Για όσους επισκέπτονται την ιστοσελίδα του Κινήματος και διαβάζουν τα κείμενα που αναρτώνται σε καθημερινή βάση θα πρέπει να έχουν συνειδητοποιήσει δύο βασικά πράγματα. Το πρώτο είναι η απουσία μονοθεματικής εμμονής με τον κοινοβουλευτισμό και οτιδήποτε σχετικό τον αφορά (εκλογές, έδρες, ποσοστά, δημοσκοπήσεις).Το δεύτερο είναι η άρνηση έναρξης διαλόγου με όλους εκείνους που παριστάνουν τους φίλους ή και τους συνεχιστές ακόμα της Χρυσής Αυγής, γνωρίζοντας πως το μόνο που κάνουν είναι να την καταριούνται επειδή στέκεται εμπόδιο για μια ελεγχόμενη “ακροδεξιά”. Αυτό, όμως, δε σημαίνει ότι θα αφήνουμε αναπάντητες τις προκλήσεις ιδιαίτερα όταν θίγεται η υπόληψη του Κινήματος και η ηθική ακεραιότητα των πραγματικών εθνικιστών, όταν απέναντι τους έχουν για κριτές ικέτες του συστήματος. Επειδή, λοιπόν, γράφτηκαν πολλά οφείλουμε να προβούμε σε μερικές, απλές, παρατηρήσεις. Οι αγώνες και η ιστορία της Χρυσής Αυγής αφορούν σε μια πολιτική πρωτοπορία και μια ιδεολογική σπορά που αφορά ΜΟΝΟ αυτούς που παραμένουν στην Χρυσή Αυγή. Γιατί, εάν είναι να της “χρεώσουν” όλα όσα θεωρούν αρνητικά ή απαγορευτικά για τον εθνικισμό, τότε θα πρέπει να της πιστώσουν και τα θετικά που αναμφισβήτητα αποτυπώθηκαν με νίκες σε πολιτικό και ιδεολογικό επίπεδο, τις οποίες ακόμα και το ίδιο το σύστημα παραδέχεται. Άραγε, αυτοί που μας κατηγορούσαν ως “μονοπρόσωπο” και αρχηγοκεντρικό κόμμα, έχουν επισκεφτεί ιστοσελίδες άλλου πολιτικού “φορέα” (ας το χαρακτηρίσουμε έτσι κομψά αυτό το συνονθύλευμα από ψηφοζήτουλες που πλαισιώνουν ένα ακόμα “νέο” εγχείρημα) για να καταλάβουν τι σημαίνει αυτοπροβολή; Συμφωνούν με τα όσα γράφονται και λέγονται, όταν γνωρίζουν πολύ καλά πως τα ψέματα που διαδίδονται αποσκοπούν στην θεοποίηση μιας μετριότητας με όχημα την αυθεντία και το χάρισμα της εύστοχης πρωτοβουλίας; Επειδή, λοιπόν, δεν είμαστε διατεθειμένοι να δεχτούμε υποδείξεις και προσβολές από ταλαιπωρημένες υπάρξεις που τους βαραίνει η σκιά της επιτυχίας της Χρυσής Αυγής, κάτω από την οποία θα ανακγαστούν να περάσουν το υπόλοιπο της ζωής τους, θα κλείσουμε λέγοντας πως η ηθική ως έννοια έχει περιεχόμενο όταν αυτός που την επικαλείται διάγει βίο ενάρετο και σύμφωνο προς τις ιδέες που δήθεν πρεσβεύει. Για το λόγο αυτό ηθικό ΔΕΝ είναι να προσποιείσαι ότι τιμάς (με ανακοινώσεις, όχι με πράξεις) νεκρούς που όταν ήταν εν ζωή τους έβριζες με τους χειρότερους χαρακτηρισμούς, όπως επίσης ηθικό δεν είναι να προσποιείσαι πως ήσουν ο μόνος που έδινε χρήματα από τις κοινοβουλευτικές αποζημιώσεις για να στηριχτεί το γιγάντιο κοινωνικό έργο της Χρυσής Αυγής, όπως λόγου χάρη η διανομή τροφίμων προς άπορους συμπατριώτες μας. Ιδιαίτερα όταν γνωρίζουν πολύ καλά πως το εν λόγω εγχείρημα αποτελούσε αποκλειστική πρωτοβουλία του τότε Αρχηγού της Χρυσής Αυγής, Μιχαλολιάκου, και μάλιστα λάμβανε χώρα πολύ πριν εισέλθει το Κίνημα στη βουλή. Πως είναι δυνατόν να έδιναν μέρος της βουλευτικής αποζημίωσης όταν δεν ήταν βουλευτές; Οι υπόλοιποι βουλευτές οι οποίοι πράγματι στήριξαν (και υπάρχουν αποδείξεις γι’ αυτό) αυτή την προσπάθεια, οι εκατοντάδες ανώνυμοι Συναγωνιστές, οι δεκάδες Έλληνες παραγωγοί που διέθεταν τα προϊόντα τους δείχνοντας έμπρακτη αλληλεγγύη στον φτωχοποιημένο λαό, οφείλουν τα πάντα στον κάθε ψευτομεσία ή το έκαναν γιατί πίστευαν στην Χρυσή Αυγή και στην ηγεσία της; Τέτοιου είδους δηλώσεις (αλήθεια, γιατί δεν καταγγέλθηκαν όλα αυτά εφτά χρόνια πριν;) δείχνουν ξεκάθαρα τον φθόνο και την φτήνια που χαρακτηρίζει τους υβριστές του λαϊκού εθνικιστικού κινήματος για το οποίο, σε αντίθεση με τη δική τους περίπτωση, ένα πράγμα δεν έδωσε λαβή στο σύστημα για να το “χτυπήσει”; τον καιροσκοπισμό και την απληστία ως αυτοσκοπό για την παραμονή στα έδρανα με ΚΑΘΕ ΚΟΣΤΟΣ.
Η ηθική ακεραιότητα της Χρυσής Αυγής και η λάσπη των ψευτοεθνικιστών
