«Ο Ανδρουλάκης μαζί με βουλευτές και στελέχη του ΠΑΣΟΚ απέτισαν φόρο τιμής στον τάφο του Παπανδρέου», όπως μετέδωσαν τις προάλλες τα μέσα. Ενδιαφέρει κανέναν στοιχειωδώς σκεπτόμενο Έλληνα ο… θρήνος των παιδιών της αρπαχτής;
Με αφορμή την συμπλήρωση των τριάντα ετών από τον θάνατο του αμερικανόφερτου, αμερικανοτραφούς και καταστροφέα της Ελλάδος Ανδρέα Παπανδρέου (τον οποίον διαδέχτηκαν βέβαια εξίσου βλαβεροί για το έθνος, προδότες πρωθυπουργοί), βρήκε ευκαιρία το σύστημα της ξενοκρατίας και ο δημοσιογραφικός κόσμος να «πουσάρουν» το ΠΑΣΟΚ. Οι δημοσκοπήσεις εσχάτως κατατάσσουν το συνονθύλευμα του άχρωμου Ανδρουλάκη περίπου στην τρίτη με τέταρτη θέση (προμοτάροντας τον Τσίπρα), ο πολιτικός λόγος του πράσινου θίασου με τις πολυάριθμες αλλαγές ονομασιών και λογοτύπων ταυτίζεται σε καίρια ζητήματα με την (επίσης φιλελεύθερη) Νέα Δημοκρατία, και ο Ανδρουλάκης είναι μια περσόνα η οποία «δεν τραβάει» στις μάζες, κατά το κοινώς λεγόμενο. Έτσι, την προσπάθεια φτιασιδώματος της εικόνας του κεντρώου/κεντροαριστερού μορφώματος με το βαρύ ιστορικό μιζών, κλεψιάς και ρεμούλας, ανέλαβαν για άλλη μια φορά τα κανάλια και διάφορες ιστοσελίδες.
Παρήλασαν οι (επιζώντες) βαρόνοι της μεταπολιτευτικής διαπλοκής και ύμνησαν τον νεκρό «πατερούλη» τους, «ξεχνώντας» βολικά μια σειρά από αντεθνικά εγκλήματα: την αποδοχή μας ως υπόδουλη χώρα και την παραμονή μας σε ΕΟΚ και ΝΑΤΟ (τα οποία υποτίθεται θα «πολεμούσε»), την απίστευτης κλίμακας αποβιομηχάνιση, και την διόγκωση του δημοσίου χρέους. Δεν αναφέρθηκαν ούτε και στα σκάνδαλα που σημάδεψαν την δεκαετία του ’80, στο θέριεμα του εμφυλιοπολεμικού κλίματος και στις συντάξεις «εθνικής αντίστασης» στους φονιάδες κομμουνιστοσυμμορίτες. Κυρίως όμως δεν αναφέρθηκαν στην απροκάλυπτη εγκατάλειψη των όσων – συνθηματολογικά – είχε υποσχεθεί ο Παπανδρέου πριν κυβερνήσει, περί εθνικής ανεξαρτησίας και λαϊκής κυριαρχίας.
Το καθεστώς δεν ανέχεται την ολική κατάρρευση των δημοκρατικών οργάνων του στη συνείδηση του κόσμου και για αυτό ενίοτε δίνει «ανάσες» στον επικοινωνιακό μηχανισμό του καταρρακωμένου κλεφτοΠΑΣΟΚ, θέλοντας να κρατήσει τεχνητά στη «πολιτική ζωή» τους κάλπικους αντιπάλους της Δεξιάς για να μην τρωθεί το κύρος του καθεστώτος ακόμα περισσότερο. Για αυτό και τα είδωλα του κρατικού μεταπολιτευτικού αφηγήματος είναι πάντοτε «αγιοποιημένα», όπου και εάν αυτά ανήκαν. Αυτό συμβαίνει επειδή επιβάλλεται η λήθη για τα όσα επιζήμια για την Πατρίδα έχουν πράξει οι κάθε λογής πολιτικάντηδες που παρίσταναν επί δεκαετίες την κυβερνητική κεφαλή της χώρας.
Επίσης, έχει καλλιεργηθεί μεθοδευμένα από την αστοφιλελεύθερη προπαγάνδα, η πλάνη πως υπάρχουν δήθεν «ουσιαστικές πολιτικές διαφορές» μεταξύ των παρατάξεων του κοινοβουλίου, και συνεπώς η μόνη αντι–Δεξιά/αντι–Νεοδημοκρατική επιλογή με κυβερνητική προοπτική, είναι το ανά περιόδους επικρατούν κεντροαριστερό κόμμα (ΠΑΣΟΚ συχνότερα, ΣΥΡΙΖΑ επί Μνημονίων), θέλοντας να αποτρέψουν μια δυνητική διαρροή ψηφοφόρων σε πραγματικά εθνικά, αντισυστημικά και πατριωτικά κόμματα και κινήματα.
Η τάχα λαμπερή… «χρυσόσκονη μεγαλείου» που αναζητούν στα λείψανα του παρελθόντος οι μουσειακοί πρασινοφρουροί, στην πραγματικότητα δεν υπάρχει. Μεγάλη μερίδα του χειμαζόμενου ελληνικού λαού φτύνει κατάμουτρα τα σοσιαλδημοκρατικά συνεταιράκια της Νέας Δημοκρατίας, παρά τις πρεσβείες, τους πλουτοκράτες και τους ξένους πολυεθνικούς κολοσσούς που ιστορικά και διαχρονικά στηρίζουν αυτό το επικίνδυνο και προδοτικό κομματικό μόρφωμα. Όταν δεν έχεις παρόν και κυρίως μέλλον, μόνο σε περασμένες δεκαετίες μπορείς να ψάξεις πολιτικό «κεφάλαιο» για δήθεν αξιοποίηση. Εις μάτην…
