Η συνεχιζόμενη παρακμή του ξενόδουλου συστήματος της κομματοκρατίας, έχει δώσει το δικαίωμα στο κάθε φάντασμα του παρελθόντος, σε κάθε αποτυχημένο πρώην πρωθυπουργό και στον πιο υπάκουο στους σιωνιστές πολιτικάντη να ονειρεύεται την… επάνοδό του στο πολιτικό παλκοσένικο. Ένας από αυτούς είναι και ο Αντώνης Σαμαράς, ο άλλοτε συγκυβερνήτης πασόκων και μπολσεβίκων, ο διώκτης της Χρυσής Αυγής, ο πιστός υπηρέτης των μνημονιακών πολιτικών των Βρυξελλών στην χώρα μας, με καταστροφικά αποτελέσματα για το έθνος και την κοινωνία. Γυρίζει τελευταία τις περιφέρειες και βάζει τα τσιράκια του να προετοιμάζουν το έδαφος της επανεμφάνισής του ως «πρωταγωνιστή», φορώντας το γνωστό σιχαμερό πατριδοκάπηλο προσωπείο του ακροδεξιού αμύντορα των «εθνικών» συμφερόντων.
Έτσι λοιπόν γράφτηκε τις προάλλες σε σελίδες και ιστότοπους από άκρως φιλικές προς αυτόν πένες, πως δήθεν εάν ήταν στο τιμόνι ο Σαμαράς, δεν θα γινόταν η… προδοτική(!) σύνοδος του ΝΑΤΟ στη Τουρκία! Από που νομίζουν ότι αντλεί δύναμη άραγε ο ανυπόληπτος στον λαό Σαμαράς ώστε να εκστομίζει ο κύκλος του τέτοιες ανέξοδες μεγαλοστομίες; Οι «τουρκοφάγοι» Σαμαρικοί μπορεί να είναι πολύ αποδοτικοί ως αντιμητσοτακικοί κονδυλοφόροι προς όφελος Μεσσήνιου πρώην πιτσαδόρου, αλλά έχουν ασθενή μνήμη: τα χρόνια 2012–2014 που κυβέρνησε ο «ηγέτης» τους, μια χαρά συνέβαιναν οι παραβιάσεις στο Αιγαίο από την Τουρκία, ενώ ούτε και την λαθρομετανάστευση που ενορχήστρωναν (και) τουρκικά δίκτυα κατάφερε να αναχαιτίσει.
Το μόνο που ενδιαφέρει διαχρονικά εξάλλου τον Αντώνη Σαμαρά, είναι να φροντίζει να δένει την Ελλάδα στο κατοχικό αμερικανοσιωνιστικό άρμα ακόμη πιο ισχυρά, και να ικανοποιεί πιστά κάθε διαταγή των Εβραίων σε πολιτικά, οικονομικά, ενεργειακά, στρατιωτικά, και άλλα ζητήματα. Φρόντισε να μας το υπενθυμίσει με την επίσκεψή του στην… μπουζουκόβια Κίμπερλι άλλωστε, φωτογραφιζόμενος όλο καμάρι δίπλα στην ένοικο της Αμερικανικής πρεσβείας κατά την τελευταία του επίσκεψη σε αυτή. Ναι, ακριβώς ο ίδιος πολιτικός που κάποτε το έπαιζε… ρωσόφιλος(!) – βλέπε «Ορθόδοξο Τόξο», επαφές με το κόμμα «Ενωμένη Ρωσία» του Πούτιν κ.α., δεν έκανε το «λάθος» στα γεράματά του να «παραστρατήσει» και να παρεκκλίνει της πολιτικής γραμμής, την οποία χαράζουν τα πραγματικά (υπερατλαντικά και ισραηλινά) αφεντικά του προτεκτοράτου.
Και επειδή θεωρεί και τον εαυτό του… «σπουδαίο πολιτικό παράγοντα» της Δεξιάς, ας μην τρέφει αυταπάτες πως θα… σαρώσει στις εκλογές. Μπαλαντζάρει από το ενδεχόμενο της μετά βίας εισόδου στη βουλή, μέχρι και το κοινοβουλευτικό «μαλλιοτράβηγμα» με το κόμμα του Βελόπουλου (ή άλλο παρόμοιο δεξιό σχηματισμό) σε ποσοστά της τάξεως του 4 με 5%: και όλα αυτά υπό την προϋπόθεση πως θα πορευτεί με καθεστωτικές πλάτες και επίμονο σπρώξιμο από πλουτοκρατικά συμφέροντα, καθώς στην πραγματικότητα η αληθινή απήχησή του στην ελληνική κοινωνία (και ασφαλώς έξω από το τοπικό ρουσφετολογικό «βιλαέτι» του που όταν εξουσίαζε διόριζε αβέρτα στον κρατικό μηχανισμό) είναι πάρα πολύ μικρή, έως ανύπαρκτη.