Η χρεοκοπημένη ιδεολογικά, ηθικά και πολιτικά αριστερά σε όλο το φάσμα της ψάχνει εναγωνίως «κινηματικούς ήρωες» και συμβολικές φιγούρες, καθώς στον κομματικό στίβο όλοι οι εκπρόσωποί της συμπλέουν απόλυτα με τις καπιταλιστικές ελίτ. Έτσι, τους τελευταίους μήνες σε «ίνδαλμα» των ενταύθα αναρχοκομμουνιστών αναδείχθηκε όχι κάποια ανύπαρκτη Ηλένια – «νεκρή» του Πολυτεχνείου, αλλά κάποιος Αριστοτέλης Χαντζής, ο οποίος σύμφωνα με τα καθεστωτικά μέσα βρισκόταν σε απεργία πείνας για σχεδόν… 140(!) ημέρες! Ο λόγος της διαμαρτυρίας είναι η εναντίωση σε μια σύμβαση της περιφέρειας και του υπουργείου Πολιτισμού, στην οποία προβλέπεται να γκρεμιστεί μέρος του συγκροτήματος της λεωφόρου Αλεξάνδρας.
Η δράση της λεγόμενης «κοινότητας των Προσφυγικών» αποτελεί την επίκαιρη προμετωπίδα μιας πεθαμένης «δρομίσιας» αριστεράς, αλλά ο αγώνας αποδεικνύεται και εδώ κάλπικος: το αστικό κράτος της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ, ανέκαθεν «ντάντευε» τους πολιτικούς απογόνους των σφαγέων εαμοβούλγαρων. Αυτή η τοποθέτηση δεν είναι μια «εμπαθής» αποτίμηση κάποιων κακών «φασιστών», αλλά μια παγκοίνως γνωστή πραγματικότητα, την οποία μάλιστα ήρθε να επιβεβαιώσει επίσημα και το σχετικό… ψήφισμα συμπαράστασης του δήμου Αθηναίων (του μπολσεβίκου στη ψυχή Δούκα) στον «σούπερ ήρωα» απεργό πείνας που έχει καταστρατηγήσει κάθε έννοια στοιχειώδους βιολογίας! Είναι που υποτίθεται πως οι αριστεροί, οι δεξιοί, οι φιλελεύθεροι και οι δημοκράτες πρεσβεύουν την «λογική» και την «επιστήμη» κατά τα άλλα…
Η βιομηχανία των δήθεν «απεργών πείνας» για την μισελληνική αριστερά έχει και άλλα «ιστορικά προηγούμενα», με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα πριν από πέντε χρόνια τον περιβόητο Κουφοντίνα (ή αλλιώς «Κουφοπείνα») που υποτίθεται ότι ασκούσε εκβιασμό στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, και παρά την «απεργία» που επί σχεδόν 3 με 4 μήνες εφάρμοζε, με κάποιον μαγικό τρόπο «σταμάτησε» να απεργεί (μήπως ικανοποιήθηκε το αίτημά του, ή μήπως τα βρήκε με το καθεστώς;) και οι αριστεροί πανηγύριζαν για άλλη μια υποτιθέμενη «νίκη» τους. Οι προβλεπόμενα επαναλαμβανόμενες χάρες της Δεξιάς στους παρακρατικούς αντιφασίστες εξάλλου, είναι αναρίθμητες και δεν θα προξενήσει σε κανέναν εντύπωση εάν πάλι επικρατήσει και στην υπόθεση των Προσφυγικών το «θέλω» των καταληψιών.
Κρίμα για τους Ιρλανδούς μαχητές του IRA και του INLA πάντως, οι οποίοι με πολύ μικρότερης διάρκειας απεργίες πείνας πέθαιναν στα κελιά της Αγγλοκρατίας. Εάν ζούσαν σήμερα και μαινόταν ακόμη το αντιαγγλικό αντάρτικο στη χώρα τους, θα μπορούσαν να συμβουλευτούν τους ελλαδίτες αναρχοκομμουνιστές για το μυστικό της «μακροημέρευσης» της απεργίας πείνας, ώστε να παρατείνουν την αντίστασή τους κατά τουλάχιστον έναν με δύο μήνες! Φαιδρές καταστάσεις και κούφιες μεγαλοστομίες, οι οποίες μόνο σε αφελείς και αποβλακωμένους ψηφοφόρους των κομμάτων του «Συνταγματικού Τόξου» αρμόζουν…
Υγ. Για την ιστορία, και για μερική επαναφορά στην σοβαρότητα, θυμίζουμε πως ο Bobby Sands ήταν ο πρώτος από τους Ιρλανδούς απεργούς πείνας του 1981 που ξεψυχά μετά από 66 ημέρες απεργίας πείνας. Υπήρξε ο πρώτος που είχε αρχίσει αυτή την μέθοδο διαμαρτυρίας στο διαβόητο μπλοκ «Η» των φυλακών Maze. Από τις 12 Αυγούστου έως τον Μάιο, εννέα ακόμη απεργοί λιώνουν στα κάτεργα των Άγγλων με τον ίδιο τρόπο:
Francis Hughes, μετά από 59 μέρες
Raymond McCreesh, μετά από 61 μέρες
Patsy O’ Hara, μετά από 61 μέρες
Joe McDonnell, μετά από 61 μέρες
Martin Hurson, μετά από 46 μέρες
Kevin Lynch, μετά από 71 μέρες
Kieran Doherty, μετά από 73 μέρες
Thomas McElwee, μετά από 62 μέρες
Michael Devine, μετά από 60 μέρες.