Οι λέξεις με το χρόνο και τις περιστάσεις χάνουν πολλές φορές τη σημασία τους. Το “νεαρόν ύδωρ”, δηλαδή το φρέσκο νερό έγινε νερό και άλλες πολλές λέξεις σημαίνουν σήμερα άλλα πράγματα από ότι σήμαιναν στην αρχή. Η λέξη ιδιώτης για παράδειγμα έγινε idiot στα αγγλικά και σημαίνει βλάκας.
Θα ασχοληθούμε, εν συντομία, με μια λέξη χρησιμοποιημένη κατά κόρον στην πολιτική τη λέξη «Φασίστες» και τον όρο «Φασισμός». Διαβάζουμε επί τούτου τι γράφει σχετικά ο ιστορικός Στάνλεϊ Πειν, ο οποίος να σημειωθεί είναι αριστερός. Από το σχετικό βιβλίο του «Η Ιστορία του Φασισμού», σελίδα 21:
Στα τέλη του εικοστού αιώνα ο όρος ΦΑΣΙΣΜΟΣ παραμένει ίσως ο πιο ασαφής από τους σημαντικούς πολιτικούς όρους … O όρος έχει χρησιμοποιηθεί περισσότερο από τους αντιπάλους του παρά από τους υποστηρικτές του, και οι πρώτοι υπήρξαν υπεύθυνοι για τη γενίκευση του επιθέτου σε διεθνές επίπεδο ήδη από το 1923. Η λέξη φασίστας είναι μια από τις πιο πολυχρησιμοποιημένες υποτιμητικές πολιτικές εκφράσεις, και συνήθως υποδηλώνει «τον βίαιο», «τον κτηνώδη», «τον καταπιεστικό» ή «τον δικτατορικό». Αν όμως φασισμός δεν σημαίνει τίποτε περισσότερο απ’ αυτό, τότε τα κομμουνιστικά καθεστώτα, για παράδειγμα, θα έπρεπε πιθανόν να ενταχθούν στην κατηγορία των πιο φασιστικών καθεστώτων, αποστερώντας έτσι τη λέξη από κάθε χρήσιμο προσδιορισμό.
Είναι ξεκάθαρο λοιπόν ότι γίνεται μία χρήση ή μάλλον κατάχρηση του όρου «Φασισμός» και Φασίστας, η οποία δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Επίσης, πρέπει να τονισθεί ότι και διάφοροι αστοί ή και «πατριώτες» πολιτικοί, χρησιμοποιούν κατά αυτόν τον τρόπο τον όρο ακολουθώντας πιστά κατά τούτο την προπαγάνδα της αριστεράς. Μία προπαγάνδα η οποία έχει τις ρίζες της στις αρχές ακόμη του 20ου αιώνα και ταυτίζει τον Φασισμό με κάθε τι «κακό» στην πολιτική, εξαγνίζοντας την αριστερά και τον αιματοβαμμένο αντιφασισμό της.
Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ δεν είναι Κίνημα «φασιστικό», όχι γιατί μας ενδιαφέρει η έγκριση των αντιφασιστών (αυτή θα ήταν κατά πολύ προσβλητικότερη από τον ίδιο τον χαρακτηρισμό) αλλά λόγω Ιδεολογικής ωριμότητας. Η θετική πρωτοπορία του Φασισμού εγγυείται στο γεγονός ότι ξεκίνησε ένα πανευρωπαϊκό ρεύμα αντίθεσης στον καπιταλισμό υπό ένα μη Μαρξιστικό πρίσμα. Όμως δυστυχώς, παρά τις προσπάθειες αξιόλογων στοχαστών της εποχής, στο επίκεντρο του δεν τέθηκε τελικά το Έθνος και η Φυλή, αλλά το κράτος.
Έτσι, εξετάζοντας το θέμα ιδεολογικά διαπιστώνουμε ότι ο αυθεντικός Φασισμός υπήρξε, κυρίως, μία έκφανση Ιταλικού κρατισμού, σχεδόν αντιρατσιστική. Χαρακτηριστικό είναι το δημοφιλές φασιστικό εμβατήριο Faccetta nera («Μαύρο προσωπάκι») που καλεί ένα κορίτσι από την Αβησσυνία της Αφρικής να ενταχθεί στους μελανοχίτωνες κι έτσι «να γίνει Ρωμαία». Εμείς, όμως, πιστεύουμε στο Έθνος, όχι στο οποιαδήποτε κράτος, που είναι πολλές φορές αντεθνικό. Έχουμε την ωριμότητα (την οποία ευτυχώς αποκτούν πλέον και οι Ιταλοί) να αναγνωρίζουμε την αξία και της Φυλής και δεν θεωρούμε ότι ένας Αφρικανός μπορεί να γίνει ξαφνικά Ρωμαίος, Έλληνας ή οτιδήποτε άλλο, απλά επειδή «του δόθηκε άλλος νόμος και άλλος βασιλιάς».