Δεν έλαβε μεγάλη έκταση στα ελλαδικά Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης, αλλά είναι γνωστό πως τις τελευταίες ημέρες παραιτήθηκε ο Πρωθυπουργός των «Εργατικών» στην Αγγλία Starmer, τον ίδιο περίπου καιρό με το που βγήκε στη φόρα μια έκθεση για 250 χιλιάδες(!) βιασμούς γυναικών από ομάδες «ευάλωτων προσφυγόπουλων», που σύμφωνα με τους φιλελεύθερους και μπολσεβίκους ολετήρες της Ευρώπης, «προσφέρουν» στις χώρες μας και για κάποιον λόγο αυτές, «υποχρεούνται» δήθεν να τους… περιθάλψουν. Τους βιασμούς αυτούς τους συγκάλυπτε το ίδιο το κράτος, γιατί άκουσον άκουσον, δεν ήθελαν να καλλιεργηθεί ο… ρατσισμός στην βρετανική κοινωνία!
Στην Ελλάδα ασφαλώς τέτοιες ειδήσεις δεν αξίζουν προσοχής και ανάλυσης για τους δημοσιογράφους της κακιάς ώρας, διότι θεωρούν πολύ πιο… σημαντικό το κάθε ανούσιο ξεκατίνιασμα που επισυμβαίνει μεταξύ των ανύπαρκτων πολυλογάδων, των επίδοξων και μωροφιλόδοξων «Ελλήνων» πολιτικάντηδων της κομματοκρατίας, ενόσω δίνουν και παίρνουν οι βαρύγδουποι τίτλοι στις φυλλάδες περί των επερχόμενων εκλογών που… θα «αλλάξουν» (για νιοστή φορά…) τάχα το πολιτικό σκηνικό. Από την άλλη, όλα τα «αλληλέγγυα πλάσματα», οι φεμινιστικές και αριστερές οργανώσεις απολαμβάνουν ήσυχα ήχυσα το καλοκαιράκι τους, μη βγάζοντας την παραμικρή μιλιά για αυτό το κατά συρροή, μαζικό έγκλημα που συντελείται εξακολουθητικά από τις ορδές των αλλόφυλων στην Βρετανία εις βάρος λευκών κοριτσιών. Εφόσον η αληθινή ζωή προσκρούει (και καταρρίπτει με κρότο) τις ελεεινές προπαγανδιστικές τους παρλάτες, έτσι εξηγείται πως δεν ακούγεται τίποτα από αυτούς τους «φασιστοφάγους», αυτούς τους διαπρύσιους κήρυκες του δικαιωματισμού…
Ταυτόχρονα, η δεξιά κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας κουβαλάει μαζί με την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Frontex στην ενδοχώρα μας αβέρτα βάρκες με μπόλικο υλικό «πολιτιστικού εμπλουτισμού», με τουλάχιστον «περίεργες» αντιλήψεις για τις δυτικές κοινωνίες και τις γυναίκες. Ένα αισχρό προπαγανδιστικό εργαλείο των μέσων εξαπάτησης προς συσκότιση αυτού του πελώριου σκανδάλου, είναι η παραπλανητική απόδοση της αποτυχίας της πολιτικής Starmer σε… οικονομικούς παράγοντες. Αυτή η πρόστυχη, παραπειστική, υλιστική αντίληψη, δεν μπορεί (ή δεν θέλει, σκόπιμα ίσως;) να ερμηνεύσει την πολιτική πραγματικότητα σε μια ευρωπαϊκή χώρα με άλλο κριτήριο παρά τα (αγαπημένα στους δημοκράτες) φράγκα: μπροστά σε αυτή την ζοφερή πραγματικότητα, την μαζική ατίμωση, την τρομακτικής κλίμακας συνολική σεξουαλική επίθεση και ενώπιον των ταπεινωτικών βιασμών λευκών Αγγλίδων από τους μη–λευκούς (και αντι–λευκούς) αλλογενείς εισβολείς, η σάπια ψυχή των αντιρατσιστών επιμένει να «μην βλέπει χρώματα» και να σκορπάει σύγχυση με την προκλητική επιμονή σε… δείκτες, χρηματιστήρια, τόκους και τραπεζογραμμάτια…
Ακριβώς επειδή είμαστε εθνικιστές και όχι μπολσεβίκοι, μαρξιστές ή δημοκράτες, δεν πιστεύουμε κανένα καθεστωτικό παραμύθι της μεταπολιτευτικής «ενημερωτικής» μούργας, που ως αφήγησή της προϋποθέτει το χειρουργικό «ξέπλυμα» των δυστοπικών πολυφυλετικών κοινωνιών. Αντιλαμβανόμαστε πεντακάθαρα πως η κατάρρευση του Starmer δεν προήλθε από τίποτε άλλο, παρά υπό το τεράστιο βάρος της δημοσιοποίησης και της αποκάλυψης στην κοινή γνώμη αυτού του κολοσσιαίου αντι–λευκού εγκλήματος των 250 χιλιάδων (και πλέον) βιασμών από (μουσουλμανικές σύμφωνα με τον συστημικό τύπο) συμμορίες. Αυτή η ασύδοτη έκρηξη των άρρωστων ορέξεων των φθονερών εισβολέων λαθρομεταναστών, δυστυχώς θα μείνει αναπάντητη από την βρετανική κυβέρνηση. Ο φυλετικός πόλεμος δεν είναι ένα «φανταστικό» σενάριο μιας μελλοντικής χρονικής περιόδου, είναι η υπαρκτή πλοκή στο δράμα που διαδραματίζεται ΕΔΩ ΚΑΙ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ σε κάθε χώρα της δυτικής Ευρώπης, μετά τον πόλεμο του 1945. Και η ψυχοπνευματική σαβούρα που παριστάνει την «διανόηση» στην χώρα αλλά και στην ήπειρό μας, αντί να εστιάσει σε αυτό το (πρωτεύον) ζήτημα και να αποτυπώσει το πρόβλημα στις αληθινές του διαστάσεις, αρλουμπολογεί και παρέχει αφειδώς στήριξη στις παρηκμασμένες δυτικές δημοκρατίες, ούσα η πλέον πρόθυμη σημαιόφορος του αντιρατσισμού και της παγκοσμιοποίησης.