Πολλή συζήτηση γίνεται τον τελευταίο καιρό για τον «ρατσισμό», που δήθεν δείχνουν οι Έλληνες (αυτό φαίνεται τουλάχιστον από τις δημοσκοπήσεις) απέναντι στους ξένους, που βρίσκονται σήμερα στην Πατρίδα μας. Κανείς όμως δεν μπαίνει στον κόπο να αποδώσει τις έννοιες και τους ορισμούς στην σωστή τους διάσταση, κανείς δεν λέει τι είναι αυτός ο περίφημος «ρατσισμός». Εάν «ρατσισμός» σημαίνει το να πιστεύει κανείς στην από την θεϊκή πρόνοια και την φύση καθορισμένη ποικιλία των ανθρωπίνων φυλών και στις μοιραίες διαφορές που υπάρχουν μεταξύ τους, τότε το να είναι κανείς ρατσιστής, δεν είναι τίποτε άλλο, από το να σέβεται την φυσική πραγματικότητα.
Αν από την άλλη πλευρά, «ρατσισμός» σημαίνει η εκμετάλλευση μιας φυλής από μία άλλη, τότε οι τελευταίοι που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν «ρατσιστές», είναι οι εθνικιστές. Αυτό γιατί ο εθνικισμός δεν πιστεύει καν στην ύπαρξη μιας κοινωνίας πολυφυλετικής. Αντίθετα πιστεύει ότι μέσα στα όρια του εθνικού κράτους, πρέπει να ζει και να δημιουργεί ένας ομοιογενής φυλετικά λαός. Από την άλλη πλευρά, τον «ρατσισμό», που σημαίνει εκμετάλλευση μίας φυλής από μία άλλη, στην πράξη τον εφήρμοσε σε παγκόσμια κλίμακα ο φιλελευθερισμός και ειδικότερα τα κράτη εκείνα, που υπήρξαν οι κύριοι εκφραστές του: δηλαδή, η αποικιοκρατική Αγγλία, η Αμερική, καθώς και η Γαλλία.
Πρέπει λοιπόν, να ξεκαθαρίσουμε τις έννοιες και να πάψει αυτός ο φθηνός «λαϊκισμός» γύρω από την φορτισμένη λέξη «ρατσισμός». Οι Έλληνες Εθνικιστές δεν μπορούν να είναι «ρατσιστές» , με την έννοια που το σύστημα αποδίδει στην λέξη, αφού πολύ απλά θέλουν μια Ελλάδα για τους Έλληνες και δεν έχουν την διάθεση να εκμεταλλευτούν κανέναν, αλλά ούτε και να αποτελέσουν αντικείμενο εκμεταλλεύσεως κανενός. Εάν όμως ρατσισμός σημαίνει το να αναγνωρίζεις την βιολογική πραγματικότητα των φυλών, και ως εκ τούτου να μην θέλεις η Πατρίδα σου να είναι ξέφραγο αμπέλι για κάθε αλλόφυλο εγκληματία και τριτοκοσμικό αναξιοπαθούντα, τότε ναι είμαστε «ρατσιστές».