Με απύθμενο θράσος ο ολετήρας Τσίπρας (με θητεία στην ΚΝΕ στα νιάτα του), επιχειρεί την πολιτική επαναφορά του ιδρύοντας το κομματικό μόρφωμα υπό την επωνυμία «ΕΛ.Α.Σ.», το οποίο αναμφίβολα είναι ένας θνησιγενής κομματικός μηχανισμός με συγκεκριμένη ημερομηνία λήξης. Τα χρόνια της εγκληματικής διαχείρισης του κράτους στα χρόνια που κυβερνούσε επί ΣΥΡΙΖΑ (2015–2019), κατατρόμαξαν τόσο πολύ τον ελληνικό λαό, ο οποίος (αφελώς και επίσης εγκληματικώς) ψηφίζει με μεγάλα ποσοστά τον επίσης προδότη του έθνους Κυριάκο Μητσοτάκη, «νεκρανασταίνοντας» την Νέα Δημοκρατία την οποία είχε κατακρημνίσει από την εξουσία η Χρυσή Αυγή το 2014!
Έλλειψη ουσιαστικών προτάσεων και αριστεροί συμβολισμοί
Είναι πρόδηλο πως στον καινούργιο κομματικό σχηματισμό ο μοναδικός στόχος είναι η διεκδίκηση όσο το δυνατόν υψηλότερων εκλογικών ποσοστών, και άρα κοινοβουλευτικών καρεκλών. Ο Τσίπρας έχει μια διαχρονική θρασύτητα συνδυασμένη με την έφεση στο ψέμα: μπορεί σε διάστημα πολύ λίγων ημερών να λαϊκίζει και να υπόσχεται κάτι, εφαρμόζοντας τελικά και νομοθετώντας υπέρ του ακριβώς αντιθέτου από αυτά που προεκλογικά έταζε. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς, ένα άρθρο δεν είναι αρκετό για να απαριθμήσει τις «οβιδιακές» του μεταμορφώσεις: Μνημόνια, ΕΝΦΙΑ, συντάξεις, μισθοί, κοινωνική πολιτική, κράτος πρόνοιας, υγεία, παιδεία, τα πάντα στην χώρα ρήμαξαν υπό την ηγεσία του προσκυνημένου αμερικανοκομμουνιστή «Αλέξη». Στα εθνικά θέματα υπήρξε βέβαια συντονισμένος πλήρως με τις μισελληνικές κομμουνιστικές ντιρεκτίβες που αφομοίωσε στα νιάτα του ως «επαναστάτης» του αμπέχωνου που δήθεν υπήρξε, ανοίγοντας διάπλατα τα σύνορα σε εκατομμύρια λαθρομεταναστών κατ’ απαίτηση της Μέρκελ και των Τούρκων.
Ο μπολσεβίκος προδότης της Μακεδονίας, που υπέγραψε τη κατάπτυστη συνθήκη των Πρεσπών, δεν έχει καμία διάθεση να συγκρουστεί με τα αφεντικά του από την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Αμερική (χαρακτήριζε τον Τραμπ μάλιστα «διαβολικά καλό»!). Εφόσον δεν υπερασπίζεται καμία Πατρίδα και τίποτα πραγματικά Ελληνικό, η απεύθυνσή του μοιραία θα αφορούσε μονάχα το (κεντρο)αριστερό εκλογικό κοινό, στου οποίου τον συναισθηματισμό ποντάρει με τα φτηνά επικοινωνιακά κόλπα του, όπως η ονομασία του κόμματος, η χρήση αφηρημένων «ανθρωπιστικών» εννοιών στον λόγο του, οι παρωχημένες ιστορικές αναφορές του στην «εθνική αντίσταση» των εαμοβούλγαρων δολοφόνων των ετών 1943–49, αλλά κυρίως το αντιφασιστικό επίχρισμα της κινήσεώς του, κόβοντας γυροβολιές αγκαλιά με την Λεπενιώτη που αδίκως καταδίκασε μέλη της Χρυσής Αυγής το 2020 σε πολυετείς φυλακίσεις. Η φαιδρότητά του έφτασε παλιότερα σε σημείο, ώστε να φοράει επιδεικτικά «ζιβάγκο» για να θυμίζει τον… Παπανδρέου(!), μπας και τσιμπήσει κανένας «προοδευτικός κεντρώος» και τον προτιμήσει στην κάλπη, αντί του φυλλορροούντος ΠΑΣΟΚ ή άλλου μη–δημοφιλούς κόμματος παρόμοιων ιδεών.
Ποιους πραγματικά εξυπηρετεί ο πρώην πρωθυπουργός
Όσο και εάν τον πριμοδοτήσουν οι δημοσκοπήσεις, στην ελληνική κοινωνία ο Τσίπρας είναι παντελώς ανυπόληπτος. Είναι ξεκάθαρο εδώ και λίγα χρόνια, με απροκάλυπτο τρόπο δε τους τελευταίους μήνες, πως η κύρια πηγή στήριξής του είναι ο ξένος παράγοντας (πιθανώς μια μερίδα της κλίκας των Βρυξελλών ή και οι Αμερικάνοι), αλλά και γνωστοί ολιγάρχες με εμπλοκή στο ποδόσφαιρο και σε Μ.Μ.Ε. με ευρεία επιρροή στην κοινή γνώμη (Μαρινάκης, Μελισσανίδης, Σαββίδης). Ο καιροσκοπισμός της αστικής τάξης φαίνεται (και) από το γεγονός ότι αυτοπροβαλλόμενοι ως θρήσκοι, δεξιοί και «πατριώτες» μεγιστάνες, αγοράζουν αριστερά ραδιόφωνα, ιστοσελίδες και εφημερίδες, και προπαγανδίζουν ανοιχτά πλέον την επιστροφή του Τσίπρα στα πολιτικά πράγματα – χαρακτηριστικότατο παράδειγμα η «Εφημερίδα των Συντακτών»!
Δεν είναι όμως μόνο οι ξένοι αφέντες ή οι εγχώρια πλουτοκρατία που βολεύεται με τον Τσίπρα, αλλά και η ίδια η Νέα Δημοκρατία, την οποία περίφημα εξυπηρετεί το «σκιάχτρο» του πρώην πρωθυπουργού. Ο Τσίπρας αποτελεί έναν φαντασιακό εχθρό που μπορεί να συσπειρώσει (ελέω φόβου) το δεξιό ακροατήριο και να συσσωματώσει με εντυπωσιακή συνέπεια την κεντρώα, την δεξιά, ακόμα και την ακροδεξιά πολλές φορές ψήφο στο «γαλάζιο» στρατόπεδο. Οι νεοδημοκράτες ψηφοφόροι εξάλλου υπήρξαν αυτοί που αγόρασαν μαζικά το βιβλίο «Ιθάκη» ώστε να το… αποδομήσουν και να το «κράξουν» στα μέσα δικτύωσης. Ο Μητσοτάκης δεν φοβάται καθόλου από την κάθοδο του Τσίπρα στις εκλογές και για έναν ακόμη λόγο: ο ταλαιπωρημένο χώρος της κεντροαριστεράς κατακερματίζεται ακόμα παραπάνω και η διάσπαση της αντι–δεξιάς ψήφου δεν θα μπορέσει να διοχετευτεί σε έναν μοναδικό δυνητικό αντίπαλο πόλο (λ.χ. το αδύναμο και εξίσου προδοτικό και αντεθνικό ΠΑΣΟΚ). Όπως θα έχετε παρατηρήσει, όλες οι συζητήσεις των δημοσιολογούντων κινούνται γύρω από την βουλευτική κατάταξη των κομμάτων από την δεύτερη θέση και κάτω, διότι η Νέα Δημοκρατία έχει εξασφαλίσει με… άνεση την πρώτη θέση για διάφορους λόγους (αν και όχι ακόμα την αυτοδυναμία).
Η θέση κάθε αριστερού και δεξιού πολιτικάντη είναι μόνο στα σκουπίδια της ιστορίας
Ο Τσίπρας δεν θα ξαναδεί ποτέ εξουσία, εκτός αν στις επόμενες εκλογές στηθούν παραβάν και κάλπες μόνο σε… χωριά αθίγγανων και στις φυλακές, εκεί δηλαδή όπου ο ΣΥΡΙΖΑ είχε σταλινικά ποσοστά ψήφων. Ο πρώτος και πιο μεγάλος αντίπαλος των εθνικών ιδεωδών και της Πατρίδας μας όμως, παραμένει (κοινοβουλευτικά μιλώντας) η Νέα Δημοκρατία, η οποία ακλόνητη συνεχίζει την καταστροφή του έθνους και την ισχυροποίηση της δικής της κομματικής μονοκρατορίας στον δημόσιο βίο.
Είτε με Μητσοτάκη, είτε με συγκυβερνών κομματικό βραχίονα και άλλον πρωθυπουργό, η Νέα Δημοκρατία αποτελεί μια παράταξη έμπλεη σαπρότητας και δημοκρατικής παρακμής. Αυτό το προδοτικό σύμπλεγμα συμφερόντων έχει καταφέρει να εντάξει σε μια κοινή εξουσιαστική αφήγηση και να εναγκαλιστεί διαφορετικών (άλλοτε) πολιτικών τάσεων και εργαλείων, σε μια άθλια πρακτική καταδυνάστευσης του λαού: το Κέντρο, η Δεξιά, η κληρονομιά του Βενιζελισμού, ο εκσυγχρονισμός, πληθώρα πρώην υψηλόβαθμων στελεχών του ΠΑΣΟΚ, η «ντόπια» κομπραδόρικη τάξη, το πιο εξωστρεφές κεφάλαιο, οι μυστικές υπηρεσίες, η αστυνομία, ο στρατός, η «δικαιοσύνη», η επικοινωνία, οι δημοσιογράφοι και αρκετά τμήματα από την κρατική υπαλληλία, ελέγχονται από την γνωστή οικογένεια και λίγες ακόμα «βαρονίες». Καθήκον του ελληνικού λαού είναι να απορρίψει μαζικά το υπάρχον πολιτικό σύστημα στο σύνολό του και να μην περιοριστεί σε μια κίβδηλη «αντι–αριστερή», δήθεν «πατριωτική» καταγγελία των όντως μειοδοτών αριστερών ψηφοθήρων τύπου Τσίπρα, την ώρα που ο Μητσοτάκης ετοιμάζεται για τρίτη σερί πρωθυπουργία και οι νεοδημοκράτες στήσουν «καθεστώς Ερντογάν» με φιλοδοξία να κυβερνήσουν για σερί δεκαετίες τον δύσμοιρο αυτόν τόπο.