«Όχι» στην Ε.Ε. με 52,8%!
Οι Ισλανδοί απέρριψαν την επανέναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Ε.Ε., με την αλιεία, την εθνική κυριαρχία και τον έλεγχο της οικονομικής πολιτικής να υπερισχύουν των επιχειρημάτων για στενότερη σύνδεση με τις Βρυξέλλες. Η Ισλανδία έκλεισε την πόρτα σε μια διαδικασία που είχε παγώσει περισσότερο από μια δεκαετία πριν. Με τελικό αποτέλεσμα 52,8% υπέρ του «όχι» και 47,2% υπέρ του «ναι», οι Ισλανδοί ψηφοφόροι απέρριψαν την πρόταση επιστροφής στο τραπέζι των ενταξιακών συνομιλιών. Το δημοψήφισμα τυπικά δεν αφορούσε την ίδια την ένταξη στην Ε.Ε, αλλά ένα ενδεχόμενο «ναι» θα οδηγούσε στην επανέναρξη των διαπραγματεύσεων, με οποιαδήποτε τελική συμφωνία να τίθεται εκ νέου στην κρίση των πολιτών. Ωστόσο, το αποτέλεσμα ουσιαστικά παγώνει ξανά το ζήτημα.
Το αποτέλεσμα ανέδειξε τη μεγάλη σημασία που έχει για την Ισλανδία ο έλεγχος των αλιευτικών της πόρων, που αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα του εθνικού πλούτου της χώρας. Οι αντίπαλοι της ένταξης προειδοποίησαν ότι η συμμετοχή στην Κοινή Αλιευτική Πολιτική της ΕΕ θα μπορούσε να περιορίσει την αυτονομία της χώρας στη διαχείριση των θαλάσσιων πόρων της. Οι ανησυχίες αυτές αποδείχθηκαν ιδιαίτερα ισχυρές εκτός της πρωτεύουσας. Στο Ρέικιαβικ το «ναι» επικράτησε, όμως στις αγροτικές περιφέρειες το «όχι» ξεπέρασε σε αρκετές περιπτώσεις το 60%, επιβεβαιώνοντας το έντονο γεωγραφικό χάσμα γύρω από το ευρωπαϊκό ζήτημα. Οι υποστηρικτές της επανέναρξης των συνομιλιών «έπαιξαν το χαρτί» της γεωπολιτικής: η αυξημένη αμερικανική πίεση γύρω από τη Γροιλανδία και η στρατηγική σημασία του Βόρειου Ατλαντικού, είχαν ενισχύσει το επιχείρημα ότι η Ισλανδία θα είχε (δήθεν) περισσότερη πολιτική και οικονομική ασφάλεια μέσα στην Ε.Ε. Το αποτέλεσμα όμως δείχνει ότι για την πλειοψηφία των ψηφοφόρων, οι ανησυχίες γύρω από την κυριαρχία και τους φυσικούς πόρους, βάρυναν περισσότερο.
Για την επάρατο, αντιρατσιστική και εθνοκτόνο Ε.Ε. (της οποίας την διάλυση πρέπει να επιδιώκουμε οι εθνικιστές σε ολόκληρη την Γηραιά Ήπειρο), το ισλανδικό «όχι» αποτελεί μια υπενθύμιση πως ακόμη και σε ένα ολοένα και πιο αβέβαιο γεωπολιτικό περιβάλλον, η εθνική κυριαρχία εξακολουθεί να αποτελεί ισχυρό πολιτικό επιχείρημα.