Οι παράγοντες της οικονομίας είναι grosso modo τρεις. Καταρχάς είναι το εργατικό δυναμικό υπό την ευρεία έννοια που περιλαμβάνει όλους τους εργαζομένους (εργάτες, υπαλλήλους κ.λπ.). Αυτοί αποτελούν την κατ’ εξοχήν παραγωγική τάξη γιατί η εργασία που προσφέρουν μετατρέπεται απευθείας σε παραγωγή. Για τον λόγο αυτόν αυτός ο κόσμος της εργασίας θα κατέχει την πλέον τιμητική θέση στο Εθνικό Κράτος που παλεύουμε να δημιουργήσουμε.
Μια δεύτερη κατηγορία είναι οι κεφαλαιοκράτες. Αυτοί είναι οι κάτοχοι–καταχραστές του κεφαλαίου, το οποίο μετατρέπεται σε αγαθά όπως μηχανές, κτίρια κ.α., ώστε να δομηθεί το υπόβαθρο της παραγωγής. Όμως, οι κεφαλαιοκράτες, παρά το γεγονός ότι δεν εργάζονται και αποτελούν στην ουσία μια τάξη παρασιτική, ως ιδιοκτήτες του (απαραίτητου για την παραγωγή) κεφαλαίου, καρπώνονται ολόκληρη την προκύπτουσα υπεραξία στην καπιταλιστική οικονομία. Εντούτοις, αυτή η ιδιοποίηση ουδόλως εγγυάται στο κοινωνικό σύνολο πως ο ολιγάρχης θα προβεί στην επανεπένδυση των κερδών στην εγχώρια αγορά. Σύμφωνα με την δική μας κοσμοθέαση, την συντριπτική πλειονότητα της υπεραξίας την δικαιούται ο παράγων της εργασίας. Ο απλούστερος τρόπος μοιράσματος της υπεραξίας μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας είναι «ένα προς ένα» (1:1).
Η τρίτη κατηγορία είναι οι τραπεζίτες. Αυτοί δέχονται τις αποταμιεύσεις των καταθετών, σχηματίζοντας έτσι ένα κεφάλαιο, το οποίο εν συνεχεία δανείζουν πρωτίστως (υποτίθεται) για επενδύσεις. Ζουν και αυτοί παρασιτικά γιατί δεν εργάζονται, απλώς καρπώνονται την υπεραξία που προκύπτει λόγω της διαφοράς των επιτοκίων αποταμίευσης και δανεισμού. Είναι έτσι αυτόχρημα απλώς και μόνον μεσάζοντες μεταξύ των αποταμιευόντων καταθετών και των κεφαλαιοκρατών επενδυτών. Ουσιαστικά, «προσφέρουν» την υπηρεσία της άμεσης διάθεσης ρευστού στον ενδιαφερόμενο, με τους τόκους να αποτελούν την «αμοιβή» αυτών των αρπακτικών για την εν λόγω διευκόλυνση.
Είναι φανερό ότι τα κεφάλαια που οι τραπεζίτες δανείζουν δεν είναι δικά τους. Είναι των καταθετών! Έτσι λοιπόν, αν οι κεφαλαιοκράτες ζουν μια φορά παρασιτικά, οι τραπεζίτες ζουν διπλά παρασιτικά (χωρίς αυτό να «αθωώνει» στο ελάχιστο τους πρώτους)! Το δίκαιο λοιπόν, είναι να τους αφαιρεθεί ολόκληρη η υπεραξία που κατέκλεψαν. Θα εκλείψει κατ’ αυτόν τον τρόπο τελείως η τάξη τους, που με την δύναμη που της παρείχαν τα κεφάλαια των καταθετών μπορούσε να δανείζει ακόμη και κράτη και να διαφεντεύει έτσι την παγκόσμια εξέλιξη, ούσα στην ουσία και αυτή μια τάξη εντελώς παρασιτική.