Μία απάντηση σε κάποιους κάποτε εθνικιστές, που κλαίγονται ότι δεν είναι φασίστες, ελπίζοντας σε μια θέση στη σάπια “δημοκρατία”.
Στην Ελλάδα ο Εθνικός Στρατός ήταν ο νικητής απέναντι στην κομμουνιστική ανταρσία. Από την πολιτική δειλία, όμως, και την ηττοπάθεια των φιλελεύθερων όλοι οι λεγόμενοι δεξιοί εντός και εκτός εισαγωγικών το πρώτο που δηλώνουν είναι ότι δεν είναι φασίστες, ναζιστές κ.λπ. Εμείς αυτό δεν το λέμε γιατί δεν έχουμε νικηθεί ιδεολογικά και πολιτικά από την αριστερά για να απολογούμαστε.
Επιπλέον, για να μιλήσουμε ουσιαστικά στον μεσοπόλεμο υπήρχαν τρία πολιτεύματα. Τα δημοκρατικά, το κομμουνιστικό και τα εθνικιστικά. Μέσα στα εθνικιστικά(ή “φασιστικά” εάν θέλετε) ήταν και το καθεστώς της 4ης Αυγούστου. Σε άλλο κείμενο θα αναφερθούμε στις ουσιώδεις διαφορές Μεταξά και του Αγγλόφιλου και εβραιόφιλου Γεωργίου…
Οι δημοκράτες θέλουν όλο τον πατριωτισμό δικό τους, ακόμη και τον Μεταξά. ΟΜΩΣ ο Μεταξάς δεν ήταν δημοκράτης. Απόδειξη για αυτό ότι θεωρούσε “κακό μέγα” και “πληγή” τον κοινοβουλευτισμό. Τον θέλετε ακόμη δημοκράτες; Και το έλεγε αυτό σε συνέντευξη στην επίσημη εφημερίδα του Ναζιστικού κόμματος. Συγκεκριμένα στην εφημερίδα της Γερμανίας του μεσοπολέμου «Λαϊκός Παρατηρητής», που ήταν το επίσημο όργανο του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος, ο Ιωάννης Μεταξάς δήλωνε λίγες μόλις ημέρες μετά την 4η Αυγούστου 1936: «Είχον αναγνωρίσει ήδη από πολλού την πληγήν του κοινοβουλευτισμού ως ένα μέγα κακόν και επεδίωκον μίαν ενίσχυσιν της κρατικής εξουσίας. Αλλά δια την πλήρη μεταρρύθμισιν του Κράτους ήθελον ν’ αναμείνω την απόλυτον ανάγκην προς τούτο. Η ανάγκη αύτη ενεφανίσθη την εσπέραν της 3ης Αυγούστου.»
Όταν ξέσπασε ο πόλεμος στην αρχή ακόμη είδε την ουσία του πολέμου γράφοντας στο ημερολόγιο του ότι οι Εβραίοι δίδουν το κτύπημα κατά της Γερμανίας: «4 Οκτωβρίου 1939, Ειρήνη άραγε; Πολύ αμφιβάλλω. Οι Εβραίοι δίδουν το κτύπημα κατά της Γερμανίας.”
Στη συνέχεια σε άλλο του κείμενο αποκαλεί λαϊκώτατα κράτη τα φασιστικά και χιτλερικά καθεστώτα και γράφει σχετικά: «Τέτοια κράτη μπορεί να είναι λαϊκώτατα, και να κυριαρχή μέσα σε αυτά το καθαρό λαϊκά συμφέρον. Αλλά ο Καπιταλισμός τα ονομάζει τυραννίες, φασιστικές, χιτλερικές κλπ – ονομάζει δε Δημοκρατίες, παίζοντας με την λέξι, τα κράτη που στο σύστημά τους επικρατεί αυτός. Και ξεγελάει το μικρό κόσμο με τις λέξεις. Την κυριαρχία του την ονομάζει Δημοκρατία.»
Όσοι λοιπόν κάποτε εθνικιστές θέλουν να κλαίγονται και λένε ότι δεν είναι φασίστες και ναζί, ελπίζοντας σε μια θέση σε αυτή τη σάπια δημοκρατία, καλή επιτυχία! Η προσωπική τους τύχη δε μας αφορά!