Ήταν Μάιος του 2011 και όλοι περίμεναν εκλογές. Οι δημοσκοπήσεις, τις οποίες γνώριζα και δεν δημοσίευε κανένα ΜΜΕ έδιναν ποσοστό εισόδου στην βουλή στην Χρυσή Αυγή. Είχα μπει κυριολεκτικά στο στόχαστρο.
Κάθε Τετάρτη απόγευμα είχα ένα συγκεκριμένο δρομολόγιο. Έφευγα από την κατοικία μου στην Άνω Πεύκη περνούσα από την διπλανή περιοχή, το Ηλιακό Χωριό, και μέσω της Εθνικής οδού πήγαινα στα γραφεία μας στον Σταθμό Λαρίσης. Μία Τετάρτη του Μαΐου του 2011 δεν θα περνούσα από το Ηλιακό Χωριό γιατί είχα μια συνάντηση στο Μαρούσι και από εκεί θα έφευγα για το κέντρο. Εκείνη την Τετάρτη, λοιπόν, έγινε η συμπλοκή της Πεύκης μεταξύ αστυνομικών και τρομοκρατών, οι οποίοι είχαν στήσει ενέδρα στην περιοχή.
Και έγινε ακριβώς την ώρα που κάθε Τετάρτη περνούσα από το σημείο αυτό για εντελώς τυχαίους λόγους. Ένας σχεδόν τρελός δημιούργησε πρόβλημα σε ένα καφενείο της περιοχής και ο ιδιοκτήτης του κάλεσε την Αστυνομία. Οι δυο νεαροί αστυνομικοί, οι οποίοι έσπευσαν στο συμβάν, είδαν δύο ύποπτα άτομα στον διπλανό δρόμο και δίπλα τους μία μοτοσικλέτα. Δίνουν τον αριθμό της στο κέντρο και πληροφορούνται ότι είναι κλεμμένη.
Το επόμενο βήμα τους είναι φυσικά να ελέγξουν τους ύποπτους. Όταν, όμως, πλησιάζουν δέχονται τους πρώτους πυροβολισμούς. Από την ανταλλαγή των πυρών τραυματίζεται, ευτυχώς όχι σοβαρά ο ένας αστυνομικός και συλλαμβάνεται ο ένας τρομοκράτης. Ο άλλος διαφεύγει πυροβολώντας. Εκείνες ακριβώς τις ώρες όλοι μιλούν για ενέδρα και υπόθεση τρομοκρατίας.
Ποιος ήταν, όμως, ο στόχος; Το γράφει την επόμενη ημέρα το πρωί στην ιστοσελίδα της εφημερίδας “ΤΟ ΒΗΜΑ” ο έμπειρος αστυνομικός συντάκτης Βασίλης Λαμπρόπουλος: Ενα από τα σενάρια που εξετάζεται από τους επιτελείς της Αντιτρομοκρατικής είναι στόχος των υπόπτων να ήταν ο αρχηγός της «Χρυσής Αυγής», Νίκος Μιχαλολιάκος, ο οποίος διαμένει σε κοντινή απόσταση από το σημείο της συμπλοκής και περνούσε από εκείνο το σημείο σε καθημερινή βάση…
Εκείνη την Τετάρτη σίγουρα δεν θα περνούσα από το σημείο αυτό. Είναι όμως βέβαιο πως θα περνούσα τις επόμενες ημέρες. Εάν δεν υπήρχε ο τρελός, εάν ήταν ήσυχος εκείνη την ημέρα και δεν ερχόταν η αστυνομία; Εάν οι αστυνομικοί δεν πρόσεχαν τους ύποπτους, εάν δεν ρωτούσαν το κέντρο για τον αριθμό της μοτοσικλέτας…;
Λίγες ώρες μετά τις ανταλλαγές πυροβολισμών, το όνομά μου ως στόχος της ενέδρας ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΗΚΕ από όλα τα ΜΜΕ. Η είδηση γρήγορα θάβεται! Όχι δωρεάν… διαφήμιση για τους «φασίστες» ακόμη και εάν θέλουν να τους σκοτώσουν. Παρ’ όλα αυτά, ο ίδιος ο Λαμπρόπουλος επιβεβαίωσε τότε σε δικό μου άνθρωπο ότι η ενέδρα είχε στόχο τον Μιχαλολιάκο…
Κάποιοι στη δίκη των τρομοκρατών έπεσαν στα πολύ μαλακά – Γιατί άραγε; Υπήρχε λόγος;