Τα κείμενα της αρχαίας Ελληνικής γραμματείας βρίθουν από υψηλά διδάγματα. Ο γνωστός ρήτορας Δημοσθένης, θεωρούσε ατιμωτικό να επιλέγεται σύντροφος με κριτήριο τον πλούτο, αντί για την καταγωγή. Σύνηθες ζήτημα στην αρχαία Ελλάδα προέκυπτε όταν δούλοι ή απελεύθεροι που είχαν αποκτήσει πλούτο, προσπαθούσαν να ενταχθούν στο σώμα των πολιτών με κατάλληλους γάμους. Η αντίδραση των διανοούμενων της εποχής ήταν σφόδρα ενάντια στην πρακτική αυτή, η οποία αλλοίωνε τον χαρακτήρα της εκάστοτε άρχουσας τάξης και υπέσκαπτε τα θεμέλια της πολιτείας.
Σε όλα τα φυλετικά κράτη του Ελληνικού κόσμου, τις πόλεις–κράτη, το κυρίαρχο στοιχείο του έθνους αποτελούσε το ΟΜΑΙΜΟΝ και η γενετική ομοιογένεια ήταν η πλέον βασική προτεραιότητα. Ακόμα και εάν τα οικονομικά συστήματα ή η πολιτειακή οργάνωση από πόλη σε πόλη ποίκιλλε, ο Φυλετισμός ήταν το αδιαφιλονίκητο ιδεοπολιτικό θεμέλιο των προγόνων μας. Η καταγωγή ήταν το κριτήριο απονομής της ιδιότητας του πολίτη, ενάντια στην αρρωστημένη προπαγάνδα των φιλελεύθερων και μπολσεβίκων αντιρατσιστών, οι οποίοι αντιμετωπίζουν ιστορικά τον Ελληνισμό ως μια έννοια αφηρημένη, οικουμενική και «φολκλόρ».
Ο Δημοσθένης εξέφραζε την μόνιμη διαπίστωση των διαπρεπέστερων αρχαίων, οι οποίοι απέδιδαν κεφαλαιώδη σημασία στην φυλετική καταγωγή. Στο διάβα της ανθρώπινης ιστορίας, η διάβρωση της ευγενούς καταγωγής μέσω του πλούτου και της επιμιξίας αποτελεί την βαθύτερη αιτία για την σταδιακή παρακμή της άρχουσας τάξης και εν συνεχεία του πολιτισμού.
«Γιατί για εσάς, άνδρες Αθηναίοι, που είστε πολίτες από τη γέννησή σας, θα ήταν ατιμωτικό να εκτιμάτε οποιοδήποτε ποσό πλούτου πάνω από την καλή καταγωγή.»
Δημοσθένης, Παραγραφή υπέρ Φορμίωνος