Το Σάββατο στις 27 Ιουνίου κατατέθηκε μαύρο στεφάνι από μέλη τουρκο–αλβανικών σωματείων (τα οποία κρατούσαν και τούρκικες σημαίες), έξω από το ελληνικό προξενείο στην Αδριανούπολη, με αφορμή τη συμπλήρωση 82 ετών από τα γεγονότα της Τσαμουριάς. Η αρχή έγινε πριν από τρεις ημέρες στη Σμύρνη, όπου μέλη σωματείων υπό την ομπρέλα της «Βαλκανικής Συνομοσπονδίας Τούρκων της Ρούμελης», συγκεντρώθηκαν έξω από το Γενικό Προξενείο της Ελλάδας, καθώς και στην πλατεία Γκουντογντού στο Αλσαντζάκ.
Οι συγκεντρωμένοι διεκήρυσσαν πως «Δεν ξεχάσανε τη γενοκτονία της Τσαμουριάς», μοίρασαν… λουκουμάδες και αφιέρωσαν προσευχές στη μνήμη των «μαρτύρων». Η παρουσιάστρια της κοινής δήλωσης κάλεσε την Ελλάδα «να αντιμετωπίσει την ιστορία της» και να αποδεχθεί τις τάχα «γενοκτονίες» σε Τρίπολη, Μοριά και Τσαμουριά.
Σε ομιλία του άλλο μέλος χρησιμοποίησε αιχμηρούς χαρακτηρισμούς, κάνοντας λόγο για… «προμελετημένη εθνοκάθαρση και σφαγές αμάχων» από τις δυνάμεις του ΕΔΕΣ υπό τον Ναπολέοντα Ζέρβα, με τη συνδρομή των αξιωματικών Κομνηνού Πυρομάγλου και Δημητρίου Κιτριλάκη, οι οποίοι, όπως ισχυρίστηκε «δεν δικάστηκαν ποτέ». Το πλέον προκλητικό στοιχείο του ρεπορτάζ, ωστόσο, εντοπίζεται στην προσπάθεια των διοργανωτών να συνδέσουν το ιστορικό ζήτημα των Τσάμηδων με την τρέχουσα κατάσταση στην Ελληνική Θράκη, χρησιμοποιώντας το ως όπλο πίεσης κατά της Αθήνας.
Η Ελλάδα κατηγορήθηκε για «επιλεκτική μνήμη» και «συστηματική παραβίαση της Συνθήκης της Λωζάνης», υποστηρίζοντας ότι η χώρα χρησιμοποιεί τον θρησκευτικό όρο «Μουσουλμάνοι» μόνο για να αρνηθεί την εθνική (υποτιθέμενα τουρκική) ταυτότητα της μειονότητας στη Θράκη και να περιορίσει τα δικαιώματά της στην εκπαίδευση, την πίστη και την οργάνωση. Αντίθετα, όπως ισχυρίστηκε, στην περίπτωση των Τσάμηδων, οι οποίοι ήταν επίσης Μουσουλμάνοι και προστατεύονταν από το ίδιο πλαίσιο, η Ελλάδα «τους εξόντωσε, τους εκδίωξε και τους αφαίρεσε την ιθαγένεια το 1947 και το 1953».