Αποτελεί αιχμή του δόρατος στην επιχειρηματολογία των ιδεολογικών μας αντιπάλων η -υποτιθέμενη- καταπιεστική φύση της Εθνικιστικής Πολιτείας, ότι δηλαδή θα είναι ένα κράτος που θα είναι θεμελιωμένο πάνω στην καταπίεση των πολιτών του από μια αυθαίρετη εξουσία. Ένα Κράτος στο οποίο θα πρυτανεύει ο φόβος και ο τρόμος και που ο κάθε Έλληνας πολίτης θα απειλείται νυχθημερόν από τον βούρδουλα των ανεξέλεγκτων μηχανισμών καταστολής. Είναι όμως έτσι τα πράγματα;
Είναι όντως η Εθνικιστική κοινωνία μια δυστοπία βαρβαρότητας και έλλειψης Δικαιοσύνης; Εν τέλει, μήπως όντως η αστική δημοκρατία είναι ένα θεάρεστο πολίτευμα όπου διαφυλάττει την ύπαρξη μας και μας προστατεύει από την αυθαιρεσία ενός ανελεύθερου Εθνικιστικού καθεστώτος; Η αλήθεια, που τυγχάνει να είναι πολύ οδυνηρή για τους οπαδούς των ιδεολογικοπολιτικά κυρίαρχων, είναι ολότελα διαφορετική! Στην ουσία το κυρίαρχο σύστημα, πίσω από την μάσκα των ηθικολογικών του προταγμάτων περί ανοχής, σεβασμού της “διαφορετικότητας”, ελευθερίας, ανθρωπισμού κ.λπ., είναι ένα σύστημα που εδρεύει σε μια άνευ προηγουμένου καταπίεση που επιτυγχάνεται με πλάγιο και υποδόριο τρόπο, στοχεύοντας στον βαθύ πυρήνα του ψυχισμού του ατόμου, γεγονός που την καθιστά απείρως πιο βάναυση και που δείχνει το μέγιστο βαθμό υποκρισίας που χαρακτηρίζει το σημερινό -εκ των άνωθεν επιβεβλημένο, και όχι αναδεικνυόμενο από τα κάτω- πλέγμα αξιών.
Οι φιλελεύθεροι βλέπουν τον κόσμο με το βλέμμα του κέρδους και εμείς οι Εθνικιστές με το βλέμμα της Ιστορίας. Γι΄ αυτό εμείς οι Εθνικιστές δεν είμαστε φιλελεύθεροι και οι φιλελεύθεροι δεν είναι Εθνικιστές! Στην ουσία το κυρίαρχο σύστημα, πίσω από την μάσκα των ηθικολογικών του προταγμάτων περί ανοχής, σεβασμού της “διαφορετικότητας”, ελευθερίας, ανθρωπισμού κ.λπ., είναι ένα σύστημα που εδρεύει σε μια άνευ προηγουμένου καταπίεση.