Από τα πρώτα χρόνια της έλευσης των μνημονίων στην Ελλάδα, οι έννοιες της «ιδιωτικοποίησης» και της «αποκρατικοποίησης» έγιναν εργαλεία προμετωπίδας του προπαγανδιστικού λόγου του φιλελεύθερου καθεστώτος, από κομματικά επιτελεία και χαρτογιακάδες οικονομολόγους, μέχρι διεφθαρμένους δημοσιογράφους και «διακεκριμένους» ευρωπαϊστές.
Αυτά που ξεπούλησε ο Σαμαράς, ο Στουρνάρας, ο Τσίπρας, το ΤΑΙΠΕΔ και συνεχίζει να ξεπουλάει η οικογένεια Μητσοτάκη, από επιχειρήσεις μέχρι φράγματα(!) και από υποδομές στρατηγικού χαρακτήρα μέχρι νερό, γη και θάλασσα(!), από που τα φέρανε; Από το σπίτι τους; Εάν αυτό το ξεπούλημα είναι «αναπτυξιακό» και «φιλολαϊκό», γιατί η Ελλάδα δεν γνώρισε καμία φιλολαϊκή ανάπτυξη, παρά τις Ούλεν, τις Πάουερ, τις Πεσινέ, τους Τομ Πάπας, τους εθνικούς εργολάβους, τους εθνικούς προμηθευτές και τους εθνικούς «νταβατζήδες», που της πίνουν το αίμα από συστάσεώς της;
Επειδή το δικό τους κράτος είναι παρακολούθημα των μονοπωλίων, επειδή το δικό τους κράτος τα πιάνει από τις ιδιωτικές «Ζήμενς», επειδή το δικό τους κράτος τα βάρη των ιδιωτικών «Λίμαν Μπράδερς» στις Η.Π.Α., των ιδιωτικών «Μπάνκια» στην Ισπανία, των ιδιωτικών τραπεζών στην Ελλάδα τα φορτώνει στο δημόσιο ταμείο και από εκεί στην πλάτη των λαών, από που προκύπτει ότι το ξεπούλημα είναι το «αντίδοτο» τάχα, στο συνειδητά και ταξικά ξεπουλημένο δικό τους κράτος, ενώ στην πραγματικότητα το ξεπούλημα συνιστά την συνέχεια και την προέκταση αυτού ακριβώς του ξεπουλημένου – δικού τους – κράτους.
Επίσης, εάν ο λεγόμενος δημόσιος τομέας δουλεύει για λογαριασμό των ιδιωτών και αν οι κάποτε κερδοφόροι τομείς του δούλευαν και δουλεύουν για λογαριασμό των αφεντικών, από που προκύπτει ότι το ολικό ξεπούλημά τους θα είναι υπέρ του λαού και όχι εις βάρος του λαού, όπως συνέβαινε με το έως τώρα μερικό ξεπούλημά τους; Λένε ότι άμα ξεπουλήσουν τα πάντα θα μειωθεί το χρέος, θα μειωθούν τα ελλείμματα, θα μειωθεί η ένταση της λιτότητας.
Ο καθένας αντιλαμβάνεται την φενάκη πως δήθεν ξεπουλώντας κερδοφόρους τομείς θα μειωθεί το χρέος, και μάλιστα την στιγμή που στερούν έσοδα και κέρδη από το Δημόσιο για να τα χαρίσουν απευθείας στους κεφαλαιοκράτες! Αρκεί να θυμηθεί κανείς πως τo έτος 2000 το δημόσιο χρέος της χώρας ήταν 139,2 δισ. ευρώ, το 2004 το δημόσιο χρέος είχε ανέλθει στα 201,2 δισ. ευρώ, το 2009 το δημόσιο χρέος έφτασε στα 298,5 δισ. ευρώ, και
το 2012 το δημόσιο χρέος, και μάλιστα παρά το «κούρεμα», έφτασε στα 305 δισ. Ευρώ.
Έως το τέλος της δεκαετίας του 2000 είχαν ήδη ξεπουληθεί και ο Σκαραμαγκάς και όλη σχεδόν η ναυπηγική βιομηχανία. Σύντομα με την «ευλογία» των προδοτών πολιτικών, άλλαξαν χέρια οι ιδιοκτησίες στην ΑΓΕΤ, στον ΟΤΕ, στο 90% του τραπεζικού τομέα, στο λιμάνι του Πειραιά, στην «Ολυμπιακή», στους οδικούς άξονες της χώρας, στο 48,5% της ΔΕΗ, στο 38% της ΕΥΔΑΠ, στο 64% από τα «Ελληνικά Πετρέλαια», στο 49% του ΟΠΑΠ, στο 92% της Εθνικής Τράπεζας, στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος», στην γέφυρα του Ρίου κ.α. Λογικά θα αναρωτηθεί κανείς: την περίοδο που συνέβησαν όλα αυτά τα ξεπουλήματα, και εάν τα ξεπουλήματα είναι «καλά», είναι «επενδυτικά», είναι «αναπτυξιακά», πολύ περισσότερο εάν τα ξεπουλήματα είναι «σωτήρια» από το χρέος, τότε γιατί το χρέος από το 2000 μέχρι το 2012 (ενόσω δηλαδή συνέβησαν αυτά τα ξεπουλήματα), υπερδιπλασιάστηκε;
Οι πολιτικοί δεν ξεπουλάνε για να μειώσουν τα χρέη, αλλά για να ενισχύσουν την κερδοφορία της ολιγαρχίας, παραδίδοντάς της, για να ξεζουμίσει ό,τι απέμεινε, από την δημόσια περιουσία. Δεν ξεπουλούν για να «πληρώσουν τα χρέη της χώρας». Ξεπουλούν για να εκπληρώσουν το μόνο χρέος που αναγνωρίζουν και το μόνο «χρέος» που τους καθοδηγεί: τo χρέος απέναντι στους κεφαλαιοκράτες που υπηρετούν.