσεως κι ανάμεσα τους και η Πολωνία για χάρη της οποίας δήθεν έκαναν έναν παγκόσμιο πόλεμο.
Ασφαλώς και εγκλήματα πολέμου έγιναν, έγιναν όμως από όλους και δίπλα στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως υπάρχει το Ναγκασάκι και η Χιροσίμα και οι βομβαρδισμοί με εκατοντάδες χιλιάδες αμάχους νεκρούς. Εκείνο που μέτρα πάνω απ’ όλα είναι το τι ζούμε σήμερα 81 χρόνια μετά μέσα στα οποία είχαμε τα τανκς στην Πράγα, την σφαγή στην Ουγγαρία, ένα Βιετνάμ με εκατομμύρια νεκρούς και τα εκατομμύρια νεκρούς, οι περισσότεροι άμαχοι, σε Μέση Ανατολή και σε κάθε γωνιά του κόσμου.
Ας μιλήσουμε όμως και για την Πατρίδα μας την Ελλάδα, που ήταν υποτίθεται με την πλευρά των νικητών και γνώρισε μεγαλύτερες καταστροφές από τον πόλεμο από μία αδελφοκτόνα διαμάχη που κατέστρεψε την χώρα. Μας είχαν υποσχεθεί πολλά οι σύμμαχοι και Βόρειο Ήπειρο και Κύπρο και άλλα πολλά… Δεν μας έδωσαν τίποτε και σήμερα ευνοούν σκανδαλωδώς την Τουρκία που ήταν στον πόλεμο ουδέτερη. Ποιος ξεχνά το μισό εκατομμύριο Έλληνες, που έμειναν σκλαβωμένοι στην Αλβανία του Χότζα και τους Έλληνες της Σοβιετικής Ενώσεως, που τους οδήγησαν σε κοπάδια στα Γκουλάγκ της Σιβηρίας; Και επειδή όλοι θυμούνται το τείχος του Βερολίνου, το κλείσιμο των συνόρων από τον Χότζα, που χώρισε οικογένειες το ξεχνούν;
Το τέλος του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου έφερε μία δραματική αλλαγή στα πολιτικά δέοντα, που επικράτησαν στις χώρες της Δύσεως. Το να δηλώσει κάποιος εθνικιστής, πόσο μάλλον εθνικοσοσιαλιστής ή φασίστας, αποτελούσε στην πραγματικότητα μία δήλωση πολιτικής αυτοκτονίας. Αυτοί που βγήκαν τελικά νικητές από την ανθρωποσφαγή του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, φρόντισαν για πενήντα ολόκληρα χρόνια να δημιουργήσουν κάποιους μηχανισμούς, με τους οποίους εξασφάλισαν την εξόντωση του πολιτικού τους αντιπάλου. Όσοι έχουν, λοιπόν, την πεποίθηση ότι στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δεν κέρδισαν οι «καλοί» και ότι ο μπολσεβικισμός και η δημοκρατία των καπιταλιστών κατάντησαν τον κόσμο όπως είναι σήμερα, σημαίνει ότι είναι ναζιστές και πρέπει να τους αφορίσουν οι «πατριώτες”»;
Δεν έχουμε να εορτάσουμε τίποτα και, μάλιστα, αποτελεί ύβρη απέναντι στην Ιστορία να υμνείται ο Στάλιν στην Ρωσία σήμερα, που σφαγίασε εκατό εκατομμύρια αθώους. Σε μια κοινωνία που σαπίζει και κυριαρχούν οι διάφοροι Έπστάιν, κρίνεις ποιο είναι το «απόλυτο κακό» απέναντι στον κόσμο του απόλυτου κακού. Αυτό εκπροσωπεί το αγαθό… Αυτά για την 9η Μαΐου από έναν άνθρωπο που ακόμη και μέσα από το κελί μιας φυλακής είχε το θάρρος να λέει την Αλήθεια και αντιστέκεται στο κυνήγι μαγισσών των υποκριτών που παριστάνουν τους δημοκράτες.