H διδασκαλία του Πλάτωνα ήταν για την εθνικοσοσιαλιστική διανόηση το τελευταίο ανάχωμα έναντι ενός μολυσμένου κόσμου, ο οποίος βρίσκεται στο χείλος της καταστροφής. Θεωρούσαν τον Πλάτωνα ως τον πρόδρομο του Gobineau, του Mendel και του Galton, οι οποίοι, κατά αυτόν, ήταν οπαδοί του «νόμου της ανισότητας» μεταξύ των όντων. Κι αυτό διότι ο Πλάτων στην Πολιτεία αναφέρει ότι υπάρχουν τρεις τύποι ανθρώπων, τους οποίους και παραλληλίζει, θέλοντας να τους κατατάξει, με ψυχές από χρυσό, άργυρο και χαλκό.
Αυτές οι τρεις κατηγορίες ανθρώπων, ανάλογα με τη μόρφωση και τα προσόντα τους, είναι ικανές να γίνουν δημιουργοί, φύλακες ή βασιλιάδες. Ωστόσο, ο Gunther θεώρησε ότι αυτός ο διαχωρισμός ήταν στην πραγματικότητα φυλετικός, πράγμα το οποίο υποστηρίζει και ο βιολόγος Fritz Lenz, ο οποίος θεωρεί ότι ο Πλάτωνας ήταν ο πατέρας της ευγονικής. Ουσιαστικά, ο Gunther, αλλά και άλλοι εθνικοσοσιαλιστές πίστευε ότι η Πολιτεία του Πλάτωνα ενσαρκωνόταν απόλυτα από την πόλη – κράτος της Σπάρτης. Για τον λόγο αυτό, κατά αυτόν, ο αρχαίος φιλόσοφος έλεγε ότι υπάρχει περισσότερη φιλοσοφία στην Σπάρτη απ’ ό,τι στην Αθήνα, καθότι το μέγεθος της φιλοσοφίας σε μια πόλης μετριέται από την ικανότητά της να δρα με βάση τους νόμους της φύσης και της βιολογίας …
Ο Πελοποννησιακός πόλεμος, γέννημα του οποίου είναι ο Πλάτωνας, παραλληλίζεται, από αυτόν, με την κατάσταση των γερμανικών κρατιδίων πριν την ενοποίησή τους, το 1871. Ταυτόχρονα, Πλάτωνας, ο οποίος είχε ασκήσει δριμεία κριτική στις σύγχρονές του διαμάχες μεταξύ των ελληνικών πόλεων – κρατών, αναδεικνύεται σε έναν ηγέτη που αγωνίζεται για την επιβίωση του κατεστραμμένου, από τον Πελοποννησιακό πόλεμο λαού.
Ο Πλάτωνας μαζί με τον Όμηρο, τον Ξενοφώντα και τον Θουκυδίδη συγκαταλέγονται από τους εθνικοσοσιαλιστές στους τέσσερις κορυφαίους αρχαίους συγγραφείς, που εντάσσονται στο πρόγραμμα σπουδών των αρχαίων Ελληνικών. Μάλιστα, ο πρώτος αποτελεί κομμάτι της διδακτέας ύλης στις τάξεις της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στα γνωστικά αντικείμενα της Ιστορίας και των αρχαίων ελληνικών.
Στην πραγματικότητα ο Νίτσε δεν ήταν ο αγαπημένος φιλόσοφος των Ναζί, αλλά ο Πλάτωνας.