Το μείζον πρόβλημα της χώρας αναμφίβολα αποτελεί το δημογραφικό, το οποίο συνδέεται στενά με το (λαθρο)μεταναστευτικό, την υπογεννητικότητα και την αντικατάσταση πληθυσμού που βίαια επιχειρεί να φέρει εις πέρας το σύνολο των κρατικών θεσμών και των συστημικών πολιτικών κομμάτων. Την υπογεννητικότητα η Νέα Δημοκρατία ούτε θέλει, ούτε μπορεί να την αντιμετωπίσει επαρκώς. Τυφλωμένη από τις αντιρατσιστικές ιδεοληπτικές της αηδίες εξάλλου, η Ν.Δ. θεωρεί «Έλληνες πολίτες» τους κάθε είδους εισβολείς από κάθε γωνιά του πλανήτη, ανεξαρτήτως χρώματος, φυλής, θρησκεύματος και… σεξουαλικού προσανατολισμού. Για να λυθεί το δημογραφικό, οι μεταρρυθμίσεις πρέπει να είναι ριζικές και μόνιμες, οι αλλαγές πρέπει να έχουν ολοκληρωτικό χαρακτήρα, διότι περιστασιακά ημίμετρα και προσωρινά «ψίχουλα» δεν προσφέρουν καμία ουσιώδη βελτίωση των δεικτών.
Τις τελευταίες ημέρες, τα μητσοτακικά φερέφωνα στον τύπο αναπαράγουν θριαμβευτικά(!) την είδηση της καταβολής μέσω τραπέζης, ενός επιδόματος (έκτακτου οικονομικού «βοηθήματος) του ιλιγγιώδους ύψους των… 150 ευρώ για κάθε παιδί σε οικογένειες που πληρούν κάποια εισοδηματικά κριτήρια. Είναι κατά τα άλλα που μόνο οι Συριζαίοι μπολσεβίκοι του Τσίπρα δίνανε κουπόνια και επιδόματα στους πολίτες, ενώ οι φιλελεύθεροι Νεοδημοκράτες θα μας έφερναν «πολλές καλές δουλειές»… Τέτοιες κούφιες εξαγγελίες υπήρξαν και στο πρόσφατο παρελθόν, αλλά αντί να ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις των νέων Ελλήνων γονέων, γέμισαν τις τσέπες (για άλλη μια φορά) των χαϊδεμένων του κράτους, Ρομά ψηφοφόρων, οι οποίοι έχουν την ικανότητα να αρπάζουν από χαλκό και τσάντες ηλικιωμένων γυναικών, μέχρι και το παραμικρό ίχνος επιδόματος που η ελλαδική αστική Δημοκρατία ενίοτε «χορηγεί», δήθεν στον λαό!
Το μόνο εύκολο θα ήταν να μείνουμε στην πρώτη ενστικτώδη κριτική πως τα χρήματα είναι απειροελάχιστα σε σχέση με τις πραγματικές ανάγκες ενός ελληνικού νοικοκυριού, πόσο μάλλον για να μπορέσει να στηριχθεί έμπρακτα μια οικογένεια που αυξάνει τα μέλη της μέσω γεννήσεων. Την απουσία εκ μέρους της κυβέρνησης κάθε μακροπρόθεσμου σχεδιασμού που θα αντέστρεφε τους δείκτες υπογεννητικότητας, μας την θυμίζουν δεκάδες αρνητικές πραγματικότητες: η ελληνική περιφέρεια που ερημώνει, τα σχολεία που κλείνουν κάθε χρόνο οριστικά, η κατακόρυφη άνοδος του μέσου όρου ηλικίας στον οποίον οι Έλληνες γίνονται γονείς, το γεγονός ότι πολλές οικογένειες δεν κάνουν περισσότερα από ένα παιδιά (ούτε καν δύο, που απλά θα συντηρούσε και δεν θα έλυνε το δημογραφικό ζήτημα), αλλά και η προκλητική προώθηση αντιφυσικών, εμετικά ατομικιστικών και έκφυλων ιδεολογημάτων στον κόσμο (βλέπε «American way of life», ομοφυλοφιλική–LGBT προπαγάνδα κ.α.).
Πέρα από τους ηθικούς και πολιτισμικούς λόγους, εξίσου (αν όχι και περισσότερο) βαρύνουσας σημασίας είναι και το τρομακτικά ανεβασμένο κόστος ζωής: ένα ζευγάρι στο οποίο εργάζονται και οι δύο, μετά βίας συντηρείται εάν μένει στο νοίκι (πόσο μάλλον εάν κάνει παιδιά), ενώ η ακρίβεια, οι φουσκωμένοι λογαριασμοί και το φορομπηχτικό κράτος ροκανίζουν τα ήδη πενιχρά λαϊκά εισοδήματα. Επίσης, τα εξαντλητικά ωράρια εργασίας αποτρέπουν τους νέους Έλληνες από την αφοσίωση στην δημιουργία υγιών, πολυμελών οικογενειών, απομυζώντας τους με βάρβαρο τρόπο τις περισσότερες ώρες της ημέρας. Σε όλα αυτά πρέπει να συνυπολογιστούν και η διάλυση του θεσμού της οικογένειας που έχει επιφέρει η μαρξιστοφιλελεύθερη κοινωνική κατάπτωση (με συνέπεια τα διαζύγια, την ενδοοικογενειακή βία, την έξαρση της εγκληματικότητας ανηλίκων, την πλημμελή ανατροφή των τέκνων), αλλά και το σμπαράλιασμα κάθε υποτυπώδους έννοιας δημόσιας πρόνοιας: παιδικοί σταθμοί, νηπιαγωγεία, σχολεία και δομές απασχόλησης παιδιών είναι υποστελεχωμένα, ημιδιαλυμένα, υποχρηματοδοτούμενα και πολλές φορές κατειλημμένα από αλλοδαπούς λαθρομετανάστες.