Το χρονολόγιο ενός προδιαγεγραμμένου αντιρατσιστικού εγκλήματος:
• 1950: Εγκρίνεται η «Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου» (ΕΣΔΑ), που αποσκοπεί στη «προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων και των πολιτικών ελευθεριών». Πρακτικά, η σύμβαση αυτή απαγορεύει στα κράτη–μέλη της την (υποτιθέμενα) «απάνθρωπη» μεταχείριση ή την απέλαση όσων εισβολέων τριτοκοσμικών λαθρομεταναστών μπουκάρουν στην Ευρώπη, εάν «κινδυνεύει η ζωή ή η ελευθερία» τους. Από τα πολύ πρώιμα χρόνια η φιλελεύθερη πολιτική ανθρωπολογία του διεθνιστικού ατομικισμού κατοχυρώνει νομικές νίκες εις βάρος του συμφέροντος των (πάλαι ποτέ) εθνικά ομοιογενών συλλογικών σωμάτων της ηπείρου.
• 1951: Ψηφίζεται η Σύμβαση της Γενεύης για το καθεστώς των προσφύγων και τίθεται εν ισχύ τρία χρόνια αργότερα. Η «πατρότητα» της συνθήκης ως κείμενο ανήκει στον Ο.Η.Ε., ωστόσο από το μεταίχμιο μεταξύ της παλιάς και της νέας χιλιετίας και κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’00, οι διατάξεις της ενσωματώθηκαν στις επίσημες αρμοδιότητες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η σύμβαση καθορίζει το ποιος θεωρείται «πρόσφυγας», και απαγορεύει την επιστροφή του σε χώρα όπου «κινδυνεύει» ο εισβολέας. Είναι η λεγόμενη αρχή της μη–επαναπροώθησης.
• 1974: Ιδρύεται στις Βρυξέλλες το «Ευρωπαϊκό Συμβούλιο για πρόσφυγες και εξόριστους», μια Μ.Κ.Ο. που επηρεάζει την ευρωπαϊκή ατζέντα σχετικά με τις πολιτικές ανοιχτών συνόρων και μετανάστευσης. Το δίκτυο αυτό έχει σήμερα περισσότερα από εκατό παραρτήματα σε 41 χώρες, υπερασπίζοντας τα «δικαιώματα» των προσφύγων και των αιτούντων άσυλο μέσω ενεργούς νομικής υποστήριξης. Επίσης, προπαγανδίζει και απεργάζεται συνεχώς την όλο και «προοδευτικότερη» μεταρρύθμιση του – ήδη αντιρατσιστικού – κοινού ευρωπαϊκού συστήματος ασύλου.
• 1990: Σύμβαση «Δουβλίνο I»: Θεσπίζει την υποχρέωση μιας μόνο χώρας–εισόδου της Ε.Ε. στο να είναι υπεύθυνη να εξετάσει κάθε αίτηση ασύλου. Η Ελλάδα, στην οποία άρχισαν να εφαρμόζονται τα «Δουβλίνα» το 1997, ως ακριτική οντότητα πλήττεται βάναυσα, καθώς αποτελεί χώρα πρώτης εισόδου. Κατά συνέπεια, έχει την υποχρέωση να δέχεται τις επιστροφές των λαθρομεταναστών των υπολοίπων κρατών–μελών σε αυτήν, εφόσον αυτοί έχουν διέλθει πρώτα από την Ελλάδα για να εισβάλλουν μεταγενέστερα σε άλλο κράτος–μέλος.
• 2000: Επικυρώνεται ο «Χάρτης θεμελιωδών δικαιωμάτων» της Ε.Ε., ένα δεσμευτικό νομικό κείμενο το οποίο απαγορεύει τις μαζικές, συλλογικές απελάσεις. Ταυτόχρονα, διακηρύσσει την εναντίωση της Ένωσης στις διακρίσεις επί τη βάσει φυλετικής, εθνικής καταγωγής και θρησκείας.
• 2003: Κανονισμός «Δουβλίνο II»: Διατηρεί τον κανόνα της πρώτης «υπεύθυνης» χώρας, προσθέτοντας απλά την δυνατότητα χρήσης του συστήματος δακτυλικών αποτυπωμάτων για την ταυτοποίηση των αιτούντων άσυλο.
• 2004: Ιδρύεται η ένοπλη συνοριοφυλακή Frontex, η οποία από υποτιθέμενα δύναμη «φύλαξης και αποτροπής» των λαθρομεταναστευτικών ροών στα εξωτερικά ευρωπαϊκά σύνορα, αποδεικνύεται στη πραγματικότητα υπηρεσία… υποδοχής, καταγραφής, συλλογής πληροφοριών και εξασφάλισης της μόνιμης παραμονής των αλλόφυλων μπουκαδόρων στα εδάφη μας!
• 2013: Κανονισμός «Δουβλίνο III»: Περαιτέρω ισχυροποίηση των «δικαιωμάτων» των αλλοδαπών εισβολέων, όπως π.χ. στη προσπάθεια «επανένωσης οικογενειών», ευνοϊκές διατάξεις για ανήλικα «προσφυγόπουλα», και θέσπιση δικαιώματος προσφυγής ή έφεσης ενάντια στη μεταφορά τους σε άλλο κράτος.
• 2024: Σύμφωνο για τη Μετανάστευση και το Άσυλο: Επιβάλλει την τάχα «δίκαιη» κατανομή του προβλήματος (δηλαδή τη διασπορά των λαθρομεταναστών) σε περισσότερες χώρες της Ευρώπης δίκην «αλληλεγγύης», εξαπλώνοντας παντού τον κίνδυνο, υποτίθεται για «να μην επιβαρύνεται μόνο ένα κράτος» που δέχεται κύματα εισβολών. Επίσης, υποχρεώνει σε σχετικά έξοδα και δαπάνες τα κράτη–μέλη προς όφελος των αιτούντων άσυλο, αλλά εις βάρος των φορολογούμενων λευκών Ευρωπαίων.