Ο κόσμος στρέφεται στον ατομικισμό τσακισμένος από την αγωνία της επιβίωσης και την επικράτηση της μηδενιστικής νοοτροπίας επί των ιδεολογιών. Απογοήτευση, οργή απάθεια, εξαγορά και τελικά η παραίτηση είναι τα συναισθήματα που (εύλογα) νιώθει σημαντικό μέρος της κοινωνίας, ειδικότερα μετά την διάψευση των ριζοσπαστικών του προσδοκιών από την προδοτική Αριστερά. Οι δημοκράτες πολιτικάντηδες στηρίζονται απροκάλυπτα από τα ξένα κέντρα κατοχής της Ελλάδος (Ε.Ε., ΝΑΤΟ, κ.α.) και δεν χρειάζονται το πελατειακό σύστημα όσο παλιότερα, αν και ακόμα το έχουν ανάγκη. Έφεραν νέους ψηφοφόρους, πιο πιστούς πιο πειθήνιους, πιο υποτελείς, πιο δουλικούς. Τους χθεσινούς λαθρομετανάστες τους οποίους ονόμασαν μετανάστες.
Αυτή είναι η «πατρίδα» των φιλελεύθερων: μια ψευτοελλάδα που ίσα ίσα θα φυτοζωεί για να μεγιστοποιεί τα κέρδη του το κεφάλαιο. Ο καπιταλισμός από την αρχή της ιστορικής του ανάδυσης φιλοδοξεί να αφανίσει τα έθνη, και θέλει μόνο ετερόκλητους όχλους καταναλωτών. Αυτό που δεν θέλουν να καταλάβουν οι υποτιθέμενοι «επαναστάτες» εθνικοπατριώτες του γλυκού νερού είναι ότι οι παραγωγικές σχέσεις της κεφαλαιοκρατίας κρατούν δέσμιο τον λαό. Είναι αυτές οι σχέσεις, οι οποίες εμποδίζουν τις παραγωγικές δυνάμεις στο να αναπτυχθούν επαρκώς, ώστε να υπάρξει συνολικό όφελος για την Πατρίδα. Αντιθέτως, αυτές αναπτύσσονται «τόσο–όσο»: όσο λιγότερο χρειαστεί, ώστε τόσο απλά να καρπώνεται την υπεραξία του παραγόμενου πλούτου το παρασιτικό, αρπακτικό αφεντικό!
Το Ελληνικό έθνος προϋπήρχε χιλιάδες χρόνια πριν τον καπιταλισμό, την φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση των Διαφωτιστών και τον δυτικό τρόπο ζωής του χυδαίου και αγοραίου «American way of life». Θα συνεχίσει να υπάρχει και μετά από αυτά. Και αυτό διότι τα έθνη δεν είναι τα παράσιτα της ιστορίας, αλλά οι καπιταλιστές είναι τα παράσιτα του έθνους! Θα πρέπει να ξέρουν οι αναγνώστες πως στον πολιτικό πόλεμο και στη μάχη της προπαγάνδας είναι βασικό να γνωρίζεις τον εχθρό. Ως εκ τούτου, η μελέτη της ιστορίας, των δομών και της πολιτικής οικονομίας του καπιταλισμού είναι κρίσιμο ζητούμενο για όσους θέλουν να γκρεμίσουν το σάπιο καθεστώς και έπειτα να χτίσουν κάτι υγιές. Συνεπώς, δεν αρκεί η πολιτιστική κριτική στον καπιταλισμό, η οποία είναι επιφανειακή και εν πολλοίς «άσφαιρη». Απαιτείται ριζική κατακεραύνωση, ακλόνητη εναντίωση και καυστικά εύστοχη οικονομική κριτική αυτού του βδελυρού συστήματος εκμετάλλευσης και απομύζησης.
Μόνο όταν οι κάθε λογής πατριώτες, εθνικόφρονες και συντηρητικοί συνειδητοποιήσουν ότι ο καπιταλισμός είναι ΑΝΤΕΘΝΙΚΟΣ ως φύσει διεθνιστικός που είναι (μια πραγματικότητα την οποία εμείς ως Κίνημα έχουμε ξεκαθαρίσει ποικιλοτρόπως εδώ και δεκαετίες), τότε θα έχουν κάνει ένα τεράστιο άλμα πολιτικής ανεξαρτητοποίησης από την ασφυκτική μέγγενη της καταραμένης Δεξιάς. Δεν νοείται πατριωτικός και εθνικός αγώνας που να μην είναι ταυτόχρονα και αντικαπιταλιστικός αγώνας: μόνο αυτός ο ουσιωδώς επαναστατικός συνδυασμός έχει προσδοκία νίκης και τελικά διάσωσης του έθνους. Ειδάλλως, ο άμοιρος Έλληνας θα συνεχίσει να εγκλωβίζεται σε παραπλανητικά σύμβολα, ιστορικές διαστρεβλώσεις, και κίβδηλες «θεσμικότητες» με αποτέλεσμα τον πολυκερματισμό, την εκτροπή από τους κοινούς στόχους και τελικά την πολυδιάσπαση μέσα από την έλλειψη αποτελέσματος.