Η προσωπική μου και οικογενειακή περιπέτεια, μια περιπέτεια γεμάτη διώξεις και φυλακίσεις από το καθεστώς από την ηλικία των δεκαεπτά ετών, αποτελούν ίσως μια ανθυπολεπτομέρεια του όλου δρώμενου. Παρακολουθώντας την πολιτική ζωή της χώρας, η οποία μοιραία διαμόρφωσε και την πολιτιστική και την οικονομική και την κοινωνική και κάθε τομέα του βίου του Έθνους, γιατί όλα τελικά είναι και πολιτική, παρακολουθώντας λοιπόν μισό αιώνα πλέον τα γεγονότα και τα πρόσωπα, έχω διαπιστώσει πόσο δημοφιλείς είναι οι κάθε είδους αυταπάτες, τις οποίες καλλιεργούν στον όχλο με μεγάλα λόγια και υποσχέσεις επιτήδειοι πολιτικοί απατεώνες.
Στον χώρο, στον οποίον εγώ δραστηριοποιήθηκα το πλέον προσφιλές και κατά τούτο δημοφιλές ψεύδος είναι ότι όπου να ‘ναι, ερχόμαστε στην εξουσία! Ήμουν και είμαι και τώρα εναντίον αυτού του φτηνού λαϊκισμού, ο οποίος αγνοεί ουσιώδη δεδομένα της πραγματικότητας. Πιστεύω στα όνειρα και τους Μύθους και μάλιστα βαθειά. Αυτό, όμως, είναι εντελώς διαφορετικό από το να επενδύεις στην ιδιοτέλεια και το συμφέρον του όχλου, ο οποίος περιστασιακά σε ακολουθεί, πιστεύοντας ότι θα έχει «λαμβάνειν» αγωνιζόμενος στο πλευρό σου και όταν δει ότι αυτό αποτελεί προοπτική μακρινή όχι μόνο σε εγκαταλείπει, αλλά και σε κατηγορεί και σε μισεί ότι δήθεν πρόδωσες τα όνειρά του, που ποτέ δεν ήταν όνειρα, αλλά ένα φτηνό προσωπικό συμφέρον.
Φυσικά και δεν είναι όλοι έτσι και η απόδειξη για αυτό είναι ότι σχεδόν διακόσιες χιλιάδες Έλληνες στάθηκαν στο πλευρό της Χρυσής Αυγής, όταν όλοι και όλα ήταν εναντίον της. Ακόμη και σήμερα δεν έχουν λείψει αυτοί, οι οποίοι μένουν Πιστοί στα Λάβαρά μας και την θέση των δειλών, των προδοτών και των λιποτακτών, που άλλοι μας πολεμούν και άλλοι ένοχα σιωπούν. Την θέση τους έχουν πάρει νέα παιδιά με Πίστη στην καρδιά και θέληση για Αγώνα.
Ο λαός που είναι ανάμεσα σε όλα αυτά; Απών και τώρα, όπως και πάντοτε στην ιστορία. Στα χρόνια μάλιστα που έζησα είδα τον Μιθριδατισμό σε όλο του το μεγαλείο. Έζησα πως θερίζει ψυχές και συνειδήσεις ο φόβος και ο ραγιαδισμός. Από το 1974 μέχρι σήμερα, πενήντα και δύο ολόκληρα χρόνια μετά, έχω ακούσει κάθε είδους θεωρία για κάποια «επανάσταση», που ΘΑ ερχόταν. Έχω ακούσει για επαναστάσεις στρατιωτικές για την απελευθέρωση των Αξιωματικών της 21ης Απριλίου, οι οποίες αποδείχθησαν κακόγουστα παραμύθια με δράκους τους ρουφιάνους του Αβέρωφ, που έστηναν όλες αυτές τις εκ των προτέρων προδομένες συνωμοσίες.
Μετά άρχισαν οι θεωρίες ότι δήθεν ο λαός οργισμένος θα αντιδράσει από τις υποχωρήσεις στα εθνικά θέματα, την κοινωνική σαπίλα, την οικονομική κρίση κ.λπ.
Καμία επανάσταση δεν έγινε γιατί οι λαοί ποτέ δεν κάνουν επαναστάσεις, αλλά μόνο ακολουθούν τους επαναστάτες.
Χωρίς τον Ουάσιγκτων και τον Φραγκλίνο δεν θα γεννιόταν το πολυεθνικό τέρας, η Νέα Βαβυλώνα της εποχής μας. Χωρίς τον Ροβεσπιέρο, τον Δαντών, τον Μαρά, τον Σαιν Ζυστ, χωρίς τον Λένιν και τον Τρότσκι δεν θα γινόταν ποτέ η Γαλλική και η κομμουνιστική ανταρσία.
Έτσι και στην Ελλάδα καμία επανάσταση δεν έγινε και όσους τόλμησαν να σκεφτούν έστω επαναστατικά, οι πρώτοι που τους εγκατέλειψαν ήταν ο περίφημος λαός και για να είμαστε ακριβείς ο όχλος των ψηφοφόρων.