Σε αντίθεση με την ψευδολογία των κατεστημένων φυλλάδων και της «πνευματικής» μούχλας των ψευτοδιανοούμενων της μεταπολίτευσης, ο κομμουνισμός (ή αλλιώς λεγόμενος «υπαρκτός σοσιαλισμός») δεν ήταν κανενός είδους «παράδεισος». Αντίθετα, υπήρξε βαθύτατα αντιλαϊκός, εγκληματικός και αντεργατικός, οπουδήποτε εφαρμόστηκε. Μια άγνωστη πτυχή της σκοτεινής ιστορίας του σφυροδρέπανου, είναι και η απεργία του Νοβοτσερκάσκ.
Στις αρχές Ιουνίου του 1962 βάφτηκε στο αίμα η ειρηνική διαδήλωση των εργατών του εργοστασίου ηλεκτροπαραγωγής της συγκεκριμένης πόλης. Καταλύτης των τραγικών αυτών γεγονότων, υπήρξε η άθλια οικονομική κατάσταση της Ε.Σ.Σ.Δ. Από τις αρχές της άνοιξης είχαν ήδη αρχίσει να παρατηρούνται ελλείψεις στο ψωμί, και ο Χρουστσόφ τότε για πρώτη φορά αποφάσισε να αγοράσει σιτηρά από το εξωτερικό.
Στα τέλη Μαΐου του 1962, η κυβέρνηση της Σοβιετικής Ένωσης αποφάσισε να θεσπίσει αυξήσεις της τάξεως του 30% στο κρέας και τα προϊόντα κρέατος, και κατά 25% στο βούτυρο. Οι εφημερίδες της εποχής έγραψαν πως αυτό έγινε τάχα «μετά από αίτημα των εργαζομένων»(!). Παράλληλα, η διεύθυνση του εργοστασίου ηλεκτροπαραγωγής αποφάσισε μονομερώς και αυθαιρέτως να τριπλασιάσει το παραγόμενο έργο ανά εργαζόμενο, πράγμα που οδήγησε ουσιαστικά στην ραγδαία μείωση του μισθού.
Το πρωί της πρώτης Ιουνίου, διακόσιοι εργαζόμενοι του χυτηρίου σταμάτησαν να εργάζονται απαιτώντας αύξηση μισθών, ενώ ο διευθυντής της επιχείρησης απάντησε χαρακτηριστικά: «Αν δεν σας φτάνει το κρέας, να φτιάχνετε πίτες με συκώτι». Η απάντηση αυτή ήταν η θρυαλλίδα για την έκρηξη. Μέχρι το μεσημέρι, οι απεργοί είχαν φτάσει τις πέντε χιλιάδες, διακόπτοντας τις διαπραγματεύσεις με τις αρχές. Την επόμενη ημέρα στις δύο Ιουνίου, οι απεργοί οργάνωσαν πορεία και πήγαν στο κτίριο του Δήμου. Μόλις ενημερώθηκε ο Χρουστσόφ για τα γεγονότα, διέταξε την πάταξη των «ταραξιών» και την είσοδο στην πόλη των ειδικών στρατευμάτων της KGB. Στις ταράτσες των παρακείμενων κτηρίων, έστεκαν οπλισμένοι δέκα ελεύθεροι σκοπευτές.
Επτά από τους ηγέτες των απεργών, εκτελέστηκαν δια τουφεκισμού. Άλλοι εκατόν πέντε στάλθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, από όπου επέστρεψαν ελάχιστοι. Ακολούθησε κομματική εκκαθάριση, με διαγραφές στελεχών της τοπικής διοίκησης και του κομματικού μηχανισμού. Στα αιματηρά αυτά γεγονότα, σκοτώθηκαν επίσης 26 απεργοί, και άλλοι 87 απεργοί τραυματίστηκαν, από το δολοφονικό κομμουνιστικό καθεστώς.