Ξαναδιαβάζω το έργο για τους Διαδόχους του Μεγάλου Αλεξάνδρου του Ντρόυζεν στην θαυμάσια μετάφραση του αείμνηστου Ρένου Αποστολίδη. Έργο, στο οποίο περιγράφεται υπέροχα πως οι στρατηγοί μετά τον θάνατο του Μεγάλου Μακεδόνα έπεσαν σαν τα κοράκια να καταξεσκίσουν το έργο του με μοναδική του έγνοια ο καθένας το προσωπικό του συμφέρον και έφτασαν στο σημείο να δολοφονήσουν ακόμη και αυτήν την ίδια την οικογένειά του. Έτσι έγινε και με εμάς, σε όσους πιστεύαμε ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ στην Χρυσή Αυγή, έτσι έγινε και με εμένα, όσο μπόρεσαν βέβαια…
Κάποιοι θέλουν να εμφανίζονται σαν φίλοι του Κινήματός μας, όταν στις πιο δύσκολες ώρες σιώπησαν είτε από δειλία, είτε από φθόνο. Σιώπησαν για να μην τους πουν και αυτούς «ακραίους», όταν ο όχλος έστηνε «κρεμάλες» στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας έξω από το Εφετείο. Δέκα χιλιάδες περίπου μαζεύτηκαν έξω από το δικαστήριο σε μία πόλη των πέντε σχεδόν εκατομμυρίων και αυτό το είπαν «φωνή λαού»… Αυτό σε περίοδο απαγορεύσεως συγκεντρώσεων λόγω επιδημίας.
Τι είναι όμως μία επιδημία (ΠΑΝΔΗΜΙΑ την λένε…) μπροστά στον αντιφασισμό; Τίποτε! Έτσι, επετράπη και με τις ευλογίες μάλιστα της δεξιάς(;) ΝΔ, την οποία ψήφισαν και οι «εθνικόφρονες» για να… φύγει η αριστερά. Κανένα πρόβλημα, λοιπόν, για την δημόσια υγεία για τις χιλιάδες, που ζητούσαν την εξόντωσή μας. Όταν μάλιστα ρωτήθηκε σχετικά υπουργός της ΝΔ γιατί επετράπη μαζική συγκέντρωση σε εποχή καραντίνας, απάντησε ότι ήταν μείζον αγαθό από την δημόσια υγεία η καταδίκη της Χρυσής Αυγής.
Δεν με παραξενεύουν όλα αυτά, δεν μου προκαλούν καμία έκπληξη η δειλία των δήθεν «εθνικοφρόνων» και η συστράτευση μπολσεβίκων και φιλελευθέρων. Την έχω ζήσει και όποιος έχει μελετήσει Ιστορία την γνωρίζει πολύ καλά.